Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 310/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 27 lutego 2025 roku w sprawie II K 532/24.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

-------------------

----------------------------------------------------------

-------------

---------------

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------

--------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.2.

Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego S. L. zarzuty dotyczące czynów z punktu I i IV aktu oskarżenia:

I. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4, 5 § 2, 7, 410 k.p.k. poprzez wybiórczą, dowolną, a zarazem błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie ustaleń z naruszeniem zasady in dubio pro reo, przejawiającą się w szczególności w;

a) przyjęciu, iż to świadek, że świadek C. P. twierdził, że w dniu zdarzenia rano widział i rozmawiał z oskarżonym, jest li tylko pomyłką „co do drugorzędnego faktu” (karta 9 uzasadnienia wyroku), choć bezwzględnie jest to jeden z najistotniejszych faktów, gdyż dowodzi temu, że świadek bądź to zmyślił, bądź celowo skłamał lub w zwidzie alkoholowym uroił sobie, co bezwzględnie ma wpływ na postrzeganie przez niego rzeczywistości i oskarżony, nie wiedząc o rzekomych pieniądzach, nie miał żadnego motywu, wręcz irracjonalnie i pozbawione jakiejkolwiek logiki byłoby dokonywanie rozboju na „lokalnym pijaczku”, „nie dysponującym gotówką”, „leżącym po rowach”, który w skali 1 do 10 jest pijącym na dziesięć” (zeznania świadków Ł. M. i Z. D. – rozprawa).

b) uznaniu za prawidłowe i niebudzące wątpliwości zeznania świadka C. P., choć są one niespójne i stanowią li tylko wizję osoby głęboko uzależnionej od alkoholu, będącej w dniu zdarzenia w stanie ciężkiego upojenia alkoholowego, czego nie wzięto pod uwagę, a co przejawia się w następujących okolicznościach:

- od samego początku twierdził, że oskarżony w dniu zdarzenia wiedział, że ten posiada pieniądze, gdyż „w godzinach porannych chciał ode mnie te pieniądze pożyczyć, chciał wcześniej ode mnie 5 zł, a ja mu powiedziałem, że nie mam pieniędzy (karta 39) oraz „oskarżony chciał rano ode mnie pożyczyć, to było koło sklepu, około 8” (rozprawa w dniu 13 lutego 2025), choć tego dnia do godziny 14.19 oskarżony był zatrzymany.

- wielokrotnie podawał rozbieżne wersje wydarzeń, co zdaniem sądu nie ma znaczenia, choć może świadczyć o zaburzeniach w postrzeganiu rzeczywistości, co jest typowe dla ludzi tak dalece dotkniętych chorobą alkoholową. Np. „S. powiedział do mnie też, że nie zabierał mi żadnych pieniędzy” (rozprawa), choć jest to wręcz wykluczone, pozostałem materiałem dowodowym, z którego wynika, iż ten z nikim nie rozmawiał, „ja po powrocie z I. nie byłem w domu”. (rozprawa), a następnie „ja najpierw wróciłem do domu” (rozprawa); „siostry nie było w domu”, choć świadek W. P. twierdziła, że spotkała się z bratem w domu około 16; „ja wracałem do domu około 3 godziny” (rozprawa), choć rzekome zdarzenie miało miejsce w godzinach wieczornych 19-20; „rower stał u niego i dopiero na drugi dzień go odebrałem” (rozprawa), następnie ja z tym rowerem szedłem od T. do domu” (rozprawa), dość dodać, że nikt inny roweru nie widział; „uderzył mnie i straciłem przytomność”, następnie „chyba mnie uderzył i zabrał portfel” (Karta 39), następnie „nie pamiętam tego, co się działo po tym zdarzeniu” (rozprawa); „Ja się nie upijam” (rozprawa), choć wszyscy świadkowie twierdzą inaczej „patrol ujawnił C. P. w stanie upojenia alkoholowego leżącego na poboczu drogi”.

c) bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznania C. P. co do rzekomego rozboju, choć nie uwzględniono faktu, iż świadek wręcz przestraszył się, gdy miał jechać na policję i uciekł, co dowodzi jego manipulacjom, obawom.

d) bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznania C. P. co do posiadania przezeń pieniędzy w kwocie 1500 zł, choć nikt tych pieniędzy nie widział. Wersja z zakupem betonu pojawiła się dopiero na rozprawie i nie wiedzieć czemu nagle wszyscy świadkowie zaczęli o tym mówić, nie pytani, choć wcześniej żadne z nich o żadnej wylewce, betonie czy I. nie wspomniało. Ponadto od rana świadek był w wielu sytuacjach, gdzie mógł pieniądze stracić, biorąc pod uwagę jego stan upojenia alkoholowego.

d) bezkrytycznym uznaniu za prawidłowe i niebudzące wątpliwości zeznania pokrzywdzonego S. P. jako potwierdzające wersję przedstawioną przez C. P., choć wiedzę tą posiadał on bezpośrednio od C. P., nie był świadkiem ani rzekomego rozboju, ani posiadania przez wyżej wymienionego pieniędzy w kwocie około 1500 zł.

f) bezzasadnym odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniem oskarżonego w zakresie uczestnictwa w rzekomym rozboju, choć wyjaśnienia te są spójne i konsekwentne, a nadto korelują z innymi dowodami w sprawie.

g) bezzasadnym pominięciu faktu, iż oskarżony wielokrotnie prosił świadków, aby wezwali policję, co dowodzi jego niewinność, gdyż gdyby dopuścił się zarzucanego mu czynu, wręcz by się ukrywał przed policją, jak choćby C. P., dość dodać, że oskarżony wiedział, że zostanie poddany przeszukaniu i znaleziono by przy nim pieniądze. Oskarżony będący wielokrotnie karanym za kradzieże i kradzieże z włamaniem nigdy wcześniej nie dokonał rozboju, co uzasadnia, że nie mógł dopuścić się tego czynu na osobie C. P., którego znał, tym bardziej, że oskarżony nawet nie mógł przypuszczać, że ten mógłby mieć przy sobie jakiekolwiek pieniądze. C. P. około godziny 16.00 był w domu, kiedy to zgodnie z racjonalnym zachowaniem mógł i powinien zostawić rzekome pieniądze. Niewytłumaczalne jest zabieranie gotówki w takiej kwocie na libację alkoholową. A

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez uznanie, że oskarżony dokonał kradzieży pieniędzy na szkodę L. W.:

- gdyż oskarżony przyznał, że „odda mu te pieniądze” (karta 13 uzasadnienia), mimo, że z korespondencji nie wynika, aby oskarżony przyznał się do kradzieży pieniędzy, pisze tylko, że „odda” natomiast wbrew twierdzeniom sądu, korespondencja dotyczyła myjki ciśnieniowej, co potwierdził nie tylko oskarżony, ale również pokrzywdzony w swoich zeznaniach, a wynika to również z treści wiadomości „O 8.00 zgłaszam pieniądze i myjkę coś ukradł (Karta 97), co dowodzi stanowisku pokrzywdzonego, że rozmawiali też o tej myjce.

- chociaż brak pieniędzy pokrzywdzony zauważył następnego dnia rano, czyli około 12 godzin później, a jak zaznaczył drzwi do pomieszczenia, w którym znajdowały się pieniądze, nie były zamykane na noc.

- mimo, że oskarżony podczas pobytu pokrzywdzonego był cały czas w obecności świadka R. P. i nie miał możliwości kradzieży pieniędzy. Natomiast brak jest dowodów, aby mógł tego dokonać w późniejszych godzinach.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym i tym samym apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne i ocena prawna czynu znajdują pełne oparcie w materiale dowodowym. Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, nie naruszając zasad oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. ani reguły in dubio pro reo z art. 5 § 2 k.p.k.

Sąd Okręgowy, dokonując kontroli instancyjnej w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 433 § 1 k.p.k.), nie stwierdził uchybień, które miałyby wpływ na treść orzeczenia.

Sąd Okręgowy przypomina, że apelacja wniesiona na podstawie art. 438 k.p.k. uprawnia sąd odwoławczy do dokonania kontroli zarówno prawnej, jak i faktycznej dokonanych przez sąd pierwszej instancji ustaleń i ocen dowodowych w granicach wyznaczonych przez przepisy kodeksu postępowania karnego oraz zasady procesu karnego. Kontrola ta obejmuje w szczególności sprawdzenie, czy Sąd Rejonowy dokonał swobodnej i logicznej oceny dowodów, czy uwzględnił lub w sposób uzasadniony odrzucił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia oraz czy nie doszło do naruszenia przepisów procesowych o istotnym wpływie na treść orzeczenia. Kontrola ta nie oznacza jednak, iż sąd odwoławczy zastępuje swobodną ocenę dowodów pierwszej instancji własną oceną na zasadzie pełnego ponownego rozważenia drobnych nieścisłości — wymaga się natomiast stwierdzenia istotnych błędów w ustaleniach lub prawie, które wpływają na wynik sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, iż zasadniczym kryterium przy ocenie trafności zarzutów apelacyjnych jest ich wykazanie w sposób umożliwiający stwierdzenie istotnego naruszenia przepisów prawa procesowego lub błędu w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść wyroku. Apelacja polegała głównie na krytyce poszczególnych elementów oceny dowodów oraz na wskazywaniu rozbieżności i nieścisłości w zeznaniach, które jednak — w ocenie Sądu Okręgowego — nie tworzyły stanu nieusuwalnych wątpliwości co do winy oskarżonego ani nie wykazały, że Sąd Rejonowy pominął dowody o decydującym znaczeniu.

Apelacja obrońcy zarzuca sądowi pierwszej instancji wybiórczą, dowolną i błędną ocenę materiału dowodowego oraz naruszenie zasady in dubio pro reo. Sąd Okręgowy stwierdza, że zarzut ten jest całkowicie bezzasadny, gdyż Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej oceny całego materiału dowodowego, wskazał okoliczności faktyczne i prawne decydujące o przypisaniu oskarżonemu sprawstwa, ocenił zeznania świadka – pokrzywdzonego C. P. i wyjaśnienia oskarżonego S. L. zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logiki prawniczej (art. 7 k.p.k.). Apelacja wskazuje, że Sąd Rejonowy uznał relacje C. P. o porannym widzeniu oskarżonego jako „drugorzędne”, co miałoby wpływ na treść wyroku. Zdaniem Sądu Okręgowego fakt pomyłki co do godziny zdarzenia nie podważa wiarygodności świadka co do zasadniczych okoliczności rozboju (kto, jak, gdzie). Podkreślić należy, iż Sąd meriti z dużą dozą ostrożności podszedł do depozycji tego osobowego źródła dowodowego, czego dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu (vide k. 289). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, rozbieżności co do drobnych szczegółów nie wykluczają wiarygodności świadka, jeżeli rdzeń jego relacji pozostaje spójny i znajduje potwierdzenie w innych dowodach. Zarzut obrony, że brak motywu czyniłby rozbój irracjonalnym, jest retoryczny. Motyw ekonomiczny wynika z wcześniejszych zachowań oskarżonego i możliwości uzyskania gotówki od pokrzywdzonego, co Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił. W aspekcie powyższego rzekoma niespójność zeznań pokrzywdzonego została wyjaśniona przez Sąd Rejonowy, który dokładnie wskazał wszystkie rozbieżności w zeznaniach C. P. i ocenił je w kontekście stanu jego nietrzeźwości. Różnice dotyczące szczegółów (godziny powrotu do domu, lokalizacja roweru) są drugorzędne i nie mają znaczenia dla ustalenia faktów istotnych dla rozboju i kradzieży. Zeznania są spójne co do podstawowych faktów: sprawstwa oskarżonego, sposobu działania, okoliczności napadu i zabranej kwoty. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił te okoliczności w ocenie dowodów, zgodnie z art. 7 i 410 k.p.k. Sąd Rejonowy odnotował fakt przestraszenia się C. P. i ucieczki, jednak prawidłowo nie nadał mu decydującego znaczenia, uznając, że reakcja osoby nadużywającej alkoholu jest naturalna. Sąd Okręgowy podkreśla, że brak jest jakichkolwiek dowodów, że świadek manipulował, a więc zarzut obrony jest oparty wyłącznie na spekulacji. Apelacja kwestionuje fakt posiadania przez C. P. kwoty 1500 zł, lecz w tym kontekście Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że kwota była potrzebna do zakupu materiałów budowlanych, świadek miał możliwość dysponowania pieniędzmi, zaś zeznania pozostałych świadków oraz pokrzywdzonego potwierdzają istnienie pieniędzy w portfelu, mimo że nikt ich nie widział. Sąd Okręgowy potwierdza, że niewidzenie gotówki przez osoby trzecie nie podważa faktu jej istnienia, a rozbieżności w zeznaniach są typowe dla osób w stanie upojenia alkoholowego. Sąd Rejonowy wyraźnie zaznaczył, że zeznania S. P. jakkolwiek nie był naocznym obserwatorem wydarzeń, niemniej jednak potwierdzały wiarygodność relacji C. P.. Sąd Okręgowy podkreśla, że wszystkie ustalenia faktyczne opierają się na dowodach bezpośrednich, co jest zgodne z art. 410 k.p.k. W związku z powyższym, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał wyjaśnienia oskarżonego za niekonsekwentne, sprzeczne z innymi dowodami, pozbawione logiki w kontekście całego zdarzenia. Argument obrony, że oskarżony S. L. rzekomo prosił o wezwanie policji, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Sąd Okręgowy potwierdza prawidłowość tej oceny, odwołując się do art. 7 k.p.k.

Odnosząc się zaś do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie kradzieży na szkodę L. W. i tego, że Sąd Rejonowy błędnie interpretował wiadomości, jest bezzasadny. Wiadomość „O 8.00 zgłaszam pieniądze i myjkę, coś ukradł” wyraźnie wskazuje na utratę pieniędzy i myjki, Sąd Rejonowy prawidłowo odczytał zatem kontekst całości korespondencji, a twierdzenie obrony, że chodziło wyłącznie o myjkę, jest sprzeczne z treścią wiadomości i zeznaniami pokrzywdzonego L. W. złożonymi na etapie postępowania przygotowawczego (w istocie niejako bezpośrednio po zdarzeniu charakteryzujące się spontanicznością, bez oznak kreowania z góry przyjętej wersji wydarzeń, pozbawione intencjonalnego modelowania treści). Nadto, fakt, że pokrzywdzony zauważył brak pieniędzy dopiero następnego dnia, nie wyklucza sprawstwa oskarżonego, gdyż drzwi do pomieszczenia nie były zamknięte, pokrzywdzony przebywał w domu w godzinach popołudniowych, oskarżony był osobą mającą swobodny dostęp do miejsca przechowywania pieniędzy. Sąd Rejonowy słusznie uznał przy tym, że obecność świadka R. P. nie wykluczała możliwości popełnienia kradzieży przez oskarżonego, zaś apelacja nie wskazała żadnej alternatywnej osoby ani sposobu, w jaki pieniądze mogły zostać utracone, brak zaś podstaw do kwestionowania relacji w tym względzie L. W.. Tym bardziej, że jak słusznie odnotował Sąd meriti w korespondencji sms-owej oskarżony napisał pokrzywdzonemu, że odda mu pieniądze. Istotnie również Sąd pierwszej instancji dokonał skrupulatnej i negatywnej weryfikacji wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie, uznając, że wersja przez niego lansowana nie zasługuje na wiarę.

Reasumując Sąd Rejonowy dokonał pełnej, swobodnej i logicznej oceny dowodów, zgodnie z art. 7, 410 i 5 § 2 k.p.k. Nie istnieją wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego S. L., które wymagałyby zastosowania zasady in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.), a rozbieżności wskazywane przez obronę mają charakter drobny i hipotetyczny, a nie realny.

Wniosek

Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w punkcie I i IV aktu oskarżenia czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek jest niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego S. L., kwestii ich winy i kwalifikacji prawnej przypisanych mu czynów, a także wymierzonej mu kary.

Sąd Okręgowy podziela ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu, jak i odtworzony na podstawie tego materiału stan faktyczny. Kontrola odwoławcza wykazała wszak, że Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w tym względzie działał w zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, w ramach i na podstawie obowiązującego prawa oraz zasad doświadczenia życiowego. Stąd też rozumowanie Sadu Rejonowego, które doprowadziło do dokonania ustaleń faktycznych na kanwie przedmiotowej sprawy w tym zakresie, znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia, w którym Sąd Rejonowy w sposób syntetyczny i trafny odniósł się do poszczególnych dowodów, a Sąd odwoławczy w pełni ocenę tą aprobuje.

Brak stwierdzenia uchybień wskazanych w środku odwoławczym w tym zakresie, a także uznania zasadności podniesionych zarzutów oraz uwzględnienia sformułowanych wniosków. Zarzuty zawarte w złożonej apelacji oraz zaprezentowane twierdzenia w tej części, stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Skarżący prezentuje w apelacji obszerny, aczkolwiek własny, subiektywny punkt widzenia odnośnie meritum sprawy bez uwzględnienia rzeczywistej treści dowodów i wymowy całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

-----------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.4.1.

-----------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

-----------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym zasądzone zostały na rzecz obrońcy z urzędu adwokata M. J..

3.

Biorąc pod uwagę sytuację osobistą i możliwości finansowe oskarżonego, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zwolnił go od uiszczenia wydatków za postępowanie odwoławcze oraz od opłat za drugą instancję.

7.  PODPIS

0.1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego S. L..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 27 lutego 2025 roku w sprawie II K 532/24.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐w całości

☒ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana