Portal Orzeczeń

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 45/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

7.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

P. K.

Zgodny z aktem oskarżenia

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Pokrzywdzony R. K. (1) był znajomym D. S. (1) zamieszkałego w (...). Mężczyźni często spotykali się w domu D. S. (1) znajdującym się pod lasem w (...). W/w znali się z oskarżonym P. K. i jego braćmi S. i E. K. z racji wspólnego zamieszkiwania w (...). Zdarzało się, że E. K. drwił z D. S. (1) z racji jego choroby psychicznej, nazywając go "czubkiem", w czasie przypadkowych spotkań na terenie wsi zapowiadał D. S. (1), że "mu coś odwali" w jego domu pod lasem. We wtorek 22 października 2024 r. D. S. (1) przebywał we wspomnianym domu wraz z pokrzywdzonym. W godzinach popołudniowych, kiedy chcieli wyjść na zewnątrz okazało się, że ktoś założył kłódkę na drzwiach wejściowych. D. S. (1) telefonował w tej sprawie m.in. do żony E. K., którego podejrzewał o zablokowanie drzwi, mając o to pretensje i domagając się natychmiastowego zdjęcia kłódki. Wobec braku reakcji ze strony E. K. na miejsce została wezwana Policja, która uwolniła R. K. (1) i D. K.. Od tej pory na podstawie rozmów z D. S. (1) również pokrzywdzony uznawał za sprawcę zamknięcia ich w pomieszczeniu, E. K. do którego miał o to pretensje.

W dniu 26 października 2024 r. pokrzywdzony przebywał w towarzystwie (...) u ich znajomego R. K. (2) zamieszkałego w (...), około 15:40 R. K. (1) i D. S. (1) pojechali rowerami do sklepu spożywczego w miejscowości (...). Pokrzywdzony znajdował się w stanie znacznej nietrzeźwości wynoszącej 3,36 promila we krwi. W tym czasie pod sklepem stali E. K., S. K. i oskarżony. Kiedy pokrzywdzony wraz z kolegą zbliżali się do sklepu, E. K. powiedział, że "idą czubki". Wtedy wypadki potoczyły się bardzo szybko. D. S. (1) i pokrzywdzony podeszli do E. K. i podniesionymi głosami zaczęli mieć do niego pretensje, za zamknięcie ich w domu 22 października 2024 r. Kiedy R. K. (1) zbliżał się do E. K. drogę zastawił mu S. K., aby uniemożliwić mu podejście do brata. W tym czasie do E. K. podszedł D. S. (1) i zaczeli na siebie krzyczeć. R. K. (1) i S. K. chwycili się za koszule i zaczęli szarpać; S. K. trzymał w jednej ręce piwo. Szarpiący się mężczyźni zaczęli przepychać i przeciągać, przemieszczali się od wejścia do sklepu w kierunku chodnika przy jezdni. W tym czasie oskarżony P. K. podszedł do nich i próbował ich rozdzielić, ale nie dał rady. W pewnym momencie pokrzywdzony uderzył prawą ręką w twarz S. K., widząc to oskarżony ponownie doskoczył do pokrzywdzonego i swojego brata, próbując znowu ich rozdzielić, a kiedy się to nie udało uderzył pięścią w twarz R. K. (1). W wyniku uderzenia pokrzywdzony upadł na plecy na betonowe podłoże uderzając w nie głową. Stracił przytomność. Do leżącego podbiegł D. S. (1), próbował go cucić, ale bez rezultatu. W obecności oskarżonego i jego braci zatelefonował do Centrum Powiadamiania Ratunkowego (dalej (...)) i wezwał na miejsce pogotowie. Do pokrzywdzonego podeszli strażacy OSP, którzy w czasie zajścia przebywali w budynku remizy i ułożyli ciało R. K. (1) w bezpiecznej pozycji. W tym czasie oskarżony wraz z braćmi odjechali sprzed sklepu samochodem E. K.. Udali się do miejsca zamieszkania pokrzywdzonego i powiedzieli jego bratu M. K., żeby pojechał pod sklep w (...), bo R. K. (1) leży tam nieprzytomny.

Badanie na zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego przeprowadzone w dniu zdarzenia o 17:23 wykazało stężenie tej substancji w jego organizmie na poziomie 0,35 mg/l.

częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. K.

657v-658, 617, 71-71v, 54-55, 44

częściowo zeznania świadka D. S. (1)

660-661v, 26-27

częściowo zeznania świadka S. K.

661v-662v, 96

częściowo zeznania świadka E. K.

662 - 663, 102v

zeznania świadka J. K. (1)

659 - 659v, 21v-22

protokół badania analizatorem wydechu

6-7

nagranie rozmowy z (...) i protokół oględzin nagrania

109 - 113

opinia sądowo - lekarska

40-42

protokół oględzin miejsca

12-13

karta informacyjna leczenia szpitalnego

187

dokumentacja medyczna S. K.

653

Pokrzywdzony R. K. (1) po zdarzeniu został przewieziony do (...) Wojewódzkiego Szpitala w P., gdzie udzielono mu pomocy medycznej, następnie przetransportowano go do Szpitala Wojewódzkiego w B., w którym 26 października 2024 r. przeprowadzono zabieg neurochirurgiczny głowy. 13 grudnia 2024 r. pokrzywdzony został przeniesiony na Oddział Chirurgiczny (...) Wojewódzkiego Szpitala w P. (...) W wyniku uderzenia przez oskarżonego i następstwa tego w postaci upadku tylną częścią głowy na betonowe podłoże pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia powłok głowy z krwiakiem lewej okolicy oczodołowej i policzkowej, powierzchownej rany tłuczonej skóry powieki oka lewego, otarcia naskórka lewej okolicy ciemieniowej, stłuczenia okolicy ust i uszkodzenia błony śluzowej, złamania kości pokrywy czaszki ze szczeliną złamania w obrębie prawej kości ciemieniowej oraz łuski prawej kości skroniowej, masywnego krwiaka podtwardówkowego nad prawą półkulą mózgu o grubości do 15 mm z cechami zespołu ciasnoty wenątrzczaszkowej pod postacią znacznego zwężenia wewnątrzmózgowej rezerwy płynowej, ucisku rogów prawej komory bocznej oraz przemieszczenia struktur pośrodkowych mózgu o 16 mm na stronę lewą, krwiaka podpajęczynówkowego, (SAH) w bruzdach prawego płata czołowego, skroniowego i ciemieniowego oraz wzdłuż sierpu mózgu i w zbiorniku między konarami mózgu po stronie prawej, co stanowiło ciężką chorobę realnie zagrażającą życiu. Mimo zabiegu operacyjnego i hospitalizacji R. K. (1) zmarł w w/w szpitalu 22 grudnia 2024 r. Z przeprowadzonych oględzin zwłok pokrzywdzonego wynikało, iż przyczyną jego śmierci był obrzęk wtórny i rozmiękanie tkanki mózgowej oraz narastająca niewydolność krążeniowo oddechowa w następstwie doznanych obrażeń czaszkowo- mózgowych.

W obu ekspertyzach wnioskowano, iż obrażenia skutkujące ciężką chorobą realnie zagrażającą życiu , a w dalszym skutku śmiercią ofiary powstały w wyniku urazu wtórnego w związku z upadkiem i uderzeniem tylną częścią głowy o betonowe podłoże.

opinia sądowo - lekarska

40-42

protokół z sądowo - lekarskiej sekcji zwłok

173-176

dokumentacja medyczna R. K. (1)

166, 186-252, 256-316, 317-397

Pokrzywdzony R. K. (1) od 2023 r. roku zamieszkiwał razem z matką Z. K. (1) w miejscowości L.. Wcześniej przez wiele lat zamieszkiwał w P.. Pomagał jej regularnie w pracach gospodarskich. Na posesji obok zamieszkiwał jego brat J. K. (1). Pokrzywdzony często spotykał się z bratem. Jeździli razem na polowania lub ryby.

zeznania świadka Z. K. (1)

658v-659

zeznania świadka J. K. (1)

659-660

Oskarżony P. K. ma (...) lat. Wykształcenie podstawowe. Zatrudniony jako (...) z wynagrodzeniem w wysokości 3500 złotych miesięcznie. Na utrzymaniu ma konkubinę i dziecko w wieku(...) lat. Nie karany. W środowisku sąsiedzkim dysponuje pozytywną opinią.

Oskarżony nie jest chory psychicznie, ani upośledzony umysłowo, nie jest też uzależniony od alkoholu, ani narkotyków. Leczy się na zburzenia nastroju uwarunkowane sytuacyjnie. W czasie popełniania zarzucanego mu czynu oraz w czasie postępowania miał w pełni zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania własnym postępowaniem.

oświadczenia oskarżonego P. K.

656v

wywiad środowiskowy

150-151

dane o karalności

65

opinia sądowo - psychiatryczna

607-608

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

7.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. K.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego złożone w śledztwie bezpośrednio po zatrzymaniu (k. 44). Były to oświadczenia szczere, ponieważ złożone "na gorąco" natychmiast po feralnym zdarzeniu w sytuacji, kiedy oskarżony nie miał możliwości przemyślenia wersji dla siebie najkorzystniejszej w celu manipulowania organami ścigania i sądem. Wyjaśnienia te są zbieżne z zeznaniami świadka D. S. (1) oraz opiniami biegłych z zakresu medycyny i patomorfologa, dowodzącymi, że część obrażeń na przedniej części twarzoczaszki mogła powstać właśnie od uderzenia R. K. (1) pięścią w twarz. Częściowo wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie są zbieżne z zeznaniami świadków E. K. i S. K., którzy potwierdzili, iż oskarżony podjął akcję rozłączania szarpiących się R. K. (1) i S. K. i w tym celu podążał za walczącymi osobami, wkraczał między nich i przemocą próbował rozdzielić; miał więc sposobność zadania ciosu pokrzywdzonemu. Sąd dał wiarę oskarżonemu, iż R. K. (1) w czasie szarpaniny z S. K. uderzył tego ostatniego ręką w twarz, ponieważ co do tej okoliczności są zbieżne z zeznaniami świadków E. K. i S. K., które - co najważniejsze - zostały zobiektywizowane kopią karty informacyjnej leczenia szpitalnego świadczącej, że lekarz udzielający S. K. pomocy medycznej 28 października 2024 r. stwierdził u niego zasinienie lewej części twarzy, które według pacjenta, miały powstać w następstwie uderzenia go w twarz 26 października 2024 r. Bez potrzeby sięgania po opinię biegłego, a odwołując się jedynie do doświadczenia sędziowskiego, sąd uznał, że takie obrażenia (widoczne zasinienie na twarzy) mogły powstać w okolicznościach podawanych przez "braci K." to jest wyniku uderzenia pięścią w twarz. Relacje oskarżonego w tym fragmencie wspiera też logika, ponieważ to właśnie przekroczenie granicy przemocy stosowanej przez R. K. (1) wobec S. K. (zadanie ciosu w twarz w czasie szarpaniny) było bezpośrednią przyczyną ostrej reakcji na to ze strony P. K.; o ile kiedy pokrzywdzony "tylko" szarpał jego brata, oskarżony adekwatnie próbował ich siłowo rozdzielić odpychając od siebie, o tyle kiedy R. K. (1) "zrobił coś więcej", wówczas oskarżony przyłączył się do zajścia po tronie brata, wyprowadzając w twarz jego przeciwnika "na zasadzie wzajemności".

częściowo zeznania świadka D. S. (1)

Zeznania świadka są w większości wiarygodne w tym także w zakresie tła zaistniałej sytuacji, jakim było zamknięcie go i R. K. (1) 22 października 2024 r. w domu świadka "pod lasem" przez nieustalone osoby. Ważne jest to, iż świadek o ten występek podejrzewał E. K. i pod wpływem jego oświadczenia takie przekonanie wyrażał też pokrzywdzony. W tym zakresie relacje świadka są zgodne z zeznaniami J. K. (1), a także samego E. K., który na rozprawie przyznał, że świadek w dniu 22 października 2024 r. dzwonił do niego do domu, każąc mu, żeby wypuścił z domu D. S. (1) i R. K. (1).

częściowo zeznania świadka E. K.

częściowo zeznania świadka S. K.

Relacje świadków E. K. i S. K. uznano za wiarygodne w tym zakresie w jakim zazębiały się z innymi dowodami, które sąd ocenił pozytywnie. I tak sąd nie miał powodu, aby nie wierzyć świadkom, iż D. S. (1), a bardziej R. K. (1) (który był bardziej agresywny od swojego kompana) po dojechaniu pod sklep, zaczęli krzyczeć na E. K., mając mu za złe rzekome zamknięcie ich w domu D. S. (1), w takiej atmosferze podeszli do braci K. stojących pod sklepem w (...). W tym zakresie relacje świadków są zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego, a częściowo z zeznaniami D. S. (1), który przyznał, że R. K. (1) był zdenerwowany i głośno wygłaszał pretensję wobec E. K. za pozbawienie wolności i w takim stanie razem podeszli w kierunku stojących pod sklepem osób. Świadek S. potwierdził też podzielenie się tej grupy mężczyzn w przebiegu awantury na dwa zbiory, jeden tworzył on i E. K., którzy zostali pod sklepem, drugi: szarpiący się S. K. i R. K. (1) oraz próbujący ich rozdzielić oskarżony. Jak już powiedziano okoliczność uderzenia w twarz ręką przez R. K. (1) świadka S. K. zawarta w zeznaniu w/w świadków została potwierdzona nie tylko wyjaśnieniami oskarżonego, lecz również dokumentacją lekarską dotyczącą S. K..

dokumentacja medyczna R. K. (1)

dane o karalności

karta informacyjna leczenia szpitalnego

dokumentacja medyczna S. K.

nagranie rozmowy z (...) i protokół oględzin nagrania

protokół badania analizatorem wydechu

Wskazana dokumentacja była czytelna, została sporządzona przez uprawnione podmioty, strony, a także biegli (w odniesieniu do dokumentacji lekarskiej) nie zgłaszali do niej żadnych zastrzeżeń. Nie było więc powodów, aby treść lub autentyczność tych dokumentów podważać.

wywiad środowiskowy

Wskazana dokumentacja była czytelna, została sporządzona przez uprawnione podmioty (pracowników K., szpitala, kuratora), strony, a także biegli (w odniesieniu do dokumentacji lekarskiej) nie zgłaszali do niej żadnych zastrzeżeń. Nie było więc powodów, aby treść lub autentyczność tych dokumentów podważać.

opinia sądowo - lekarska

protokół z sądowo - lekarskiej sekcji zwłok

Wymienione ekspertyzy dotyczą skutków uderzenia pięścią w twarz pokrzywdzonego przez oskarżonego, a także ostatecznego następstwa tego feralnego zdarzenia w postaci śmierci. Opinie te traktowały o odmiennych skutkach, co było związane z pogorszeniem się stanu zdrowia pokrzywdzonego wraz z upływem czasu; po zdarzeniu ofiara przebywała w szpitalu na intensywnym leczeniu od 26 października do 22 grudnia 2024 r. kiedy zmarła. Uwzględniając stopień i rozległość obrażeń głowy i ich skutki neurologiczne dla pacjenta (w tym nieodwracalnego uszkodzenia ośrodków odpowiedzialnych za krążenie i oddychanie, co może prowadzić do zgonu - k. 42) sąd nie miał powodu, sąd nie miał argumentów, aby nie podzielić stwierdzenia biegłego Z. K. (2), iż przyczyną śmierci R. K. (1) stały się: obrzęk wtórny i rozmiękanie tkanki mózgowej oraz narastająca niewydolność krążeniowo oddechowa w następstwie doznanych obrażeń czaszkowo mózgowych. Nie było więc tak, jak próbował przekonać obrońca na rozprawie, iż samoistna przyczyna zgonu to zapalenie płuc nie zaś ciężki uraz czaszkowo - mózgowy; sąd nie kwestionuje, iż pokrzywdzony miał zapalenie płuc (k. 174) jednak choroba ta nie powstałaby gdyby nie uderzenie przez oskarżonego (zapalenie płuc jest to choroba będąca najczęstszym powikłaniem ciężkich urazów czaszkowo – mózgowych por. „Intensywna terapia oddechowa chorych z ciężkimi urazami czaszkowo – mózgowymi” opubl. w „Anestezjologii Intensywnej Terapii” numer 3/2002, str. 197-202), co więcej ciężki stan neurologiczny pacjenta wywołany właśnie zadaniem mu ciosu i przewróceniem się na twarde podłoże, bynajmniej nie sprzyjał wydobyciu się pacjenta z zapalenia płuc. Do tych kwestii obrona w ogóle się nie odniosła cytując fragmenty opinii w sposób wybiórczy, co nie mogło nie doprowadzić do błędnych wniosków, wyciąganych przez osobę, która z racji braku wykształcenia z zakresu medycyny sądowej, nie jest upoważniona do stawiania równoprawnych z biegłymi diagnoz.

Elementem wspólnym obu opinii jest wniosek, iż doznane przez pokrzywdzonego obrażenia czaszkowo - mózgowe, które w konsekwencji skutkowały zgonem powstały pod działaniem przedmiotu twardego (...) o płaskiej i stosunkowo dużej powierzchni (twarde podłoże...). Charakter i umiejscowienie złamania pokrywy czaszki to jest w pobliżu tzw. linii kapeluszowej wskazują zdecydowanie na upadek i uderzenie się głową o tego rodzaju przedmiot (k. 176, 41-42). Pozostałe obrażenia twarzy w postaci otarć naskórka w okolicy ciemieniowej lewej, pęknięcia skóry powieki górnej lewej, , stłuczenia śluzówki w jamie ustnej (...) mogą wskazywać na uderzenie np. pięścią, nasadą dłoni czy też łokciem. Uderzenie takie nawet zadane z niewielką siłą, jest wystarczające aby spowodować upadek, szczególnie zada się je osobie nietrzeźwej (k. 176). Wnioski opinii w tym zakresie nie potwierdzają też tezy prokuratora wpisanej w akt oskarżenia o zadaniu przez oskarżonego ciosu "ze znaczną siłą". Prokurator nie skomentował na czyn opiera swoją opinię o sile ciosu, w każdym razie podstawą do jej sformułowania nie może być żadna z opinii biegłych J. K., ani Z. K. (ten ostatni biegły napisał wręcz, iż stwierdzone w obrębie twarzy obrażenia, mogły być wywołane uderzeniem o stosunkowo niewielkiej sile, za czym przemawia ich powierzchowność, a także okoliczność, iż bito osobę znacznie nietrzeźwą). Sąd przyjął więc, że oskarżony uderzył pokrzywdzonego w twarz ze "zwykłą siłą" eliminując w związku z tym całkowicie bezpodstawne stwierdzenie o "znaczności" siły uderzenia.

Wymienione okoliczności w powiązaniu z wykształceniem biegłych, ich wieloletnim doświadczeniem w opiniowaniu pozwoliły sądowi uznać wnioski opinii za własne.

opinia sądowo - psychiatryczna

Odpowiadała w pełni na zadane pytania, bazowała na wystarczającym materiale badawczym nie pomijając badania oskarżonego, zawierała niesprzeczne wnioski. Nie było powodu, aby ją kwestionować, zwłaszcza, że strony nie zgłaszały do niej zastrzeżeń.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. K.

Od czasu drugiego przesłuchania wyjaśnienia oskarżonego przeszły ewolucję, której nie można inaczej tłumaczyć, niż konfabulowaniem w celu umniejszenia swojej odpowiedzialności. I tak podczas przesłuchania przez prokuratora, jak również na posiedzeniu aresztowym oskarżony sprecyzował, że zadając cios pokrzywdzonemu, jedynie "musnął go palcem" prawej ręki, co jest dla sądu niewiarygodne, bo oskarżony nic takiego nie powiedział "na gorąco", a nie mógł tego pominąć, co więcej stwierdzone obrażenia przedniej części twarzy pokrzywdzonego przeczą tezie o jedynie "stycznym" muśnięciu zewnętrzną częścią palca, zwłaszcza, jeśli zwrócić uwagę, że obrażenia twarzy miały miejsce nie tylko w okolicach powieki i kości ciemieniowej, ale i również w obrębie jamy ustnej (a zatem znacznie niżej), co pasuje do wniosków opinii o uderzeniu pięścią, a nie otarciu palcem. Trudno też uwierzyć, uwzględniając nawet nietrzeźwość ofiary, iż wysoki dorosły, pełnosprawny mężczyzna, który szarpał się z drugim dorosłym przez dłuższy czas, nie przewracał na podłoże i mało tego zadawał drugiej osobie ciosy w twarz (był więc agresywny i zdolny do walki wręcz), mógł przewrócić się po dotknięciu go palcem. Oskarżony popada tutaj w nielogiczność, ponieważ wcześniej twierdził, że nie dawał rady rozdzielić pokrzywdzonego od jego brata, mimo użycia siły, aby potem próbować przekonać, że powalił go na ziemię "muśnięciem". Na rozprawie oskarżony dodał do swoich wyjaśnień, iż zadał pokrzywdzonemu cios, bo z zachowania ofiary wynikało, że ten chce zadać kolejny cios jego bratu, co nie tylko jest sprzeczne z tym co oskarżony trzykrotnie mówił w śledztwie (nie wspominał o tym), ale również nic takiego nie wynikało z zeznań świadków E. K., ani nawet S. K.. Sąd wyklucza, że ten ostatni świadek szarpiąc się z R. K. (1), mając go przed sobą, nie zauważył, że ten chce go uderzyć kolejny raz, czy też, że to widział, ale zapomniał, żeby o tak istotnej okoliczności powiedzieć w czasie przesłuchania. Oświadczenia oskarżonego, iż nie przyznaje się do winy (k. 617), skomentowane na rozprawie, jako brak odpowiedzialności za śmierć ofiary, są niewiarygodne w kontekście opinii biegłej J. K. i Z. K. omówionych już wyżej.

częściowo zeznania świadka D. S. (1)

Sąd nie dał wiary świadkowi, iż został zaatakowany i kopnięty w brzuch przez E. K.. Nie tylko nie potwierdzili tego oskarżony, bracia K., ale również sam świadek. W czasie zgłaszania interwencji telefonicznie co CPR zaraz po zajściu świadek D. S. (1) mówił, że pobity został R. K. (1), nie wspominał wówczas słowem o tym, że również był uderzony. Sąd w oparciu o doświadczenie życiowe wyklucza, że świadek o tym zapomniał, czy też celowo pominął tę okoliczność, skoro chodziło o osobę z którą był skonfliktowany i która ponoć kilka dni wcześniej miała złośliwie pozbawić go wolności. W takich przypadkach, jak pokazuje praktyka sali sądowej, osoba pokrzywdzona nie "odpuszcza", a raczej korzysta z doskonałej okazji, aby zawiadomić organa ścigania o przestępstwie popełnionym przez swojego adwersarza.

Sąd nie dał też wiary świadkowi, że R. K. (1) w czasie zdarzenia nie był nietrzeźwy, gdyż jest to sprzeczne z dokumentacją lekarską, która wykazała że miał we krwi 3,36 promila alkoholu. Doświadczenie życiowe pokazuje, że taki stan upojenia alkoholowego nie daje się nie zauważyć obserwatorowi z zewnątrz, a świadek S. spędził w towarzystwie ofiary dłuższy czas, przebywając razem z nim u R. S.; z nagrania CPR dokumentującego zgłoszenie interwencji przez R. S. (też dzwonił) można odnieść wrażenie, że ten mężczyzna, z którym pokrzywdzony "jadł obiad" ma problemy z wysławianiem się, przeciąga sylaby, plącze się, przeklina, co wskazuje, że był pod wyraźnym wpływem alkoholu, który mógł spożywać z R. K. (1).

częściowo zeznania świadka E. K.

Sąd negatywnie ocenił zeznania świadka co do tego, iż oskarżony nie zadał ciosu ręką w twarz R. K. (1), a ten przewrócił się podczas odpychania przez P. K. S. K. i pokrzywdzonego od siebie, aby się nie szarpali. Relacje te są sprzeczne nie tylko z opinią biegłych J. K. i Z. K., którzy wyraźnie wskazali, iż pokrzywdzony otrzymał cios w twarz (nie zaś go popchnięto, bo w takim razie, jak tłumaczyć obrażenia twarzy w okolicy powieki i jamy ustnej). O tym, że wyprowadził cios i uderzył pokrzywdzonego wyjaśnił z resztą sam oskarżony w pierwszych, wiarygodnych relacjach. Twierdzenia świadka uznać więc należy za przejaw obrony swojego brata, którego chciał uchronić przed odpowiedzialnością karną. Sąd nie dał też wiary zeznaniom świadka z rozprawy, że po uderzeniu, przez R. K. (1), S. K. upadł na stojące samochody, ponieważ świadek o tym nie zeznał w śledztwie, kiedy szczegóły pamiętał z pewnością lepiej. Nic takiego nie wynika też, ani z wyjaśnień oskarżonego, ani też z relacji S. K. ze śledztwa. Słowa świadka w tym zakresie są nielogiczne. Skoro rzekomo po uderzeniu jego brat upadł na samochód, to znaczy, że zwarcie i szarpanie pomiędzy nim, a pokrzywdzonym ustało, a zatem oskarżony, nie miał kogo od siebie rozdzielać, tymczasem świadek, zeznając dalej mówił, że P. K. rozdzielał S. i R. i wyniku tego separowania ofiara przewróciła się upadła.

częściowo zeznania świadka S. K.

Relacje S. K. mają te same mankamenty, co E. K.. Są nielogiczne i zmienne w czasie, czego jedynym tłumaczeniem jest przyjęcie postawy ochronnej wobec brata i wyolbrzymianie agresji R. K. (1). Na rozprawie świadek dodatkowo kluczył i zmieniał wersję zasłaniając się niepamięcią w tym dodawał okoliczności nie wynikające z jakiegokolwiek dowodu. Twierdził, że "R. szarpał się z E.", aby potem się z tego wycofać.

7.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1

P. K.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Ustalenia dokonane w sprawie świadczą, że oskarony P. K. w dniu 26 października 2024 roku około godziny 15:40 w miejscowości (...), uderzył pięścią w twarz pokrzywdzonego R. K. (1) czym doprowadził do jego upadku na betonowe podłoże, wskutek czego w/w doznał obrażeń ciała w postaci: stłuczenia powłok głowy z krwiakiem lewej okolicy oczodołowej i policzkowej, powierzchownej rany tłuczonej skóry powieki oka lewego, otarcia naskórka lewej okolicy ciemieniowej, stłuczenia okolicy ust i uszkodzenia błony śluzowej, złamania kości pokrywy czaszki ze szczeliną złamania w obrębie prawej kości ciemieniowej oraz łuski prawej kości skroniowej, masywnego krwiaka podtwardówkowego nad prawą półkulą mózgu o grubości do 15 mm z cechami zespołu ciasnoty wenątrzczaszkowej pod postacią znacznego zwężenia wewnątrzmózgowej rezerwy płynowej, ucisku rogów prawej komory bocznej oraz przemieszczenia struktur pośrodkowych mózgu o 16 mm na stronę lewą, krwiaka podpajęczynówkowego, (SAH) w bruzdach prawego płata czołowego, skroniowego i ciemieniowego oraz wzdłuż sierpu mózgu i w zbiorniku między konarami mózgu po stronie prawej, co stanowiło ciężką chorobę realnie zagrażającą życiu, zaś w dniu 22 grudnia 2024 r. w następstwie doznanych obrażeń pokrzywdzony zmarł.

Sąd nie podzielił stanowiska prokuratora, iż zachowanie oskarżonego stanowiło zbrodnię z art. 156 § 1 pkt 2 kpk polegające na działaniu umyślnym tak w zakresie sposobu działania, jak i osiągniętego zachowaniem sprawcy skutku, który sprawca chce spowodować lub się na to godzi. Zdaniem sądu poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, to jest zadanie przez oskarżonego jednego ciosu w głowę z normalną typową (dla bójek) siłą po pierwsze nie oznaczało w świadomości oskarżonego, że w wyniku tego ciosu pokrzywdzony upadnie, po drugie zaś, nawet jeśli pokrzywdzony takie skutek mógł przewidzieć lub przewidział, to przecież, jak pokazuje doświadczenie życiowe, nie każde przewrócenie się uczestnika walki „na piśći” na twarde podłoże, musi oznaczać, jako jedyny możliwy rezultat, doznania ciężkich obrażeń czaszkowo – mózgowych i niechybną śmierć. Jak ustalono w oparciu o stosunkowo niewielkie obrażenia, jakie spowodował cios oskarżonego w obrębie przedniej części twarzy (opisane wyżej) nie można przyjąć, iż uderzenie to zadane zostało z „dużą siłą”, a jedynie normalną zwykłą siłą, jakiej używają w walce przeciętnej siły osoby bijące; oskarżony nie jest osobą o nadludzkiej sile, z akt nie wynika, aby trenował sporty siłowe, czy walki, czyli nie zaistniała sytuacja, kiedy wyprowadzony przez niego cios, byłyby silny, znacznie silniejszy, niż zadany przez zwykłą osobę. Zwykła siła ciosu, a także to że oskarżony uderzył tylko jeden raz i odstąpił od pokrzywdzonego, nie dochodził do niego, nie chciał go bić czy kopać, kiedy ten leżał, pozwalają przyjąć, że ani nie chciał, żeby pokrzywdzony upadł, ani tym bardziej, żeby odniósł ciężkie obrażenia ciała, tym bardziej poniósł śmierć. Jedynym jego zamiarem było zaprzestanie szarpaniny oskarżonego z jego bratem, którego wcześniej pokrzywdzony uderzył w twarz (S. K. nie upadł w wyniku tego ciosu, co potwierdza tezę sądu, iż jednorazowy cios, nie oznacza automatycznie przewrócenia się ofiary). Nie można też założyć, że oskarżony miał świadomość znacznej nietrzeźwości oskarżonego i wykorzystując ją, jej wpływ na brak koordynacji ruchów oraz znacznie ograniczoną możliwość obrony pokrzywdzonego przed upadkiem (np. poprzez instynktowne podparcie się rękami) wyprowadził cios, przy czym ta świadomość niewydolności fizycznej pokrzywdzonego przesądzała, iż jedynym możliwym skutkiem ciosu będzie bezwładny upadek na podłoże, a dalej zgon. Akta sprawy nie dają podstaw do takiej oceny sytuacji. Faktem jest, że pokrzywdzony był w czasie zdarzenia w stanie upojenia alkoholowego, ale w tym konkretnym przypadku, był na tyle wydolny fizycznie i agresywny, że ruszył do brata oskarżonego, zaczął go szarpać, co trwało co najmniej kilkadziesiąt sekund, w przebiegu szarpaniny nie tylko nie przewracał się, ale mocno trzymał za ubranie swojego przeciwnika, uzyskał nad S. K. przewagę i mało tego atakował go zaciekle, uderzając w twarz, był także w stanie przeciwstawić się próbie „rozdarcia” go z S. K. przez oskarżonego, który używał do tego siły fizycznej. Pokrzywdzony nie ustał w szarpaniu, jego siła, nie zelżała nawet po zadanym S. K. ciosie. Zatem stan nietrzeźwości oskarżonego nie powodował takiego jego osłabienia, braku koordynacji i możliwości obrony przed upadkiem, iż dla każdej osoby z zewnątrz, zadanie mu ciosu w twarz w takich okolicznościach (silnego trzymania się za ubrania z drugą osobą), nie mogło nie prowadzić do innego finału, niż przewrócenie na betonowe podłoże i uderzenie w nie głową. Podsumowując zadanie jednego ciosu dorosłemu agresywnemu mężczyźnie nie oznacza zawsze jego upadku (jak widać na nagraniach chociażby bójek kibiców), dalej przewrócenie się takiej osoby w tych okolicznościach i uderzenie głową o asfalt nie generuje też, jako jedynej możliwej opcji śmierci uderzonego. Powyższe stanowisko jest zgodne z ugruntowanym orzecznictwem SN i sądów apelacyjnych. Chociażby w wyrokach II KK 389/21 i II KK 124/23 SN stwierdził, że: „Nierzadkie są zdarzenia, kiedy po uderzeniu pokrzywdzony upada i uderza głową o twarde podłoże, doznając obrażeń, których skutkiem bywa nawet jego zgon. Jakkolwiek badanie odpowiedzialności sprawcy zawsze musi odbywać się na tle realiów konkretnej sprawy, to w orzecznictwie dominuje pogląd, że w takim wypadku prawidłowe jest kwalifikowanie czynu jako nieumyślnego spowodowania śmierci - art. 155 k.k., względnie nieumyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu - art. 156 § 2 k.k., art. 157 § 2 k.k. (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2007 r. II AKa 81/07). Wskazuje się, że "umyślne jest bowiem tylko zachowanie polegające na uderzeniu w głowę (twarz); tylko obrażenia stąd powstałe (...) są objęte taką postacią winy. Ciężkie obrażenia ciała prowadzące do śmierci są tu pochodną upadku i uderzenia ofiary głową o twarde podłoże" (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2006 r., II AKa 59/06; zob. także wyroki: Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1970 r., V KRN 64/70; z dnia 18 października 1979 r., V KRN 229/79; Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 marca 2006 r., II AKa 42/06; Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 września 2013 r., II AKa 307/13; Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawie II Aka 222/22, Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 30 maja 2016 r., IV K 5/16 i in.).

Przenosząc te oceny do niniejszej sprawy, oskarżony uderzając pokrzywdzonego w twarz miał świadomość, że taki cios może spowodować obrażenia ciała w postaci otarć naskórka w okolicy ciemieniowej lewej, pęknięcia skóry powieki górnej lewej, stłuczenia śluzówki w jamie ustnej, natomiast brak podstaw do przypisania mu, że miał świadomość i co najmniej godził się na spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego i w dalszym następstwie jego śmierci. Można zaś oskarżonemu przypisać „jedynie”, że skutek taki mógł i powinien przewidzieć, co jest domeną działania o charakterze niemyślnym. Stąd też zachowanie oskarżonego zakwalifikowano jako niemyślne spowodowanie śmierci z art. 155 kk. Zadając pokrzywdzonemu cios w głowę pięścią oskarżony naruszył reguły bezpiecznego postępowania z dobrem jakim jest zdrowie i życie ludzkie i mógł i powinien przewidywać (jako osoba dorosła i zdrowa umysłowo), że takie zachowanie może doprowadzić do utraty równowagi osoby uderzonej, jej upadku na twarde podłoże, uderzenia w nie głową (puszką kostną w której są zgromadzone najważniejsze organy ośrodkowego układu nerwowego) co rodzić może skutek w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a dalej śmierci. Choć jak ustalono w konkretnych okolicznościach sprawy (zadanie jednego ciosu o zwykłej sile, osobie szarpiącej się z drugą, stawiającej jej opór) brak jest podstawy do przypisania oskarżonemu, że taki skutek przewidywał i się na niego co najmniej godził.

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. K.

1

1

Oskarżony niewątpliwie doprowadził swoim zachowaniem do nieodwracalnego skutku w postaci śmierci drugiej osoby, co jednak jest znamieniem art. 155 kk i nie może być uznawane za okoliczność obciążającą. Za taką należy jednak uznać działanie pod wpływem alkoholu. Brak podstaw do uznania, iż – jak twierdził pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych – oskarżony nie udzielił pomocy pokrzywdzonemu, skoro ten pomoc taką uzyskał natychmiast od D. S. (1) i strażaków z OSP; również D. S. (2) telefonował od razu do (...) wzywając pogotowie. Odjazd oskarżonego sprzed sklepu, choć nie można go potraktować, jako wyrazu dbałości o zdrowie ofiary, nie może być z drugiej strony oceniony, jako chęć pozostawienia go na pastwę losu; wszak oskarżony wraz z braćmi udał się od razu do miejsca zamieszkania R. K. (1) i powiadomił o zajściu jego brata, a nie czynił tego gdyby los pokrzywdzonego był mu zupełnie obojętny. Trzeba też zauważyć tło przestępnej akcji oskarżonego, uwzględniając także nieprawidłowe zachowanie się pokrzywdzonego. R. K. (1) (mający we krwi 3,36 promila alkoholu), najpierw werbalnie – agresywnie odpowiedział na zaczepkę słowną E. K., posunął się jednak dalej ruszając na świadka, co spowodowało wejście pomiędzy nich S. K., który hamował zapędy pokrzywdzonego. Następnie zaś pokrzywdzony wykazywał się dużą agresją szarpiąc się z S. K., a nawet zadał mu cios w twarz (co potwierdza złożona dokumentacja lekarska). Wówczas oskarżony pod wpływem emocji, nie mając wcześniej zamiaru zrobienia pokrzywdzonemu krzywdy w „zamiarze nagłym” nie mając wiele czasu na przemyślenie swojego zachowania, uwzględniając że uderzono w głowę jego niepełnosprawnego brata, podjął – niewątpliwie nieprawidłową decyzję- o uderzeniu w twarz pokrzywdzonego, przyłączając się bójki; zdaniem sądu, uwzględniając nawet ustalony fakt, że oskarżony nie dał rady wcześniej rozdzielić obu mężczyzn, aby zaprzestać szarpaniny i dalszej eskalacji agresji, wystarczyłoby, żeby oskarżony po prostu wszedł między mężczyzn odwracając się do jednego z nich plecami, nie było koniecznym do przerwania tego zadawanie ciosu, niejako w odwecie, na zasadzie samosądu. Można więc powiedzieć, że oskarżony został sprowokowany i co do czynu polegającego na wyprowadzeniu ciosu (co oskarżony wykonał umyślnie) działał w zamiarze nagłym, nie chcąc jednak – jak wykazano wyżej – ani ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, ani śmierci ofiary. Uwzględniając także niekaralność oskarżonego, ustabilizowany tryb życia, dobrą opinię z miejsca zamieszkania, jego zachowanie należy uznać za jednorazowy występek, który nie powtórzy się w przyszłości. Ważąc te okoliczności wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności.

W kontekście okoliczności sprawy (zadanie jednego ciosu o zwykłej sile, na skutek prowokacji), a okoliczności związanych ze sprawcą - jego niekaralności, przyznania się do winy (oskarżony w zasadzie nigdy nie kwestionował, że uderzył pokrzywdzonego i pod wpływem jego zachowania R. K. (1) upadł), niekaralności oraz ustabilizowanego trybu życia, sąd uznał, iż wobec oskarżonego można postawić pozytywną prognozę krymiologiczną, niż mimo niewykonania kary pozbawienia wolności, nie popełni on przestępstwa w przyszłości. Dlatego też wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono mu na czas próby dwóch lat.

3

Na podstawie art. 71 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego grzywnę, która z racji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności będzie realną dolegliwością związaną z popełnionym czynem. Wysokość jednej stawki dziennej określono uwzględniając z jednej strony osiągane przez oskarżonego zarobki, za drugiej zaś mając na względzie to, że oskarżony ma na utrzymaniu małoletnie dziecko i konkubinę.

4

Na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązano oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby, co pozwoli na kontrolę jego zachowania przez sąd w tym czasie, umożliwiając szybką reakcję w razie naruszenia przez oskarżonego.

5 i 6

Na podstawie art. 46 § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego nawiązki na rzecz matki oskarżonego Z. K. (1) i jego brata J. K. (1), jako zryczałtowaną rekompensatę za ból i cierpienie psychiczne w związku ze śmiercią członka najbliższej rodziny. Oskarżony przed śmiercią zamieszkiwał razem z matką, która jest osobą starszą, mieli więc codzienny kontakt, oskarżony pomagał jej w pracach gospodarskich i drobnych czynnościach życia codziennego. Stanowił więc dla niej wsparcie, a ich więzi był silne i utrwalone. Matka mogła więc liczyć na pomoc pokrzywdzonego i wyobrażać sobie, że będzie ją wspierał w miarę upływu czasu. Kalkulując wysokość nawiązki sąd miał też na uwadze, iż śmierć dziecka, jest dla każdego rodzica, a szczególnie dla matki, wyjątkowo dotkliwa, potęgując związane z tym dolegliwości psychiczne. Mając te okoliczności na względzie sąd uznał za adekwatną nawiązkę w kwocie 50 000 złotych na rzecz Z. K. (1). W przypadku oskarżyciela J. K. (1) więzy nie były tak silne, jak w przypadku matki. Pokrzywdzony nie zamieszkiwał razem z bratem, pomagał mu jedynie doraźnie, ich kontakty były rzadsze, bracia spotykali się na polowaniach, wędkowaniu. Zachowując więc wewnętrzną sprawiedliwość wyroku, sąd nie miał podstaw, aby nie różnicować wysokości nawiązki na rzecz oskarżyciela posiłkowego i orzekł ją w niższym wymiarze w kwocie 20 000 złotych.

7.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

P. K.

7

1

Na podstawie art. 63 § 1 i 5 kk na poczet kary grzywny zaliczono oskarżonemu zatrzymanie w sprawie.

7.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Stosownie do treści art. 627 kpk sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowych poniesione przez nich koszty zastępstwa procesowego, według norm określonych w § 11 ust. 2 pkt 3 i § 17 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964), bazując na złożonym przez pełnomocnika zestawieniu kosztów; żądane kwoty mieściły się w granicach przewidzianych w § 15 ust 3 powołanego rozporządzenia odpowiadając cenom za tego rodzaju usługi występującym na lokalnym rynku. Na tej samej podstawie obciążono oskarżonego w całości zwrotem wydatków na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Oskarżony jest stosunkowo młody, nie ma poważniejszych schorzeń, wykluczających go z rynku pracy, co daje mu możliwość pracy zarobkowej, osiągniecia dochodu i wygospodarowania z niego odpowiedniej sumy na koszty sądowe; w toku postępowania wykonawczego oskarżony może wystąpić o rozłożenie należności sądowych na raty. Nie znaleziono podstaw do zwolnienia oskarżonego z ponoszenia wydatków, jak również opłaty, której wysokość ustalono w oparciu o art. 2 ust 1 pkt 3 i 3 ust.2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1983 roku , Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).

7.Podpis