Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 424/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku wydany w dniu 19 marca 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 21/25.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

D. P.

Oskarżony posiada orzeczenie o stopniu umiarkowanym niepełnosprawności ważne do dnia 31 lipca 2028 roku z powodu choroby psychicznej (symbol 02-P). Niepełnosprawność istnieje u niego od 19 roku życia, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 08 kwietnia 2021 roku.

orzeczenie o stopniu niepełnosprawności

k- 178

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności

Dokument wiarygodny wydany przez uprawniony organ, potwierdzający ustalony stopień niepełnosprawności u D. P. z powodu choroby psychicznej.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut pierwszy (1) podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego D. P. dotyczył :

a) obrazy przepisów postępowania, tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.:

- poprzez wydanie skarżonego orzeczenia na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, bez rozważenia całokształtu okoliczności ujawnionych w czasie przeprowadzenia rozprawy,

- poprzez brak uwzględnienia sytuacji osobistej i rodzinnej oskarżonego oraz zachowania oskarżonego po popełnieniu przestępstwa,

- poprzez brak ustalenia sytuacji zdrowotnej oskarżonego w czasie popełnionego przez niego czynu i brak ustalenia jej wpływu na jego popełnienie,

b) art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii oraz innych biegłych z zakresu psychiatrii, które w ocenie oskarżonego są istotne dla ustalenia jego stanu zdrowia psychicznego, poczytalności i świadomości w chwili popełnienia czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut podniesiony w punkcie pierwszym apelacji pisemnej wniesionej przez obrońcę oskarżonego D. P. nie jest zasadny. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6). Sąd rejonowy na rozprawie w dniu 19 marca 2025 roku ujawnił przez odczytanie wyjaśnienia oskarżonego D. P. i przeprowadził dowód z zeznań świadków K. B., S. K. i S. B. ( poprzez ujawnienie zeznań w trybie art. 392§1 kpk) oraz ujawnił bez odczytywania w trybie art. 405§1-4 kpk wszystkie zgromadzone w aktach sprawy protokoły i dokumenty. Zdaniem sądu okręgowego ustalenia sądu meriti w zakresie sprawstwa jak i winy oskarżonego nie budzą wątpliwości i zostały dokonane w wyniku oceny ujawnionych w sprawie dowodów, która pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. Nie jest trafny zarzut obrońcy oskarżonego, że sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok nie uwzględnił sytuacji osobistej i rodzinnej oskarżonego, a także nie dokonał ustaleń dotyczących wpływu stanu zdrowia D. P. na dokonanie przypisanego mu ciągu przestępstw. Wbrew twierdzeniom apelanta sąd I instancji ustosunkował się do treści opinii sądowo - psychiatrycznej dotyczącej oskarżonego i dokonał jej oceny, a także dokonał oceny jego dotychczasowej karalności oraz ustalił, że oskarżony jest kawalerem, nie ma dzieci i utrzymuje się z renty w kwocie 1500 złotych. Zarzut dotyczący braku ustalenia wpływu choroby psychicznej oskarżonego na dokonanie zarzuconych mu czynów, przypisanych w zaskarżonym wyroku jako ciąg przestępstw nie jest zasadny. Podnieść należy, że wydana w sprawie opinia psychiatryczna jest pełna, jasna, logiczna oraz zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w związku z czym brak jest podstaw do zakwestionowania, wyrażonych w jej treści, wniosków oraz zasięgania kolejnej opinii wydanej przez innych biegłych lekarzy psychiatrów. Powyższe stanowisko jest tym bardziej uprawnione jeżeli zważy się na treść przepisu art. 201 § 1 kpk, który w sposób wyraźny określa te sytuacje, w których dopuszczalne jest przeprowadzenie opinii uzupełniającej bądź też opinii dodatkowej. Opinia biegłego, w takim przypadku, musi być niepełna lub niejasna albo musi zachodzić sprzeczność w samej opinii lub między opiniami w tej samej sprawie. Opinia biegłego jest niepełna, tylko w sytuacji gdy nie udziela odpowiedzi na wszystkie postawione biegłemu pytania, nie uwzględnia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności albo też kiedy nie zawiera uzasadnienia wyrażonych w niej ocen i poglądów. Opinia niejasna to z kolei opinia, której sformułowania nie pozwalają na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do tych ocen i poglądów. Opinia niejasna oznacza także opinię trudną do zrozumienia, zagmatwaną, zawiłą, niewyraźną i niesprecyzowaną. Opinia niejasna to też opinia posługująca się nielogicznymi argumentami, a również wewnętrznie sprzeczna (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 20.01.1992 r. , II Akr 19 / 92, OSA 1992 /5/31 ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy, stwierdzić należy, iż dyskwalifikacja dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów wymaga wykazania, że była ona oparta na błędnych przesłankach, nie odpowiada danemu stanowi wiedzy w określonej dziedzinie lub jest sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania. Podstawą oceny dowodu z opinii biegłych przez sąd orzekający nie może być zatem, z natury rzeczy, polemika strony, z czysto fachową opinią specjalisty, a jedynie jej analiza logiczna (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 09 grudnia 2010 roku, II AKa 170 / 10, LEX nr 846477 ). Z samego więc faktu, że opinia powołanych biegłych lekarzy psychiatrów nie satysfakcjonuje skarżącego nie wynika natomiast, iż sąd ma obowiązek dopuścić dowód z kolejnej opinii. Jeżeli bowiem opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie jest przekonywująca ( niepełna ) dla strony procesowej, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2006r., IV KK 139/06, OSNwSK 2006/1/1715 ). Z tych względów sąd rejonowy zasadnie oddalił wniosek obrońcy o dopuszczenie dowodu z nowej opinii wydanej przez innych biegłych lekarzy psychiatrów, Zasadnie także sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii na okoliczność wpływu stanu nietrzeźwości oskarżonego na jego poczytalność w czasie popełnienia zarzuconych mu czynów (stanowiących ciąg przestępstw). Sąd okręgowy analogiczne wnioski obrońcy oskarżonego oddalił na rozprawie odwoławczej, gdy obrońca przedłożył nowy dokument (który został ujawniony w trybie procesowym) w postaci orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności D. P. z powodu choroby psychicznej. Podnieść należy, że biegłym lekarzom psychiatrom opiniującym w przedmiotowej sprawie były znane schorzenia oskarżonego i stwierdzili, że cierpi na chorobę psychiczną w postaci schizofrenii paranoidalnej. Ich ustalenia nie są zatem sprzeczne z dołączonym do akt orzeczeniem o stopniu umiarkowanym niepełnosprawności oskarżonego. Orzeczenie to także nie podważa wniosków zawartych w wydanej opinii przez biegłych lekarzy psychiatrów, że w chwili dokonania zarzuconych mu czynów miał zachowaną zdolność ich rozumienia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Bezsporne jest, iż opinia biegłych dotyczy obu zarzuconych oskarżonemu czynów, gdyż powołani bieli udzielali odpowiedzi na pytania postawione im w postanowieniu wydanym przez prokuratora w dniu 20 listopada 2024 roku (k-81). Nie zasługiwał również na uwzględnienie wniosek obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego toksykologa na okoliczności wskazane w tezie dowodowej, gdyż dowód z opinii ww. biegłego jest nieprzydatny do stwierdzenia poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia zarzuconych mu czynów. Ponadto w stan nietrzeźwości oskarżony wprawił się umyślnie w dniach, w których popełnił zarzucone mu czyny stanowiące ciąg przestępstw.

Wniosek

O dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

- opinii biegłego z zakresu toksykologii, na okoliczność ustalenia, czy oskarżony przy uwzględnieniu chorób psychicznych, z którymi się zmaga, mając tyle promili, ile wskazują jego wyniki badań w momencie popełnienia czynów był poczytalny i świadomy ich popełnienia;

- opinii innych biegłych z zakresu psychiatrii, na okoliczność ustalenia poczytalności i świadomości oskarżonego w chwili popełnienia czynów oraz jego aktualnego stanu zdrowia psychicznego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut z punktu pierwszego apelacji obrońcy oskarżonego okazał się niezasadny, to sąd okręgowy oddalił wnioski dowodowe o dopuszczenie dowodu z opinii ww. biegłych sądowych.

3.2.

Zarzuty z punktów drugiego (2) i trzeciego (3), które sąd okręgowy omówi łącznie dotyczą:

2. rażącej niewspółmierności kary i środków karnych w postaci:

- orzeczenia bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności,

-orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 12 lat,

- orzeczenia środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 10 000,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy wynikającej z orzeczenia zbyt wysokiej kary i środków karnych, które to nie odzwierciedlają należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oraz nie uwzględniają w wystarczającej mierze obu celów kary i środków karnych określonych w art. 53 § 1 k.k. w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, które uzasadniają w przedmiotowej sprawie,

3. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mającego wpływ na treść wyroku, poprzez wyrażenie błędnego poglądu:

• iż oskarżony jest w stanie ponieść koszty związane z postępowaniem, podczas gdy jego sytuacja osobista, rodzinna i majątkowa uniemożliwiają mu poniesienie tych kosztów;

• iż w przypadku oskarżonego orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 12 lat jest uzasadnione okolicznościami sprawy, podczas gdy oskarżony dotychczas nie był karany za przestępstwa przeciwko komunikacji związane ze spożyciem alkoholu;

• iż oskarżony jest w stanie pokryć koszty sądowe, podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oskarżony utrzymuje się z renty w wysokości 1 500 zł miesięcznie;

• iż oskarżony jest w stanie uiścić środek kamy postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 10 000,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oskarżony utrzymuje się z renty w wysokości 1 500 zł miesięcznie;

• iż zastosowanie środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości spełni funkcję ogólnoprewencyjną, podczas gdy uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy przypadek oskarżonego nie wzbudza szczególnego zainteresowania społecznego, która to okoliczność powoduje, iż zastosowanie tego środka w rozpatrywanej sprawie jest niezasadne.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd okręgowy w tym składzie podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica. Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 KK, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II AKa 252/20). Wymierzona oskarżonemu kara 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności za przypisany mu ciąg przestępstw z art. 178a § 1 kk przez sąd I instancji jest karą surową, ale nie może być postrzegana jako kara rażąco niewspółmiernie surowa. Podnieść należy, że oskarżony jednego z czynów z ciągu przestępstw dopuścił się będąc w stanie upojenia alkoholowego - 2,85 promila alkoholu we krwi. Jest rzeczą oczywistą, że tylko przypadkowi zawdzięcza, że nie spowodował w tym stanie wypadku drogowego. Biorąc pod uwagę jego dotychczasową karalność za umyślne przestępstwa wymierzona kara 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową.

Kodeks karny nie zawiera odrębnych uregulowań dotyczących zasad wymierzania środków karnych. Stosownie do art. 56 kk zasady i dyrektywy sądowego wymiaru kary stosowane winny być również w odniesieniu do środków karnych, a skoro tak to jest oczywistym, że nie mogą być one orzekane niejako abstrakcyjnie, ale muszą łączyć się z konkretnym sprawcą, konkretnego przestępstwa. W konsekwencji tegoż ustalając wymiar środka karnego i jego rodzaj (o ile ustawa nie przewiduje obligatoryjnego orzeczenia środka) sąd czyni to według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by dolegliwość orzeczonego środka nie przekraczała stopnia winy. Jest przy tym zobligowany do uwzględnienia stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, które środek karny ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1 kk).

Orzekając o środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów sąd winien uwzględnić w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ewentualnych ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a także ewentualne starania o zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

Podnieść należy, że oskarżony nie był dotychczas karany za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości Wymierzenie mu po raz pierwszy środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 12 lat, zdaniem sądu okręgowego jest rażąco niewspółmiernie surowe, gdyż ponadto okres jego obowiązywania nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, co w istocie dodatkowo wydłuża czas jego obowiązywania. Sąd okręgowy obniżył orzeczony środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oskarżonemu ustalając do 7 lat.

Orzeczenie ww. zakazu na okres 7 lat będzie adekwatną reakcją, biorąc pod uwagę tak okoliczności łagodzące, jak też obciążające (znaczny stopień stężenia alkoholu, uprzednią karalność, motywację sprawcy). W ocenie sądu okres ten odpowiada stopniowi szkodliwości społecznej ciągu przestępstw przypisanego oskarżonemu.

W ocenie sądu odwoławczego sąd meriti ustalił rozmiar świadczenia pieniężnego na zbyt wysokim poziomie wobec możliwości majątkowych i zarobkowych oskarżonego. Oczywistym jest, że kwota ta nie może być symboliczna, ma oddawać poziom karygodności zachowania oskarżonego i spełniać swoje funkcje. Oskarżony dopuścił się ciągu przestępstw z art. 178a § 1 kk, stąd wymierzenie najniższego świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 złotych byłoby orzeczeniem zbyt łagodnym Mając na uwadze, że oskarżony leczy się na schizofrenię paranoidalną i utrzymuje się z renty w kwocie 1.500 złotych. miesięcznie, nie posiada istotnego majątku sąd okręgowy obniżył orzeczony środek karny w postaci świadczenia pieniężnego do kwoty 7.000 złotych

Sąd okręgowy uchylił wobec oskarżonego orzeczony środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości, gdyż w realiach przedmiotowej sprawy jego orzeczenie nie jest zasadne. Przestępstwa z art. 178a § 1 kk są nagminnie popełniane przez kierujących pojazdami mechanicznymi i w większości wyroków zapadających w tych sprawach sądy nie orzekają ww. środka karnego. W przypadku oskarżonego, który leczy się na chorobę psychiczną w postaci schizofrenii paranoidalnej nie jest zasadne, aby orzeczony wobec niego wyrok podawać do publicznej wiadomości.

Sąd okręgowy nie zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie przed sądem I instancji. Oskarżony ma stałe źródło dochodu w postaci reny i może chociaż częściowo uregulować zasądzone koszty sądowe w ratach, tym bardziej, że przebywając w zakładzie karnym nie będzie ponosił wydatków na swoje utrzymanie.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i przy zastosowaniu art. 37a kk wymierzenie oskarżonemu za ciąg przestępstw z art. 178a §1 kk kary 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym;

- orzeczenie względem oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat,

- orzeczenie względem oskarżonego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000,00 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,

- uchylenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości,

- zwolnienie oskarżonego z kosztów sądowych w całości.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro podniesione w apelacji przez obrońcę oskarżonego zarzuty okazały się częściowo zasadne, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i obniżył oskarżonemu wysokość orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 lat oraz obniżył wysokość środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej do kwoty 7000 złotych. Sąd okręgowy uchylił orzeczony środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości. Zdaniem sądu okręgowego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek oskarżonego dotyczący zmiany wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w części dotyczącej uznania oskarżonego za winnego popełnienia ciągu przestępstw z art. 178a § 1 kk i wymierzenia mu za tak przypisany ciąg przestępstw kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd okręgowy utrzymał w mocy rozstrzygnięcia zawarte w punktach 4 (orzeczenie przepadku pojazdu), 5 (zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 63 § 4 kk) i 7 ( orzeczenie o kosztach sądowych).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Skoro zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego w części dotyczącej rodzaju i wymiaru kary pozbawienia wolności i obciążenia D. P. kosztami sądowymi za postępowanie w I instancji okazały się bezzasadne, to sąd okręgowy w tej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

1.Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

2.1. w punkcie 1wyeliminował sformułowanie ,,działając ciągiem przestępstw”,

3.2. przyjął, że:

4.- każdy z czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie 1 tiret pierwszy oraz w punkcie 1 tiret drugi wypełnia dyspozycję art. 178a § 1 kk,

5.- czyny przypisane oskarżonemu w punkcie 1 tiret pierwszy i punkcie 1 tiret drugi stanowią ciąg przestępstw z art. 91 §1 kk,

6.3. obniżył wymiar orzeczonego w punkcie 2 środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 7 lat,

7.4. obniżył wysokość orzeczonego w punkcie 2 świadczenia pieniężnego do 7000 złotych;

8.5. uchylił orzeczony w punkcie 6 środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości.

Zwięźle o powodach zmiany

Skoro zarzuty podniesione w apelacji przez obrońcę oskarżonego okazały się częściowo zasadne, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczonych środków karnych.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt III wyroku sądu okręgowego

Oskarżony został zwolniony od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, gdyż częściowo apelacja wniesiona przez jego obrońcę okazała się zasadna i względy słuszności za takim rozstrzygnięciem przemawiają (art. 624 § 1 kpk ).

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego D. P.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżone jest rozstrzygnięcie dotyczące wymierzonej kary pozbawienia wolności oskarżonemu i orzeczonych wobec niego środków karnych.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana