Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 433/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 2 kwietnia 2025 roku w sprawie II K 1375/24.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1.Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania a mianowicie przyjęcie, że cały towar wskazany w protokole zajęcia, skazany zamierzał wprowadzić do obrotu, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego w tym w szczególności z treści zeznań funkcjonariuszy urzędu celno-skarbowego wynika, że większość towaru została zabezpieczona w miejscu zamieszkania, a nie na straganie gdzie odbywała się sprzedaż, oraz wskazanie że zajęty towar nie nadawał się do użytku z uwagi na zniszczenie, oraz poprzez przyjęcie, że skazany miał świadomość iż towar jest podrobiony podczas gdy w rzeczywistości nawet funkcjonariusze służby celnej zmuszeni byli korzystać z pomocy biegłego w rozpoznaniu marek chronionych prawem.

2.Naruszenie przepisów wskazujących na zasady wymiaru kary, poprzez nieuwzględnienie okoliczności dotyczących zachowania skazanego w trakcie całego postępowania w tym w szczególności przyznanie się do winy, złożenie wyjaśnień spójnych z zebranym materiałem dowodowym, sytuację osobistą skazanego w tym konieczność stałego leczenia i ponoszonych w związku z tym kosztów oraz poprzez pominięcie faktu próby polubownego zakończenia sprawy z pokrzywdzonymi i zawarcie w tym zakresie stosownej ugody.

3.Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 305 ustawy Prawo Własności Przemysłowej poprzez przyjęcie, że skazany miał świadomość wprowadzania towarów chronionych podczas gdy w rzeczywistości, wszystkie towary nabyte zostały legalnie, poprzez wystawienie stosownych dokumentów księgowych oraz zapewnienia zbywców o legalności transakcji i posiadania stosownych zezwoleń.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i nalżycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego. Sąd ten ustosunkował się do istotnych dowodów w sprawie, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na aprobatę uzasadnieniu. Dlatego też podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują bowiem odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został poddany analizie oraz ocenie, respektującej wymogi art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu przestępstwa nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł.

Sąd odwoławczy w związku z zarzutami apelacji musi jednak uporządkować i uszczegółowić oceny i analizy sądu I instancji.

Obraza prawa materialnego może mieć miejsce wtedy, gdy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, nie zastosowano właściwego przepisu prawa materialnego, natomiast nie zachodzi taka obraza, kiedy wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów prawa procesowego. Zarzut obrazy prawa materialnego z części szczególnej Kodeksu karnego może być postawiony tylko wówczas, gdy skarżący akceptuje dokonane przez sąd ustalenia faktyczne. Sąd I instancji w pierwszej kolejności dokonuje ustaleń faktycznych sprawy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który w procesie analizy i oceny uzna za wiarygodny. Następnie zaś ustalony stan faktyczny składający się z elementów strony przedmiotowej i podmiotowej poddaje prawno – karnej analizie w aspekcie tego, czy ustalone przez zachowanie oskarżonego wyczerpuje, czy też nie znamiona określonego przepisu lub przepisów. Ze wskazanych powodów jednoczesne kwestionowanie dokonanych przez sąd I instancji ustaleń faktycznych oraz przyjętej w wyroku kwalifikacji prawnej należy uznać za błędne, a zarzut obrazy prawa materialnego dodatkowo należy potraktować jako przedwczesny. Jest on bowiem aktualny dopiero wówczas gdy skarżący akceptuje w całości ustalenia faktyczne dokonane w zaskarżonym wyroku. Sposób sformułowania tego zarzutu wskazuje, że zdaniem odwołującego się wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę oraz ewentualnego naruszenia przepisów prawa procesowego. Sąd okręgowy nie podziela zaś stanowiska, że przy zarzucie obrazy prawa materialnego za punkt wyjścia należy przyjmować nie to, co sąd ustalił, lecz to, co sąd powinien był ustalić. Tak bowiem ujmowany zarzut obrazy prawa materialnego jest bowiem w istocie zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Apelant przywołując określone okoliczności ze sfery faktycznej w zakresie zarzucanego oskarżonej czynu, próbuje oprzeć apelację na błędzie w ustaleniach faktycznych. To właśnie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych ( a nie obrazy prawa materialnego ) służy bowiem do kwestionowania wszystkich lub też tylko poszczególnych elementów strony przedmiotowej i podmiotowej składających się na stan faktycznej sprawy.

Jednocześnie autor apelacji popada w sprzeczność; z jednaj strony akcentuje sprawstwo oskarżonego i przyznanie się S. G. do winy, co zdaniem skarżącego winno skutkować złagodzeniem mu kary, z drugiej – alternatywnie kwestionuje wypełnienie przez niego znamion podmiotowych i przedmiotowych przypisanego mu czynu.

W realiach niniejszej sprawy bezspornym jest, oskarżonego złapano na gorącym uczynku sprzedaży towarów oznaczonych podrobionymi znakami towarowymi pokrzywdzonych firm, jak również zabezpieczono w miejscach sprzedaży oraz zamieszkania jego i syna analogiczne towary, co do których S. G. potwierdził, że stanowią jego własność.

Znaki towarowe (których definicja została zawarta w art. 120 PrWłPrzem) poddawane są ochronie z uwagi na posiadający wymierną wartość majątkową unikatowy pakiet informacji, jakich dostarczają konsumentom oraz pozytywne skojarzenia jakie wywołują u nich, np. w odniesieniu do wysokiej jakości wytwarzanego i opatrywanego nimi produktu, dużego profesjonalizmu przedsię­biorcy, a także jego długotrwałej obecności na rynku. Stanowią one cenny składnik przedsiębiorstwa oraz podstawowy element pozwalający na promocję, nie tylko opatrzonego znakiem towarowym pro­duktu, ale także samego przedsiębiorcy, któremu zostało przyznane prawo ochronne. Są one postrzegane, również jako wy­znacznik wysokiego stopnia rozwoju używającego ich przedsiębiorcy, jego konkurencyjności, stabilnej pozycji na rynku. Ochrona znaku towarowego jest realizowana w drodze uzyskania prawa ochronnego oraz wpisu do re­jestru. Domniemywa się także, że wpisy w rejestrach są prawdziwe i że każdemu znana jest ich treść. Zgodnie z art. 120 ust. 3 pkt 3 PrWłPrzem przez pojęcie znaków towarowych podrobionych rozumie się użyte bezprawnie znaki identyczne lub takie, które nie mogą być odróżnione w zwykłych warunkach obrotu od znaków zarejestrowanych, dla towarów objętych prawem ochronnym. Znak identyczny ze znakiem towarowym jest oznaczeniem, które odtwarza bez żadnej zmiany lub uzupełnienia wszystkie elementy składające się na znak towarowy, lub postrzegane jako całość zawiera tylko niewielkie różnice, które mogą pozostać niezauważone przez przeciętnego konsumenta. Z kolei znak, który nie może być odróżniony od innego znaku, to znak podobny w stopniu wysokim lub bardzo wysokim (znak łudząco podobny). Taki znak, co prawda, różni się od znaku oryginalnego, ale różnice są na tyle nieznaczne, że odbiorcy tego znaku mylnie zakładają, że mają do czynienia ze znakiem uważanym przez siebie za oryginalny.

Drugim penalizowanym zachowaniem na gruncie art. 305 ust. 1 PrWłPrzem jest dokonywanie obrotu towarami oznaczonymi podrobionymi znakami towarowymi bądź zarejestrowanymi znakami towarowymi, których sprawca nie ma prawa używać (w tym znakami towarowymi UE). W obecnym stanie prawnym penalizowany jest każdy etap obrotu towarem, a nie tylko wprowadzenie do obrotu. Przez dokonywanie obrotu rozumie się każdą czynność, w wyniku której dochodzi do przejścia władztwa nad towarem, które nie musi łączyć się z przeniesieniem własności, np. w wyniku umowy sprzedaży, darowizny, dzierżawy, zamiany, leasingu itp., przy czym nie ma znaczenia forma czynności prawnej ani jej ważność. W oparciu o brzmienie art. 154 PrWłPrzem przyjmuje się, że obrót towarami obejmuje także ich eksport i import (P. Kozłowska-Kalisz, M. Mozgawa, w: System PrKar, t. 11, 2018, art. 305, Nb 196; R. Zawłocki, Przestępstwa, s. 249). Dla realizacji znamion czynu zabronionego nie ma znaczenia, czy obrót jest dokonywany między podmiotami profesjonalnymi, czy między konsumentami, ani to, czy ma on charakter legalny (np. w ramach legalnie prowadzonej działalności) czy nielegalny (np. na „czarnym rynku”). Podobnie nie ma znaczenia ilość towaru będącego przedmiotem obrotu ani liczba dokonanych transakcji. Może być to jednak istotne z perspektywy wymiaru kary.

Przestępstwo opisane w art. 305 ust. 1 PrWłPrzem, jak również typ kwalifikowany, może być popełniony jedynie umyślnie (art. 8 KK). Przestępstwa popełnione w pierwszym wariancie czynnościowym, polegającym na oznaczaniu towarów, mogą być popełnione tylko z zamiarem bezpośrednim ze względu na znamię działania w celu wprowadzenia do obrotu. Wymogu powyższego nie zawiera drugi wariant, polegający na dokonywaniu obrotu. Czyn taki może zostać popełniony również z zamiarem ewentualnym, kiedy to sprawca liczy się z tym, że towary, których obrotu dokonuje, mogą być oznaczone znakami towarowymi opisanymi w art. 305 PrWłPrzem, a mimo to dokonuje obrotu, nie czyniąc nic, by sprawdzić, czy ma prawo używać tych znaków lub w inny sposób zapobiec realizacji znamion strony przedmiotowej tego przestępstwa.

Biorąc pod uwagę uwarunkowania rynku, a przede wszystkim powszechność handlu towarami nieoryginalnymi, należy przyjąć, że w każdym przypadku otrzymania markowych, renomowanych produktów z nieauto­ryzowanego źródła, w szczególności zaś w przypadku zamawiania towaru za pomocą chińskiej plat­formy, przy jednoczesnym niepodjęciu czynności sprawdzających pochodzenie towaru, osoba naby­wająca co najmniej godzi się na to, że otrzymuje towar podrobiony. Oskarżony dokonując profesjonalnie sprzedaży towarów oznaczonych znakami firmowymi musi mieć rozeznanie co do tego, czy nabywany towar w jakiś sposób nie narusza cudzych praw. Musi przy tym potrafić i chcieć sprawdzić te okoliczności, co nie stanowi żadnego problemu wobec jawności zarejestrowanych znaków towarowych i możności domaga­nia się od jego partnerów handlowych stosownych uprawnień i certyfikatów. Jeśli tego nie czyni, to tym samym akceptuje fakt sprzedaży towarów z podrobionymi znakami towarowymi i przez to naruszenie przez siebie praw właściciela znaku. Powyższy obowiązek w sposób szczególny winien być egzekwowany od osób profesjonalnie zajmujących się han­dlem. Przed podjęciem jakiejkolwiek czynności w zakresie posługiwania się znakiem towarowym, między in­nymi takich czynności, które mogą być objęte dyspozycją art. 305 PrWłPrzem, oskarżony powinien zasięgnąć infor­macji dotyczących prawa ochronnego udzielonego, bądź nie, na konkretny znak towarowy. Nabycie towarów spoza oficjalnego siecią dystrybucji, z nieautoryzowanego źródła, zawsze stwarza znaczne ryzyko zakupu produktów podrobionych. Z kolei cena jest pierwszym i oczywistym dla wszyst­kich kryterium weryfikującym oryginalność produktu. Powszechnie wiadomo, że produkt oryginalny jest odpowiednio droższy od podróbki, której niska (okazyjna) cena zawsze musi budzić uzasadnione podej­rzenie co do nieoryginalności.

Należy uznać, że S. G. sprzedając towary zakupione z niezweryfikowanego źródła za cenę odbiegającą znacznie od wartości tego rodzaju towarów, co najmniej godził się na dokonywanie obrotu towarami podrobionymi. Wyroby pochodzące z przedsiębiorstw oskarżycieli posiłkowych, a także wszelkie inne towary, na które znaki towarowe nakładane są zgodnie z prawem, wprowadzane są do obrotu przez autoryzowane sieci sprzedawców, a ich produkcja odbywa się w fabrykach posiadających stosowne licencje. Sprawca, gdyby tylko chciał, mógłby z łatwością zdobyć podstawowe informacje w zakresie odróżnia­nia produktów oryginalnych od podrobionych. W sieci Internet znajduje się bowiem wiele witryn, na których można znaleźć informacje przydatne do oceny oryginalności towarów. Z doświadczenia życiowego wynika, że nabycie towarów „markowych” w ilościach hurtowych z niewiadomego źródła za „okazyjną” cenę to niemal gwarancja nabycia produktu podrobionego, gdyż firmy produkujące tego rodzaju towary mają ściśle określone sieci ich dystrybucji.

Oskarżony w pierwszych wyjaśnieniach składanych w postepowaniu przygotowawczym przyznał się do zarzucanego mu czynu ( 22 marca 2024 roku - k 27). W dalszych ( 4 listopada 2024 roku ) i na rozprawie głównej zajął odmienne stanowisko. Słusznie sąd I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których negował swoje sprawstwo. Oskarżony od około 30 lat prowadzi działalność gospodarczą polegającą na handlu różnego rodzaju asortymentem odzieżowym. Towar magazynował w miejscu jego sprzedaży oraz w miejscach zamieszkania syna i swoim. W miejscu zamieszkania syna ujawniono czapki z oznaczeniem (...), analogiczne były oferowane na stanowisku handlowym ( k 4, k 18 ). W miejscu zamieszkania oskarżonego ujawniono w szczególności towary z oznaczeniem (...), szaliki i czapki klubowe, piłki z oznaczeniem klubowym, „markowe” saszetki ( k 22 ), których asortyment pokrywał się w większości z wystawianymi na targowisku co do rodzaju lub grupy towarów oferowanych do sprzedaży. Zabezpieczone towary były w ilościach hurtowych. Ich rodzaj i ilość wskazuje, ze były przeznaczone od sukcesywnej odsprzedaży. Oskarżony nie likwidował magazynowanego towaru, co oznacza, że zmierzał nim handlować. Rezygnacja ze sprzedaży części towarów – przy posiadaniu stoisk handlowych – byłaby irracjonalna; nawet jeżeli zdaniem oskarżonego niektóre rzeczy były „przeleżałe”, mógł nimi handlować, choćby obniżając cenę. Ta okoliczność pojawiła się dopiero w wyjaśnieniach oskarżonego na rozprawie głównej i nie znalazła w pełni odzwierciedlenia w innych dowodach. Nie wszystkie rzeczy jakie posiadał oskarżony w celach handlowych uznano za nielegalne; funkcjonariuszom towarzyszył specjalista od identyfikacji określonych znaków towarowych ( zeznania J. W. k 1400dw.-141, K. B. K 141odw.-142 ). Słusznie zauważył sąd I instancji, że wyjaśnienia oskarżonego negujące sprawstwo są niewiarygodne w szczególności w zderzeniu z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie i stanowią nieudolną linię obrony nie wytrzymującą krytyki. Oskarżony próbował się jawić jedynie jako pośrednik w sprzedaży „markowych” towarów. W realiach niniejszej sprawy podstawą do jego skazania był całokształt dowodów połączonych w logiczną i harmonijną całość, a przedstawionych w sposób przekonywujący w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji przekonująco zdyskwalifikował wyjaśnienia oskarżonego, do czego był w pełni uprawniony.

S. G. nabył markowe, renomowane produkty po cenie znacznie odbiegającej od ceny rynkowej, z nieautoryzowanego źródła, przy jednoczesnym zaniechaniu jakichkolwiek czynności sprawdzających pochodzenie towaru. Sprawca - jako osoba dorosła i racjonalna - musiał na podstawie tych okoliczności co najmniej przypuszczać, że ofero­wany przez niego towar może być nieoryginalny, a obrót nim może stanowić przestępstwo. Zachowanie oskarżonego stanowi zatem przykład działania co najmniej w zamiarze ewentualnym, gdzie sprawca wpraw­dzie nie zmierza bezpośrednio do popełnienia przestępstwa, ale przewiduje realną możliwość jego po­pełnienia i godzi się na zaistnienie przestępnego skutku.

Oskarżony argumentował, że dopiero biegły z zakresu własności intelektualnej i znaków towarowych mógł jednoznacznie wskazać na nieoryginalność przedmiotów zabezpieczonych w toku przeszukania, nato­miast oskarżony, który nie dysponował wiadomościami specjalnymi w tym zakresie, nie był w stanie stwierdzić, czy dana rzecz ma podrobiony znak, czy też nie. Jak już jednak była o tym mowa wyżej, szereg okoliczności przemawia za przyjęciem, że S. G. co najmniej mógł przewidywać, że oferowane przez niego towary nie są oryginalne (zakup towarów z nieautoryzowanego, niezweryfikowanego źródła, niska cena zakupu, prowadzanie przez oskarżonego zorganizowanej działalności zarobkowej, powszechna wiedza o występowaniu w obrocie „podróbek" towarów luksusowych ), a do przypisania oskarżonemu odpo­wiedzialności karnej nie jest niezbędna kategoryczna, poparta wiadomościami specjalnymi wiedza o braku oryginalności towarów. Oskarżony niewątpliwie miał wiedzę o występowaniu w obrocie towarów z podrobionymi znakami towarowymi. Również zakupując – w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - towary w celu ich dalszej odsprzedaży wiedział, że są na nie naniesione znaki firmowe. Z pewnością takie towary miały lepszy zbyt, właśnie z uwagi na ich „firmowe” oznaczenie, co wzmagało popyt na taki asortyment. S. G. wiedział, że nie może dokonywać obrotu towarami oznaczonymi podrobionymi znakami towarowymi. Tymczasem nie zrobił nić, aby „legalność” tego towaru sprawdzić ( nie samemu oceniać jakość znaków towarowych, ale odwołać się do ich wzorów, reprezentantów producenta, oficjalnego dystrybutora na terenie kraju, sprawdzić oficjalną sieć obrotu tego rodzaju towarami ). Wiedza specjalna określonych osób zdecydowanie pomaga im wydać trafne i pewne opinie, co nie oznacza, że pozostała część społe­czeństwa może w majestacie prawa obracać podrobionym towarem zasłaniając się np. podstawowym wykształceniem, brakiem rynkowego obycia czy też brakiem znajomości wizerunku danych marek. Dodać należy, to podmioty pokrzywdzone posiadają pierwotną, pełną i wyłączną wiedzę co do detali pozwalających odróżnić produkty oryginalne od podrobionych (w tym stosowane zabezpieczenia), a biegli sądowi po­zyskują taką wiedzę od samych pokrzywdzonych. Nie zmienia to faktu, że napotykając poza oficjalną sprzedażą na towary „topowych” marek w okazyjnych cenach można być pewnym, że to­war jest podrobiony i wie to każdy człowiek o zupełnie przeciętnych zdolnościach poznawczych. Przepisy art. 18 i art. 46 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej nałożyły na podmiot prowadzący działalność gospodarczą obowiązek dostosowania się do reguł należytej staranności przy prowadzeniu takiej działalności i zachowania ostrożności tak, aby prowadzić działalność gospodarczą zgodnie z przepisami prawa. Tych zasad w sposób irracjonalny oskarżony nie stosował. Jako profesjonalista musiał zdawać sobie sprawę, jaka jest procedura rozprowadzania tego typu towarów przez oryginalnego producenta ( nie występują one w zasadzie w handlu hurtowym „z drugiej ręki”- są sprzedawane przez określony krąg dystrybutorów, którzy z producentem mają umowy na wyłączność ). Oskarżony nie podejmował rozmów handlowych w tym zakresie z producentem, jak również z dystrybutorami. Poszukiwanie tego rodzaju towarów na „wolnym” rynku, poprzez zaopatrywanie się jedynie u nie sprawdzonego podmiotu w W., było w zasadzie pozbawione szans na pozyskanie oryginalnego towaru. Było w istocie nastawione na pozyskanie taniego produktu, odpowiadającego wyglądowi towarom firmowym, ale źródła pochodzenia tego towaru oskarżony nie chciał poznać. S. G. to osoba od wielu lat prowadząca profesjonalnie działalność gospodarczą i nie zdradzająca oznak nieporadności życiowej.

Oskarżony podnosi również, że nabywając podrobiony towar, otrzymał dokument księgowy w postaci faktury, przez co pozostawał on w usprawiedliwionym przekonaniu, że zakupiony przez niego towar jest i w pełni legalny i możliwa jest jego dalsza sprzedaż. Faktura jest podstawowym dokumentem potwierdzającym - w celach księgowych - wystąpienie transakcji, od której należy zapłacić podatek VAT. Faktura ewidencjonuje nie tylko wartość i rodzaj transakcji, ale również strony uczestniczące w czynności. Faktura jest zatem powszechnie uznawana za jeden z dowodów, w oparciu o który sąd może samodzielnie lub z uwzględnieniem innych dowodów ustalić treść stosunku prawnego łączącego strony. Dokument ten odzwierciedla wolę strony (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lipca 2019 r., IV CSK 625/18, Legalis). Wymaga więc podkreślenia, że zakup produktów „na fakturę" nie jest gwarancją, że produkt jest oryginalny. Faktura jest dowodem księgowym i pozostaje bez związku z pochodzeniem towaru od uprawnionego do znaku towarowego (albo z innego źródła). Co wię­cej, zakup nieoryginalnego towaru „na fakturę" nie wyłącza sam w sobie odpowiedzialności karnej za dokonanie obrotu towarem oznaczonym podrobionymi znakami towarowymi, a także nie zwalnia na­bywcy od weryfikacji, czy zakupione przez niego wyroby w rzeczywistości są oryginalne, i to nawet po­mimo zapewnień sprzedawcy, że tak jest w istocie (doświadczenie życiowe podpowiada bowiem, że podmiot, który handluje towarem podrobionym, nie przyzna się do tego faktu, a raczej będzie utrzymy­wał, że jest to towar oryginalny).

Słusznie sąd I instancji odmówił wiary oskarżonemu, negującemu sprawstwo. Argumentów sądu pominąć się nie da; ponieważ są racjonalne i zakotwiczone w materiale dowodowym zasługują na uwzględnienie. Nie można w niniejszej sprawie zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i ocenił na płaszczyźnie art. 7 kpk jako niewiarygodne. Odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi przecież uprawnienie sądu. Zarzut rażącego naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, podczas gdy apelacja kwestionuje jedynie wynik oceny domagając się podzielenia oceny dokonanej przez jej autora. Przepisu art. 410 kpk nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych.

Sąd I instancji również należycie wykazał, że działanie oskarżonego doprowadziło do powstania w mieniu pokrzywdzonych określonej jednoznacznie wyrażonej przez nich szkody mającej swój konkretny finansowy wymiar.

Odpowiedzialności karnej za czyn opisany w art. 305 ust. 3 PrWłPrzem ustawy podlega osoba, która dokonuje lub usiłuje dokonać obrotu towarem oznaczonym takimi znakami przy czym zwrot "dokonuje obrotu towarami" jednoznacznie penalizuje w szczególności ich import, eksport, nabycie, przechowywanie, transport, przewożenie, czy tez zaoferowanie towaru odbiorcom końcowym, tj. wszelkie przejawy uczestnictwa w obrocie towarami oznaczonymi podrobionym znakiem towarowym.

Działanie oskarżonego niewątpliwie wypełniało zna­mię „dokonywania obrotu" w rozumieniu art. 305 PrWłPrzem. W niniejszej sprawie oskarżony zdecydowanie wkroczył w fazę dokonania obrotu. W sytuacji, gdy sprawca miał zamiar towar sprzedać, to już przecho­wywanie w połączeniu z zaoferowaniem (nawet części) tego towaru do sprzedaży niewątpliwie zmie­rzało do wprowadzenia do obrotu takich towarów, co nie nastąpiło jedynie z uwagi na interwencję służb. Nie ulega wątpliwości, że gdyby nie interwencją funkcjonariuszy, oskarżony dokonałby sprzedaży towaru oznaczonego podrobionymi znakami towarowymi. Wskazana w art. 305 PrWłPrzem norma obejmuje zarówno czynności polegające na produkcji, oznaczaniu jak i prowadzeniu obrotu. Przez dokonanie obrotu towarem oznaczonym zarejestrowanym znakiem towarowym, którego osoba dokonująca obrotu nie ma prawa używać, należy rozumieć udostępnianie towaru oznaczonego takim znakiem jego nabywcom. Chodzi zatem o udział w ogóle w obrocie ( por. Janusz Raglewski - komentarz teza 32 do art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej; komentarz red. Piotra Kostańskiego teza 14 - 15 do art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - C.H. Beck 2010). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez „dokonywanie obrotu” należy rozumieć każdy etap obrotu towarem określonym w art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej ( wyrok Sądu Najwyższego, wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. III KK 53/12, Legalis, wyrok SO w Opolu z 14.09.2022 r., VII Ka 521/22, LEX nr 3427767 ). W obecnym stanie prawnym penalizowany jest bowiem każdy etap obrotu towarem, a nie tylko wprowadzenie do obrotu. Przez dokonywanie obrotu rozumie się każdą czynność, w wyniku której dochodzi do przejścia władztwa nad towarem, które nie musi łączyć się z przeniesieniem własności. Do spełnienia znamienia dokonywania obrotu nie jest konieczne fizyczne wydanie produktu, wystarczające jest dokonanie przynajmniej jednej czynności prawnej. Niezbędne jest natomiast, by rzecz istniała w momencie popełnienia przestępstwa.

Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą.

Rażąca niewspółmierność kary zachodzić może wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających zasadniczy wpływ na jej wymiar można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej a wymierzoną w I instancji.

Sąd odwoławczy uznał, iż taka sytuacja na korzyść oskarżonego w przedmiotowej sprawie zachodziła.

Wymierzona kara ma oddziaływać na sprawcę poprzez osiągnięcie celu zapobiegawczego i wychowawczego. Cel zapobiegawczy zostaje osiągnięty, jeśli ukarany sprawca w przyszłości nie popełni już przestępstwa, natomiast cel wychowawczy odnosi się do zmiany osobowości sprawcy, jego postawy, w szczególności do wykształcenia u niego poszanowania dla norm prawnych. Kluczowym kryterium przy orzekaniu kary w perspektywie prewencji indywidualnej jest osobowość sprawcy. Sąd jest zobligowany do postawienia prognozy kryminologicznej, zgodnie z kryteriami wskazanymi w art. 53 § 1 i 2 kk. Taka prognoza kryminologiczna powinna stanowić bazę do dokonywania wyboru optymalnej sankcji, mając na względzie zarówno rodzaj, jak i surowość kary (M. S., Wybór optymalnej..., s. 42).

Przestępstwo z art.,. 305 ust 3 PrWłPrzem zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 5 lat. Uwzględniając okoliczności łagodzące już sąd I instancji zastosował wobec sprawcy instytucję określoną w art. 37a § 1 KK. Przepis ten ma na celu ograniczenie orzekania kary pozbawienia wolności w wymiarze do roku dzięki możliwości orzekania w takim przypadku kar alternatywnych. Na gruncie art. 37a KK dopuszczalność orzeczenia grzywny lub kary ograniczenia wolności za przestępstwo zagrożone wyjściowo tylko karą pozbawienia wolności (nieprzekraczającą 8 lat) uwarunkowana jest przyjęciem, że wymierzona za to przestępstwo hipotetycznie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku. Nie wskazano tu na cechujące nadzwyczajny wymiar kary szczególne (wyjątkowe) okoliczności stosowania tej instytucji (jak np. w art. 60 § 2 KK, zgodnie z którym sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w szczególnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa). Tym samym pozostawiono sądom możliwość stosowania art. 37a KK w zasadzie do wszystkich niegroźnych sprawców niezbyt groźnych przestępstw, nie ujmując nawet expressis verbis warunku osiągnięcia w ten sposób celów stawianych przed karą (V. (...), Modyfikacje, s. 60-63).

Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu na postawie art. 305 ust 3 PrWłPrzem w zw. z art. 37 a § 1 KK karę 200 stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych.

Sąd odwoławczy nie widzi jakichkolwiek powodów, aby w II instancji rozstrzygnięcie to skorygować jeszcze na korzyść oskarżonego.

Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, że przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu uwzględniono okoliczności wskazane w art. 115 § 2 kk, w tym rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak i jego skutki, jak i motywacje sprawcy. Istota argumentacji skarżącego koncentruje się głównie na akcentowaniu dyrektyw wymiaru kary, jednakże bez odnoszenia ich do realiów sprawy i sylwetki sprawcy, jednakże te okoliczności przy jednoznacznej przewadze – obciążających, nie mają determinującego znaczenia dla reakcji karnej. Kara grzywny ostatecznie wymierzona oskarżonemu ma postać sprawiedliwej odpłaty, ale dostosowanej do kryteriów z art. 53 kk, będącej ich wypadkową. Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu; sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć też, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Te dwie dyrektywy w tym przypadku wpływają jednak na surowość kary, która musi być dostoswana do wagi czynu i stopnia zawinienia sprawcy, jego sylwetki i w tej sprawie nie może oscylować w granicach dolnego zagrożenia ustawowego zmodyfikowanego już przez art. 37a KK.

Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Z drugiej strony oczywistym jest, iż wychowanie sprawcy nie jest tożsame z pobłażaniem mu i koniecznością wymierzenia kary łagodnej, gdyż w określonych sytuacjach to właśnie kara izolacyjna odpowiednio wymierzona spełnia nie tylko rolę odwetu za popełnione przestępstwo, ale jest też czynnikiem wychowawczym, pozwalającym na uzmysłowienie sprawcy nie tylko faktu nieopłacalności łamania prawa, ale i związanych z tym konsekwencji. Jest też wyraźnym sygnałem dla społeczeństwa, że sprawcy umyślnie godzący w dorobek materialny innego podmiotu, nie mogą liczyć na pobłażliwe traktowanie. Celem tej kary jest także przywrócenie w środowisku poczucia naruszonego bezpieczeństwa oraz to, aby przez właściwy wybór rodzaju kary, zapewnić realność ochrony najważniejszych dóbr chronionych przez prawo karne. Tak ukształtowana i I instancji kara jest adekwatna do wagi czynu i sylwetki sprawcy i nie może podlegać korekcie w kierunku jej większego złagodzenia.

Rodzaj i wymiar kary (kara grzywny w ilości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 złotych) nie może dziwić, jeżeli weźmie się pod uwagę fakt znacznej ilości towarów oznaczonych podrobionymi zna­kami towarowymi i działania na szkodę wielu pokrzywdzonych. Warto przy tym zauważyć, że sąd I instancji wy­mierzył oskarżonemu najłagodniejszą karę przewidzianą w hierarchii kar wymienionych w Kodeksie kar­nym.

Wystarczającym przejawem łagodniejszego potraktowania oskarżonego przez jest wymierzenie mu kary najłagodniejszego rodzaju. Brak jest jakichkolwiek argumentów, aby kara mogła być skorygowana w kierunku dalszego jej złagodzenia.

Wniosek

Wniosek o:

- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

- w sytuacji gdyby sąd nie uwzględnił w/w wniosku, o zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary uwzględniając okoliczności podniesione w pkt 2 niniejszego pisma;

- ponadto o zwrot kwot zajętych przez służby celne a należących do matki skazanego pochodzących ze sprzedaży nieruchomości o czym świadczy zaleczony do sprawy akt notarialny.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne odnośnie przedmiotowego czynu znajdują odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Argumenty wywiedzione w apelacji nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego, bowiem nie pozwala na to ocena istotnych w sprawie dowodów. Weryfikacja materiału dowodowego w instancji odwoławczego doprowadziła jedynie sąd odwoławczy do potwierdzenia analiz w zakresie oceny dowodów i prawa, dokonanej przez sąd I instancji. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do ustalenia, iż wyjaśnienia oskarżonego negujące sprawstwo w ramach przedmiotowego czynu zasługują na wiarę.

Odpowiednia reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanego przez ograniczenie jego odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścił.

Pojęcie rażącej niewspółmierności może odnosić się zarówno do wymiaru kary, jak również jej rodzaju i zmiana wyroku w tym zakresie może nastąpić tylko wówczas gdy skarżący wykaże w środku odwoławczym w sposób przekonujący, że orzeczona wobec oskarżonego kara nosi cechy rażącej surowości. Sąd odwoławczy po rozważeniu stanowiska odwołującego się uznał, że oskarżonemu - przy prawidłowym uwzględnieniu dyrektyw wymiaru kary – nie może być wymierzona kara łagodniejsza.

Dla uznania zasadności zarzutu apelacji konieczne jest wykazanie przez skarżącego sądowi I instancji konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przy ocenie znaczenia ustalonych okoliczności (tak podmiotowych, jak i przedmiotowych), czy też w zakresie nakazu ich kompletnego uwzględnienia – mających, stosownie do brzmienia art. 53 kk, znaczenie dla wymiaru kary. W tym zakresie apelacja nie mogła skutkować dalszym złagodzeniem kary.

Odnośnie stosowanego w sprawie zabezpieczenia majątkowego sąd odwoławczy dalej podziela stanowisko zawarte w postanowieniu Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 3 września 2025 roku w sprawie IV Ka 433/25 ( k 535-539 ).

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wina

Sprawstwo

Kara grzywny ( 200 stawek po 30 złotych stawka )

Obowiązek naprawienia szkody

Przepadek dowodów rzeczowych

Zwrot wydatków oskarżycielom posiłkowym za I instancję z tytułu zastępstwa procesowego

Obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi za I instancję

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do korygowania zaskarżonego wyroku w tych zakresach.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2

3

23Sad odwoławczy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) SA 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze ( art. 636 §1 KPK ).

Sytuacja materialna oskarżonego, konieczność wykonania przez niego obowiązku naprawienia szkody, zwrotu oskarżycielom posiłkowym poniesionych przez nich kosztów procesu, uzasadniały zwolnienie go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina

Kara

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana