Portal Orzeczeń

UZASADNIENIE

Tytułem wstępu Sąd wyjaśni powody odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia na formularzu. Sporządzanie uzasadnienia na formularzu wymusza wielokrotne powtarzanie tych samych kwestii, względnie odwoływanie się do różnych rubryk formularza, zmuszając czytelnika do wielokrotnego wertowania tekstu w poszukiwaniu odniesień, czyniąc z tego dokumentu zawiłą szaradę. Dlatego Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu, gdyż sporządzenie go w tej formie byłoby nieczytelne dla stron i nie zapewniłoby pełnej transparentności, a tym samym swobodnej realizacji prawa do obrony naruszając prawo stron do rzetelnego procesu. Ma to również oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21, opubl. Legalis).

Apelacja prokuratora była zasadna.

W przedmiotowej połączono kary wymierzone dwoma wyrokami:



wyrokiem Sądu Rejonowego w Myszkowie z dnia 25 maja 2022 roku w sprawie II K 204/22 - prawomocnym od dnia 2 czerwca 2022 roku ( k. 11);



wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 marca 2024 roku w sprawie II K 78/24 ( k. 29) zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 12 czerwca 2024 roku w sprawie IV Ka 288/24 – a zatem skazanie to uprawomocniło się w dniu 12 czerwca 2024 roku( k. 28).

Z danych o karalności wynika, że wobec skazanego nie zapadły inne wyroki ( k. 6-10).

Wszystkie w/w wyroki dotyczące skazanego uprawomocniły się po dniu 24 czerwca 2020 roku, co oznacza, że do orzekania o karze łącznej w wyroku łącznym zastosowanie mają przepisy Kodeksu Karnego w aktualnym brzmieniu. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2141 - dalej w tekście ustawa o dopłatach), przepisy rozdziału IX Kodeksu karnego w brzmieniu dotychczasowym, a więc obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r., stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Jednocześnie w ust. 2 art. 81 wymienionej ustawy przewidziano, że przepisy rozdziału IX ustawy Kodeks karny („Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych”) w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, a więc kar prawomocnych od dnia 24 czerwca 2020 r.

Zgodnie z art. 85 § 1 kk ( w jego aktualnym brzmieniu ) jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.

Tymczasem pierwszy z w/w wyroków wydano w dniu 25 maja 2022 roku ( k. 11), zaś czyn, za który skazano w drugim w/w wyroku popełniono w listopadzie 2022 roku i należy przyjąć za datę tego czynu dzień 30 listopada 2022 roku ( k. 28-29). Wynika to z tego, że czyn, którego dotyczy drugi z wyroków, był czynem ciągłym, popełnionym w warunkach art. 12 § 1 kk w okresie od grudnia 2021 roku do listopada 2022 roku ( doszło bowiem w tym zakresie do zmiany wyroku pierwszej instancji dokonanej przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z dnia 12 czerwca 2024 roku w sprawie IV Ka 288/24 – vide k. 28). Prokurator trafnie podniósł w apelacji, że za czas popełnienia przestępstwa stanowiącego czyn ciągły należy uznać ostatni moment działania sprawcy, a przy braku wskazania w przypisanym czynie ciągłym konkretnej daty dziennej miesiąca jako końcowy moment działania sprawcy przyjmuje się koniec tego miesiąca ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2023 roku I KK 37/23 opubl Legais oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2011 roku III KK 89/11 opubl. Legalis ).

Zatem nie doszło do sytuacji w której sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy, choćby nieprawomocny wyrok za którekolwiek z nich. Dlatego przy ferowaniu zaskarżonego wyroku doszło do obrazy prawa materialnego mającej ewidentny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia - w tej sprawie nie zachodziły warunki pozwalające na orzeczenie kary łącznej, a zatem postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego powinno zostać już na etapie pierwszej instancji umorzone ( art. 572 kpk).

Zaskarżony wyrok nie spełniał więc ustawowych warunków do objęcia poszczególnych skazań jednostkowych wyrokiem łącznym - co implikowało uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego i umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego w całości w oparciu o treść art. 572 kpk o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2024 roku w sprawie V KK 168/23 opubl. Legalis).

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy zwrot nieopłaconych kosztów obrony świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skazanemu w postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763)

Na podstawie art. 632 pkt 2 kpk koszty procesu w przedmiotowej sprawie ponosi Skarb Państwa.