Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 462/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 7 maja 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 222/25.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

F. P.

Żona oskarżonego jest po operacji wstawienia endoprotezy biodra. Wymaga wizyt lekarskich poza miejscem zamieszkania i dalszej rehabilitacji.

zaświadczenie

koperta k. 172

wyjaśnienia oskarżonego

k. 165v

2.1.1.2.

Oskarżony ma aktualnie status osoby niekaranej.

karta karna

k. 167

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

wyjaśnienia oskarżonego

Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę, korespondują z treścią przedłożonego zaświadczenia wystawionego przez K. K. - fizjoterapeutę.

zaświadczenie

Jest dokumentem obiektywnym, wystawionym przez osobę uprawnioną i w ocenie sądu okręgowego nie budzi wątpliwości.

karta karna

Jest dokumentem obiektywnym potwierdzającym aktualne dane z K. dotyczące oskarżonego.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Wynikające z zawartego w II 1, 2, 3, 4, 5 apelacji obrońcy oskarżonego zarzuty:

1. błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że czyn popełniony przez oskarżonego cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości, albowiem oskarżony był uprzednio skazany za przestępstwo umyślne, podczas gdy zarzucany oskarżonemu czyn z art. 244 k.k. ze swej istoty dotyczy osób skazanych, wobec których zastosowano określone zakazy- jak w przypadku oskarżonego - zakaz prowadzenia pojazdów, a jednocześnie ustawodawca nie wyłączył możliwości umorzenia postępowania w przypadku przestępstwa z art. 244 k.k., co za tym idzie fakt uprzedniej karalności nie powinien mieć znaczenia podczas rozważania możliwości umorzenia postępowania z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość w przypadku okoliczności popełnienia przez oskarżonego czynu w dniu 7 lutego 2025 roku,

2. błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu o wysokiej społecznej szkodliwości, podczas gdy całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że do zdarzenia w dniu 7 lutego 2025 rok doszło w wyniku niefortunnego zbiegu okoliczności - awarii autobusu wyposażonego w blokadę alkoholową podczas realizacji umowy przewozu osób - małoletnich dzieci dojeżdżających autobusem szkolnym do szkoły, braku niezbędnych do naprawy części w miejscu zamieszkania oskarżonego, awarii samochodu osobowego należącego do oskarżonego wyposażonego w blokadę alkoholową oraz konieczności realizacji kolejnego przewozu dzieci, a co za tym idzie całokształt okoliczności z całą pewnością nie świadczy o wysokiej społecznej szkodliwości, a wręcz przeciwnie jest potwierdzeniem znikomej społecznej szkodliwości czynu,

3. błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu o wysokiej społecznej szkodliwości, podczas gdy w przedmiotowej sprawie motywacja oskarżonego, który kierował się zarówno koniecznością zrealizowania umowy przewozu osób, a także faktem że osobami przewożonymi miały być małoletnie dzieci, natomiast warunki atmosferyczne panujące na zewnątrz były szczególnie niekorzystne, nie wskazują na wysoką społeczną szkodliwość, lecz wręcz przeciwnie, świadczą o znikomej społecznej szkodliwości,

4. błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu o wysokiej społecznej szkodliwości, albowiem był wcześniej karany, podczas gdy F. P. był uprzednio karany za jazdę pod wpływem alkoholu, jednakże od zdarzenia za które został skazany oskarżony całkowicie zmienił swoje zachowanie, stroni od alkoholu, przestrzega porządku prawnego, wyposażył dwa samochody, którymi się przemieszczał w blokadę alkoholową, opłacał abonament za wyposażenie pojazdów w blokadę, a ponadto podczas kontroli w dniu 7 lutego 2025 roku oskarżony był trzeźwy,

5. naruszenie przepisu postępowania - tj. art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a wynikających z zeznań świadka A. P. oraz wyjaśnień oskarżonego, z których wynika, że oskarżony kierując w dniu 7 lutego 2025 roku samochodem niewyposażonym w blokadę alkoholową działał się de facto w stanie wyższej konieczności, bowiem motywowany poczuciem obowiązku dążył do zrealizowania umowy przewozu osób - dzieci dojeżdżających do szkoły, nie chciał zawieść syna, który zlecił mu pracę i na którego mogły zostać nałożone kary umowne za niewykonanie usługi transportowej, nie chciał aby małoletni czekali na autobus, albowiem w dniu zdarzenia była ujemna temperatura i niekorzystne warunki atmosferyczne, a co świadczy o znikomej społecznej szkodliwości i umożliwia umorzenie postępowania.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W ocenie sądu okręgowego, sąd I instancji w prawidłowy sposób zebrał i ocenił dowody oraz okoliczności ujawnione w toku tego postępowania, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne dotyczące popełnienia przez oskarżonego czynu wypełniającego dyspozycję art. 244 kk. Nie budzi także wątpliwości, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone starannie, a podstawę ustaleń faktycznych stanowił całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej. Także uzasadnienie wyroku sądu I instancji spełnia wszystkie wymogi art. 424 § 1 i 2 kpk, bowiem wskazuje tok rozumowania sądu, w zakresie tychże ustaleń faktycznych i oceny zebranych dowodów. O sprawstwie oskarżonego zarzuconego mu czynu świadczą przede wszystkim jego wyjaśnienia, w których przyznał się do jego popełnienia i wskazał okoliczności, w których popełnił zarzucony mu czyn. Ponadto z wyjaśnieniami oskarżonego korespondują zeznania świadka A. P. oraz nieosobowy materiał dowodowy. Nie jest trafny zarzut obrońcy oskarżonego, że w okolicznościach jakich oskarżony popełnił zarzucony mu czyn, sąd meriti z obrazą art. 115 § 2 kk nie przyjął, że jego społeczna szkodliwość jest znikoma. Podnieść należy, że przestępstwo z art. 244 kk jest przestępstwem przeciwko wymiarowi sprawiedliwości i generalnie świadczy o lekceważącym stosunku do wyroku sądu skazanych, którzy decydują się kierować pojazdem mechanicznym w czasie obowiązywania orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia takich pojazdów. Nie można w tym wypadku uznać, że społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu jest znikoma. Sąd okręgowy nie podzielił podniesionego argumentu przez apelanta, że oskarżony w sytuacji w jakiej się znalazł działał w stanie wyższej konieczności.

Stan wyższej koniczności zarówno wyłączający bezprawność, jak i wyłączający winę, polega na podjęciu czynu zmierzającego do uchylenia niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, przy czym podjęty czyn narusza inne dobro chronione prawem i realizuje ustawowe znamiona czynu zabronionego. Niebezpieczeństwo grożące dobru chronionemu prawem jest stanem, w którego następstwie grozi zaistnienie ujemnego skutku (Spotowski, Funkcja, s. 270; por. Lachowski, Stan, s. 79; Zontek[w:] Królikowski, Zawłocki, Ogólna, s. 535). Przepisy o stanie wyższej konieczności nie precyzują źródeł niebezpieczeństwa. Może nim być działanie sił natury, zachowanie zwierząt i czyn człowieka. Niebezpieczeństwo powinno mieć charakter bezpośredni i rzeczywisty. Musi istnieć obiektywnie. Zasada subsydiarności wyraża się w treści przepisu sformułowaniem „jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć”. Oznacza ona, że działanie w stanie wyższej konieczności jest możliwe tylko wtedy, kiedy jest to niezbędne. Proporcjonalność da się sprowadzić do wymogu istnienia określonego stosunku wartości dobra ratowanego do wartości dobra poświęcanego. Oczywista wyższość wartości dobra jest to wyższość, którą można stwierdzić bez uciekania się do głębszej interpretacji. Jest to wyższość widoczna na pierwszy rzut oka (Wolter, Nauka, s. 182; Warylewski, Prawo, s. 268) - Kom KK Mozgawa Marek (red.), Budyn-Kulik Magdalena, Kozłowska-Kalisz Patrycja stan na 30 czerwca 2025. Nawet gdyby przyjąć, że istniało jakieś realne hipotetyczne niebezpieczeństwo dla dzieci, które mogły nie mieć zapewnionego transportu po zakończonych lekcjach, to trudno w realiach przedmiotowej sprawy doszukać się zasady subsydiarności czy proporcjonalności w znaczeniu powyższym. Oskarżony mógł przecież dać posłuch normie prawnej, korzystając z określonych środków transportu, np. taksówki czy spróbować uzyskać pomoc u syna czy synowej (od której użyczył samochód). Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego naruszenie art. 115 § 2 kk może mieć miejsce wówczas, gdy sąd w swej ocenie pominie którykolwiek z wymienionych w nim kwantyfikatorów lub weźmie pod uwagę okoliczność, która nie jest w nim wymieniona i nada jej wagę, oceniając społeczną szkodliwość czynu. Każda z wymienionych w tym przepisie okoliczności cechuje się prawną doniosłością i ocena powinna mieć charakter kompleksowy, uwzględniający wszystkie faktory, nie należy przy tym nadawać pierwszeństwa jednym z nich kosztem innych, uwzględniając także, w ograniczonym zakresie, podmiotową stronę zachowania oskarżonego (wyrok Sądu Najwyższego -Izba karna z dnia 5 lutego 2025 r., IV KK 360/24).

Sąd okręgowy dokonując oceny społecznej szkodliwości czynu zarzuconego oskarżonemu i przypisanego w punkcie 1 zaskarżonego wyroku uznał, że w realiach przedmiotowej sprawy nie jest ona znaczna. Przede wszystkim wystąpiła sytuacja nagła, a mianowicie awarii uległ samochód wyposażony w blokadę alkoholową, którym oskarżony dowoził uczniów do szkoły i odwoził ze szkoły. Należało to do jego obowiązków w ramach zatrudnienia w firmie syna, który miał zawartą stosowną umowę i w razie niewywiązania się z tego obowiązku groziła mu kara pieniężna. Oskarżony w tej sytuacji nagłej zdecydował się pojechać po zamówioną część do zepsutego samochodu, aby szybko naprawić ten pojazd i zapewnić transport do domu, po zakończeniu lekcji uczniom dojeżdżającym do szkoły z innych miejscowości. Chciał jednocześnie uchronić swojego syna przed nałożeniem na niego kary pieniężnej za niewykonanie zaplanowanego transportu dla uczniów w tym dniu, po zakończeniu lekcji w szkole. Sytuacja była nagła i oskarżony działając pod wpływem impulsu (nie zastanowił się nad konsekwencjami i szukaniem innego rozwiązania zaistniałego problemu) zdecydował się jak najszybciej działać, jadąc po dobrą część do samochodu, która była do odbioru w sklepie w P.. Trafnie podniósł apelant, że nie była to jazda samochodem po ,,zwykłe” zakupy do sklepu. Ponadto sąd I instancji dokonując oceny społecznej szkodliwości czynu zarzuconego oskarżonemu nie wziął pod uwagę, że działaniem swoim oskarżony nie spowodował żadnej szkody w stosunku do innej osoby fizycznej, a wręcz przeciwnie starał się zapewnić uczniom transport ze szkoły w tym dniu i zapobiec ewentualnej karze umownej nałożonej na syna, który odpowiadał za wywiązanie się z przewozu uczniów do szkoły, którzy mieszkali poza jej siedzibą. Na etapie postępowania odwoławczego doszło do zatarcia poprzedniego skazania oskarżonemu. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 października 2022 roku w sprawie VII K 499/22, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 grudnia 2022 roku w sprawie IV Ka 748/22 wymierzono F. P. karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 20 złotych każda, orzeczono 3 letni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 złotych. Na poczet zakazu zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od 23 czerwca 2022 roku.

Zgodnie z treścią art. 107 § 4 kk w razie skazania na grzywnę, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 1 roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. § 4 kk art. 107 kk stanowi, że jeżeli orzeczono środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania. (…)

Oskarżony wykonał karę grzywny w dniu 30 stycznia 2023 roku, środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w dniu 23 lutego 2023 roku. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązywał do 23 czerwca 2025 roku. Z tą data skazanie w sprawie VII K 499/22 Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim uległo zatarciu, co potwierdziły aktualne dane o karalności oskarżonego z K., które sąd odwoławczy dołączył do akt sprawy i ujawnił w trybie procesowym.

Mając na uwadze iż wina i społeczna szkodliwość zarzucanego oskarżonemu czynu, nie są znaczne, zaś okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, sąd okręgowy uznał, iż zachodzą przesłanki do zmiany zaskarżonego wyroku i warunkowego umorzenia postępowania karnego.

Zdaniem sądu okręgowego sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa oraz jego właściwości i warunki osobiste, a nade wszystko wyjątkowe okoliczności popełnienia przestępstwa, stanowią pozytywną prognozę na przyszłość, co więcej pozwalają przypuszczać, że oskarżony nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem. Dwuletni okres próby jest wystarczający dla zweryfikowania pozytywnej prognozy kryminologicznej. W ocenie sądu odwoławczego dolegliwości związane z niniejszym postępowaniem karnym będą dla niego dostateczną przestrogą przed ponownym popełnieniem czynu zabronionego.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość zarzuconego czynu oskarżonemu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegającego na nieuzasadnionym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu o wysokiej społecznej szkodliwości, podczas gdy w przedmiotowej sprawie motywacja oskarżonego, który kierował się zarówno koniecznością zrealizowania umowy przewozu osób, a także faktem że osobami przewożonymi miały być małoletnie dzieci, natomiast warunki atmosferyczne panujące na zewnątrz były szczególnie niekorzystne, nie wskazują na wysoką społeczną szkodliwość, lecz wręcz przeciwnie, świadczą o znikomej społecznej szkodliwości okazał się bezzasadny, to brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk w zw. z art. 1 § 2 kk z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu.

3.2.

Wynikające z zawartego w II 5, 6 apelacji obrońcy oskarżonego zarzuty:

6. naruszenia art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy okoliczności zdarzenia z dnia 7 lutego 2025 roku uzasadniają umorzenie postępowania z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość, jak również niewłaściwą jego wykładnię poprzez błędne przyjęcie, że ujemną przesłanką zastosowania powyższej normy jest uprzednia karalności oskarżonego,

7. naruszenia art. 115 § 2 k.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że czyn popełniony przez oskarżonego charakteryzuje wysoki stopień społecznej szkodliwości w sytuacji, gdy oskarżony nie doprowadził do wyrządzenia komukolwiek szkody, a waga naruszonych przez oskarżonego przepisów jest znikoma, z uwagi na motywację sprawcy, okoliczności popełnienia czynu oraz postawę sprawcy po popełnia czynu, w tym wyrażenie skruchy, a co w konsekwencji winno prowadzić do umorzenia przedmiotowego postępowania.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego następuje przez pryzmat kryteriów określonych w art. 115 § 2 kk (por. wyr. SN z 28.6.2005 r., WA 14/05, OSNKW 2005, Nr 10, poz. 96; zob. też B. M. , Z. odpowiedzialności karnej, s. 132 i n.). Zgodnie z art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Zarzut obrońcy oskarżonego okazał się zasadny w części dotyczącej ustalenia przez sąd meriti, że stopień społeczna szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jest znaczna.

W zakresie oceny społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu aktualne pozostają rozważania zawarte w rubryce 3.1.

Wniosek

O zmianę wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro w sprawie brak było podstaw prawnych do ustalenia, że społeczna szkodliwość czynu popełnionego przez oskarżonego jest znikoma, to brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk w zw. z art. 1 § 2 kk.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w części uznania oskarżonego za winnego dokonania zarzuconego mu czynu wypełniającego dyspozycję art. 244 kk oraz w części dotyczącej obciążenia oskarżonego wydatkami za postępowanie przed sądem rejonowym.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Skoro wina i okoliczności popełnienia zarzuconego czynu oskarżonemu nie budziły wątpliwości ,to w tej części zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Brak było podstaw do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia wydatków za postępowanie przed sądem I instancji.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

1. Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że

a)  w miejsce kary grzywny wymierzonej w punkcie 1, na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk warunkowo umarzył postępowanie karne w stosunku do oskarżonego F. P. na okres próby 2 (dwóch) lat,

b)  w miejsce rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3, na podstawie art. 67 § 3 kk, art. 43a § 2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 8000 złotych,

c)  uchylił rozstrzygnięcie o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zawarte w punkcie 2.

Zwięźle o powodach zmiany

W zakresie zmiany zaskarżonego wyroku aktualne są rozważania zawarte w rubrykach 3.1, 3.2. uzasadnienia.

Zważyć należy, że oskarżony ma 68 lat. Jego żona jest osobą po implantacji stawu biodrowego, co implikuje konieczność wizyt u lekarza, rehabilitacji, zakupu leków, pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego (zaświadczenie k. 172, wyjaśnienia oskarżonego k. 165v). Emerytury zarówno oskarżonego, jak jego żony znajdują się na niskim poziomie około 3000 złotych. Dotychczas świadczona w firmie syna praca dawała małżonkom dodatkowy dochód. Podnieść należy, że oskarżony dostrzega naganność swego czynu. Miał już doświadczenie jako osoba wykluczona z ruchu lądowego w charakterze kierowcy i dostrzega swój błąd. Dlatego w ocenie sądu odwoławczego orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec oskarżonego, nawet na okres 1 roku jest niecelowe i nadmiernie uciążliwe w realiach przedmiotowej sprawy. Aby wzmocnić cel wychowawczy, funkcję prewencyjną i kompensacyjną, sąd okręgowy orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężnego w kwocie 8000 złotych.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt 3 wyroku sądu okręgowego

O kosztach sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk, art 629 kpk w zw. z art. 627 kpk. Wysokość opłaty sąd okręgowy ustalił na podstawie art. 7, 10 ust. 1 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz.U. nr 49 poz. 223 z późn. zm) i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 20 złotych tytułem poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków.

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok skazujący, kara

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana