Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 359/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 14 marca 2025 roku w sprawie II K 855/24.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

Oskarżony poddał się badaniu psychologicznemu w (...) w ramach wizyty prywatnej w dniu 18 kwietnia 2025 roku z rozpoznaniem zaburzeń poznawczych bez otępienia. Uzyskał także zaświadczenie lekarskie wystawione przez dr n.med. S. W. specjalistę chorób psychicznych w dniu 02 lipca 2025 roku z rozpoznaniem zaburzenia osobowości oraz zachowań spowodowanych chorobą, uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu. Leczy się psychiatrycznie od 2017 roku w prywatnym gabinecie lekarskim dr. n. med. S. W..

Z opinii psychiatrycznej wydanej w dniu 21 maja 2025 roku przez biegłych lekarzy psychiatrów powołanych do jej wydania przez prokuratora do sprawy 4210-0.Ds.499.25 Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie wynika, że R. K. (1) nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Stwierdzono inne zakłócenia czynności psychicznych pod postacią uzależnienia od alkoholu. W chwili popełnienia zarzucanego mu czynu jego zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem była zachowana. W aktualnym stanie zdrowia psychicznego może on brać udział w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym. Jego poczytalność w toku postępowania karnego nie budziła wątpliwości. Jego stan psychiczny nie stanowił przeszkody, aby mógł on prowadzić rozsądną obronę bez obrońcy.

opinia psychologiczna, historia choroby, opinia psychiatryczna,

zaświadczenie

koperta k. 185, k. 196, 200,

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Opinia psychologiczna, historia choroby, opinia psychiatryczna, zaświadczenie

Dokumenty prywatne dołączone do akt sprawy przez oskarżonego są wiarygodne, gdyż potwierdzają, że oskarżony leczy się od 2017 roku psychiatrycznie. Opinia psychiatryczna wydana przez powołanych biegłych lekarzy psychiatrów w innej sprawie, której podejrzanym był R. K. (1) potwierdza, że w maju 2025 roku nie stwierdzono u oskarżonego zniesionej ani ograniczonej w stopniu i znacznym zdolności rozpoznania zarzuconego mu czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Jego poczytalność w ocenie biegłych nie budziła wątpliwości.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut pierwszy (1) podniesiony w apelacji przez obrońcę oskarżonego dotyczył obrazy przepisu prawa materialnego:

tj. art. 190 § 1 k.k., poprzez błędną wykładnię znamion stypizowanego w tym artykule przestępstwa, bowiem dla jego popełnienia - obawa musi być uzasadniona, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem oskarżony nie wypełnił znamion czynu zabronionego określonego w/w przepisie”.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut pierwszy (1) podniesiony w skardze apelacyjnej przez obrońcę oskarżonego R. K. (1) nie jest zasadny. Ustalenie ,,uzasadnionej obawy” spełnienia groźby wymaga ustalenia zarówno obawy subiektywnej w odbiorze osoby pokrzywdzonej, jaki i ustalenia, czy w danych realiach pokrzywdzony istotnie miał obiektywne podstawy do poczucia się zagrożonym. W pisemnym uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku sąd meriti wskazał szereg okoliczności świadczących o tym, że pokrzywdzeni obawiają się spełnienia gróźb kierowanych pod ich adresem przez oskarżonego. Z analizy zeznań pokrzywdzonych, jak również zeznań świadka K. M., kontekstu sytuacyjnego, uprzedniej karalności oskarżonego, wykazującego ten sam modus operandi wynika, że pokrzywdzeni czuli się subiektywnie zagrożeni, jak również obiektywna ocena tego stanu prowadzi do wniosku, że byli przeświadczeni, że groźby mogą w stosunku do nich zostać spełnione przez oskarżonego. Świadek K. M., która jest kuratorem sądowym, opisała sytuację, w których oskarżony podczas spotkań przejawiał nerwowe zachowania, był pobudzony, silnie wzburzony i wypowiadał groźby karalne w jej obecności pod adresem sąsiadów. Z zeznań świadka T. G. (dzielnicowego) będącego świadkiem także w sprawie o sygn. akt II K 162/23 Sądu Rejonowego w Bełchatowie (w której oskarżonym był R. K. (1)) wynika, że podczas rozmów oskarżony był nerwowy, pobudzony. Ponadto potwierdził, że pokrzywdzony J. K. informował go o groźbach pozbawienia życia kierowanych przez oskarżonego w stosunku do ww.pokrzywdzonego.

Świadkowie ci są funkcjonariuszami publicznymi niezainteresowanymi sprzyjaniem którejkolwiek ze stron postępowania i w sposób obiektywny relacjonują swoje spostrzeżenia. Zachowanie oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonych nie było incydentalne. Sąd okręgowy ujawnił dokumenty z akt spraw toczących się przed Sądem Rejonowym w Bełchatowie, w których oskarżonym był R. K. (1). Analiza akt postępowań Sądu Rejonowego w Bełchatowie o sygn. akt II K 833/23 i sygn. akt II K 162/23 wskazuje, że:

- w przypadku pierwszym R. K. (1) został 18 grudnia 2023 roku przez sąd prawomocnie skazany za to, że w okresie od 19-go lipca 2023 roku do 24-go lipca 2023 roku w miejscu zamieszkania przy ul. (...) w B., woj. (...), słownie groził R. K. (2) popełnieniem przestępstwa na jej szkodę, w tym pozbawieniem życia, a groźby kierowane pod adresem pokrzywdzonej wzbudziły w niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione. Jest to sąsiadka pokrzywdzonych.

W drugim ze wspomnianych postępowań R. K. (1) został przez sąd prawomocnie skazany w dniu 8 września 2023 roku za cztery przypisane mu czyny polegające na tym, że:

- w okresie od 1 października 2019 roku do 14 października 2022 roku w B., województwo (...), uporczywie nękał sąsiadkę R. K. (2) w ten sposób, że słownie groził jej popełnieniem zabójstwa, wzbudzając w niej uzasadnioną obawę, że groźba będzie spełniona, znieważał ją, używając pod jej adresem słów wulgarnych, czynił drobne szkody w mieniu w postaci wyważenia drzwi wejściowych do wspólnego korytarza, zniszczenia: stolika drewnianego, ogródkowej furtki, sadzonek truskawek poprzez wysypanie na nie soli, porąbania siekierą płyt, którymi obłożona była podwórkowa studnia, rozrzucał śmieci pod drzwiami mieszkania pokrzywdzonej oraz kopał i uderzał siekierą w drzwi komórki pokrzywdzonej oraz rzucał w kierunku jej okna padłymi myszami, zaś w stronę jej drzwi - ogródkowymi chwastami, co wzbudziło u R. K. (2) uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i poniżenia oraz istotnie naruszało jej prywatność,

tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 190a §1 kk,

- w dniu 14 października 2022 roku w B., województwo (...), groził słownie synowi sąsiadki S. K. popełnieniem na jego szkodę przestępstwa pobicia, a następnie wymachując nożem w jego kierunku kierował pod jego adresem groźby słowne jego zabójstwa przy pomocy brata, przy czym groźby owe wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 190 § 1 kk,

- w maju 2021 roku w B., województwo (...), groził słownie sąsiadowi J. K. popełnieniem na jego szkodę przestępstwa zabójstwa, posługując się przy tym nożem trzymanym w ręku, przy czym groźby owe wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 190 § 1 kk i za tak przypisany czyn na podstawie art. 190 § 1 kk,

- we wrześniu 2022 roku w B., województwo (...), naruszył nietykalność cielesną będącego w podeszłym wieku sąsiada S. C. w ten sposób, że uderzył go otwartą dłonią w twarz,

tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 217 § 1 kk.

W toku postępowania odwoławczego obrońca oskarżonego złożyła dokumenty do akt sprawy potwierdzające, że oskarżony jest leczony psychiatrycznie od 2017 roku z rozpoznaniem zaburzeń adaptacyjnych, osobowości oraz zachowań spowodowanych chorobą, uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu. Okresowo spożywał alkohol ciągami. Zdarzało się, że był agresywny, nadpobudliwy, nerwowy, impulsywny, miał chwiejny nastrój, niszczył sprzęty domowe. Leczy się w prywatnym gabinecie lekarskim dr. S. W. .

Z pisemnej opinii psychiatrycznej sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w Bełchatowie do sprawy 4210-0.Ds.499.25 wynika, że R. K. (1) nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Stwierdzono inne zakłócenia czynności psychicznych pod postacią uzależnienia od alkoholu. W chwili popełnienia zarzucanego w przedmiotowej sprawie mu czynu jego zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem była zachowana. W aktualnym stanie zdrowia psychicznego mógł on brać udział w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym. Jego poczytalność w toku postępowania karnego nie budziła wątpliwości.Jego stan psychiczny nie stanowił przeszkody, aby mógł on prowadzić rozsądną obronę bez obrońcy (k-200).

Z prywatnej opinii psychologicznej z dnia 29 kwietnia 2025 roku (k-185) wynika, że u oskarżonego w badaniu ujawniono cechy osobowości i zachowania istotne z klinicznego punktu widzenia, które mają wpływ na relacje międzyludzkie badanego i umiejętności nawiązywania i utrzymywania bliskich kontaktów oraz zdolność do efektywnego funkcjonowania w pracy i w domu. Cechy negatywnie wpływające na funkcjonowanie pacjenta to: niestabilne i burzliwie przebiegające związki międzyludzkie, impulsywność, niestabilność reakcji emocjonalnych spowodowana zmiennością nastroju oraz niedostosowane zachowania, poczucie gniewu i trudności w panowaniu nad nim, brak zaufania i niechęć do zwierzania się innym, podejrzliwość z powodu obaw, żywienie urazy i trudności w kontroli swoich emocji - w szczególności złości. W tej sytuacji, kiedy oskarżony cierpi na zaburzenia adaptacyjne i osobowości, także w obliczu uprzedniej karalności za wypowiadanie gróźb karalnych i zniszczenie mienia, trudno nie uznać twierdzeń pokrzywdzonych, iż groźby potraktowali poważnie i realnie, za obiektywnie uzasadnione.

Sąd Rejonowy wprawdzie, omawiając kwestie związane z oceną prawną zachowania oskarżonego, wprost nie odniósł się do problemu obiektywnej zasadności obawy spełnienia gróźb, jednak nie oznacza to, że błędnie interpretował znamiona występku z art. 190 § 1 kk. Argumentacja sądu odnosi się bowiem łącznie zarówno do kwestii subiektywnego odczucia zagrożenia słowami oskarżonego, jak i podstaw do takiej reakcji w odbiorze obiektywnym.

W tym miejscu podnieść należy, że obrońca oskarżonego wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii pisemnej wydanej przez biegłych lekarzy psychiatrów na okoliczność stanu zdrowia R. K. (1) i jego poczytalności w chwili popełnienia zarzuconych mu czynów.

Sąd okręgowy oddalił ww. wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego, gdyż nie zachodzą okoliczności uzasadniające powzięcie uzasadnionych wątpliwości co do okoliczności wynikających z treści art. 79 § 1 pkt 3 kpk. Podnieść należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego ,,wątpliwość, o której stanowi art. 79 § 1 pkt 3 i 4 kpk musi mieć walor uzasadnionej, a więc popartej takimi okolicznościami natury faktycznej, które w odbiorze zewnętrznym przemawiają za realną możliwością wystąpienia u oskarżonego zakłóceń w stanie zdrowia psychicznego w chwili czynu lub w toku procesu karnego. Natomiast ocena, czy w stosunku do oskarżonego zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności, winna być dokonywana przez organ procesowy w oparciu o wszystkie ujawnione w toku postępowania okoliczności, zarówno z uwzględnieniem przesłanek podmiotowych, jak również przedmiotowych. Sam fakt leczenia psychiatrycznego nie przesądza o wystąpieniu uzasadnionej wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, a tym samym nie przesądza o potrzebie dopuszczenia dowodu z opinii biegłych psychiatrów. Fakt takiego leczenia jest tylko jednym z czynników, które powinny być brane pod uwagę w omawianym przedmiocie, bynajmniej jednak nie determinuje on automatycznie wniosku o tym, że taka wątpliwość zaistniała. W orzecznictwie SN wyrażano już pogląd, że samo uzależnienie od alkoholu również posiadanie, czy zażywanie, posiadanie, czy zażywanie narkotyków nie prowadzi automatycznie do zaistnienia wątpliwości co do stanu psychicznego oskarżonego” (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 27 lipca 2023 r., IV KK 263/23).

Reasumując, sąd meriti prawidłowo wykazał istnienie wszystkich znamion czynów z art. 190 § 1 kk przypisanych oskarżonemu w punkcie 1. I a, b i 1.II zakwalifikowanych jako ciąg przestępstw. Prawidłowo uznał, że pokrzywdzeni mieli obiektywnie uzasadnione obawy spełnienia gróźb kierowanych pod ich adresem przez oskarżonego – przy uwzględnieniu okoliczności, w których groźby te zostały wypowiedziane, jak też przy uwzględnieniu właściwości osobistych oskarżonego. Tym samym, bezzasadny jest zarzut podniesiony w punkcie pierwszym apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut pierwszy (1) podniesiony w pisemnej skardze apelacyjnej przez obrońcę oskarżonego okazał się bezzasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia R. K. (1) od popełnienia zarzuconych mu czynów.

3.2.

Obrońca oskarżonego w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji pisemnej podniosła zarzuty: obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego orzeczenie, tj:

a) art. 7 k.p.k. poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny dowodów i nie uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia w ocenie dowodów, poprzez poczynienie przez sąd ustaleń w oparciu o dowody w postaci wyjaśnień i zeznań z postępowania przygotowawczego, w sytuacji gdy podczas zeznań przed sądem I instancji, zeznania świadków w tym korespondowały z wyjaśnieniami złożonymi przez oskarżonego;

b) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nie rozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego nieusuniętych w sprawie wątpliwości, co do miejsca w którym przebywał oskarżony podczas popełnienia II czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty podniesione w punkcie drugim (2a i 2b) apelacji obrońcy oskarżonego R. K. (1) nie są zasadne. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1pkt1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6). Sąd meriti w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe i całość ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego poddał w ocenie, zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tak dokonana ocena dowodów, jako swobodna, ale nie dowolna pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. Trudno zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że wyjaśnienia oskarżonego pochodzące z postępowania sądowego korespondowały właśnie z zeznaniami świadków. Jeżeli, to miało miejsce, to tylko w kwestiach nieistotnych lub przyznanych okoliczności sprawy, jak choćby pokazania przez oskarżonego środkowego palca, kierowania pod adresem sąsiadów i członków ich rodzin wulgaryzmów czy też informowania o wzajemnym konflikcie.

Przede wszystkim podnieść należy, że zarówno pokrzywdzony J. K., jak też drugi z pokrzywdzonych - jego syn M. K. wraz z żoną A. K. i świadkiem K. K. informują o konkretnych zajściach z udziałem oskarżonego. Co do zdarzeń objętych zarzutami ich wersja jest spójna i konsekwentna. Kontekst ich wypowiedzi wskazuje, że nie chcą celowo ponad miarę obciążać i zaszkodzić oskarżonemu. Wiedza, doświadczenie życiowe oraz zasady logicznego rozumowania wskazują, że gdyby nie informowali o prawdziwych zdarzeniach, mnożyliby w swoich zeznaniach ilość sytuacji niewłaściwych zachowań oskarżonego, wyolbrzymialiby je, a takiej tendencji sąd odwoławczy w ich wypowiedziach nie dostrzega. Ich zeznania korespondują z zeznaniami świadka (dzielnicowego) T. G., który potwierdził, że J. K. informował go o groźbach pozbawienia życia kierowanych w stosunku do pokrzywdzonego przez oskarżonego. Dzielnicowy nie ma żadnego interesu w sprzyjaniu którejś ze stron konfliktu. Apelant także pod adresem tego świadka oraz świadka M. P. stawia zarzut, że są to świadkowie ze słyszenia, a wspomniany konflikt mógł zafałszować przedstawiony im przebieg zdarzenia. Co do uwag apelanta można pokusić się o stwierdzenie, że standardem jest, że funkcjonariusze Policji pojawiają się na miejscu zdarzenia post factum i są informowani przez uczestników i świadków o zaistniałym zdarzeniu. Podkreślić należy, że T. G., był również świadkiem w sprawie o sygn. akt II K 162/23 Sądu Rejonowego w Bełchatowie, w której R. K. (1) został wyrokiem wydanym w dniu 08 września 2023 roku prawomocnie skazany między innymi za czyny wypełniające dyspozycję art. 190a § 1 kk i art. 190 § 1 kk.

Sąd meriti dokonał oceny wyjaśnień oskarżonego i w sposób przekonujący uzasadnił, w której części nie dał im wiary i dlaczego. Oskarżony dążył do wykazania, że jest za każdym razem prowokowany, że doszło do sytuacji, w której został zaatakowany przez J. K., który miał mu rozciąć wargę, rozedrzeć koszulę, ukruszyć ząb. Gdyby taka sytuacja miała miejsce, przy tak silnym konflikcie sąsiedzkim jest rzeczą oczywistą, że R. K. (1) wykorzystałby tego rodzaju zachowanie ze strony J. K., np. wykonując obdukcję, uwieczniając obrażenia na zdjęciach itp. Aktualne są rozważania zawarte w części 3.1 uzasadnienia.Sąd okręgowy nie podzielił argumentacji dotyczącej naruszenia przez sąd rejonowy art. 5 § 2 kpk. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje bowiem jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie występują nie dające się usunąć wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu zarzuconego w pkt II, a tylko istnienie takich wątpliwości daje asumpt do zastosowania przedmiotowej normy art. 5 § 2 kpk.

Materiał dowodowy jednoznacznie bowiem – zdaniem sądu okręgowego – wskazuje, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn w pkt II czyn, co wynika w szczególności z prawidłowo uznanych za wiarygodne depozycji pokrzywdzonego M. K., świadka A. K. oraz J. K..

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie i uniewinnienie R. K. (1) od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut drugi (2 a i 2 b ) podniesiony w pisemnej skardze apelacyjnej przez obrońcę oskarżonego okazał się bezzasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia R. K. (1) od popełnienia zarzuconych mu czynów.

3.3.

Zarzut podniesiony w punkcie trzecim (3 - numeracja przyjęta przez sąd okręgowy ) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego dotyczył błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na:

pominięciu, iż zwrócenie się oskarżonego do pokrzywdzonego M. K. podyktowane było jego postępowaniem, tj. wpisem w mediach społecznościowych naruszającym dobra osobiste oskarżonego i chciał on jedynie wyrazić swoją dezaprobatę dla tego postępowania, a nie grozić pokrzywdzonemu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Inkryminowane zachowania oskarżonego nakierowane na osobę pokrzywdzonego M. K. nie mogą być, jak wskazuje obrońca oskarżonego usprawiedliwione chęcią wyrażenia dezaprobaty dla czynienia przez ww. pokrzywdzonego wpisu w mediach społecznościowych naruszających, w ocenie apelanta, dobra osobiste oskarżonego. (...) dla rozstrzygnięcia takiego sporu i zaprezentowania swego stanowiska powinno mieć miejsce w ewentualnie wszczętym postępowaniu karnym z oskarżenia prywatnego (art. 212 kk) lub postępowaniu cywilnym o naruszenie dóbr osobistych.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie i uniewinnienie R. K. (1) od zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut z punktu trzeciego (3) podniesiony w pisemnej skardze apelacyjnej przez obrońcę oskarżonego okazał się bezzasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia R. K. (1) od popełnienia zarzuconych mu czynów.

3.4.

Zarzut czwarty (4) podniesiony z ostrożności procesowej przez obrońcę oskarżonego w pisemnej skardze apelacyjnej dotyczył rażącej niewspółmierności orzeczonej kary w postaci orzeczenia kary pozbawienia wolności bez uwzględnienia, że z okoliczności sprawy nie wynika jednoznacznie fakt popełnienia przez skazanego zarzuconych mu czynów, a przeprowadzone dowody nie dostarczyły dostatecznych podstawy do wydania wyroku skazującego i orzeczenia kary bezwzględnego pozbawienia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd okręgowy w tym składzie podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica. Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 KK, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II AKa 252/20). Wymierzona oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności za przypisany w punkcie 1 zaskarżonego wyroku ciąg przestępstw wypełniających dyspozycję art. 190 § 1 kk nie może być postrzegana jako kara rażąco niewspółmiernie surowa, biorąc pod uwagę dotychczasową karalność oskarżonego, w tym za umyślne przestępstwa podobne.

Wniosek

O wymierzenie łagodniejszej kary.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut z punktu czwartego (4) podniesiony w pisemnej skardze apelacyjnej przez obrońcę oskarżonego okazał się bezzasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i wymierzenia oskarżonemu łagodniejszej kary.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd okręgowy utrzymał w mocy wyrok sądu meriti, który został zaskarżony na korzyść przez obrońcę oskarżonego R. K. (1).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Skoro podniesione zarzuty w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego R. K. (1) nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt 2 i 3 wyroku

Na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego J. K. kwotę 1008 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym. Na podstawie art. 624 § 1 kpk sąd okręgowy zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zważywszy na jego sytuacją majątkową, gdyż uiszczenie ich byłoby dla R. K. (1) zbyt uciążliwe.

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego R. K. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego za winnego dokonania zarzuconych mu czynów i z ostrożności procesowej w zakresie wymierzonej kary.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana