Portal Orzeczeń

UZASADNIENIE

M. O. został obwiniony o to, że:

w dniu 04 września 2023 roku o godzinie 8:15 w miejscowości D., gmina O. kierując samochodem marki V. o nr rej. (...), nie zastosował się do pionowego znaku (...) ,,zakaz wyprzedzania”,

tj. o czyn z art. 92b kw.

Sąd Rejonowy w Opocznie II Wydział Karny wyrokiem wydanym w dniu 3 lipca 2025 roku w sprawie o sygn. akt II W 456/23 uznał obwinionego M. O. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92b kw i za to na podstawie art. 92b kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1000 złotych,

- zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych z tytułu opłaty i kwotę 100 złotych z tytułu zryczałtowanych wydatków postępowania.

Apelację od wydanego wyroku wniósł obrońca obwinionego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

- obrazę przepisów postępowania, a to art. 4 kpk, art. 5 § 2 pkt 1 kpk i art. 7 kpk poprzez dokonanie oceny zebranych dowodów w sposób dowolny, z naruszeniem zasad obiektywizmu poprzez przyjęcie winy obwinionego wyłącznie w oparciu o zeznania świadków policjantów bez rzeczowego odniesienia się do odmiennych zeznań pozostałych świadków zdarzenia oraz wyjaśnień obwinionego, a także z naruszeniem zasady in dubio pro reo poprzez przyjęcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż obwiniony wyprzedzał pojazd kierowany przez świadka P. K. w obrębie pasa drogi objętego zakazem wyprzedzania wszelkich pojazdów mechanicznych.

W konkluzji obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzuconego mu wykroczenia oraz o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa poniesionych kosztów obrony według norm przepisanych.

Sąd okręgowy zważył:

Apelacja obrońcy obwinionego okazała się zasadna w takim stopniu, że na skutek jej wniesienia sąd okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie w sprawie. Podnieść należy, że niezależnie od podniesionego zarzutu w złożonej apelacji pisemnej przez apelanta w przedmiotowej sprawie nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia przypisanego obwinionemu w zaskarżonym wyroku, a zatem wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 104 § 1 pkt 7 kpw. Czyn przypisany obwinionemu w zaskarżonym wyroku został popełniony w dniu 4 września 2023 roku. Zgodnie z treścią art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłyną rok, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. W realiach przedmiotowej sprawy sąd okręgowy z urzędu rozważył czy karalność wykroczenia przypisanego obwinionemu w zaskarżonym wyroku ustała w dniu 4 września 2024 roku, czy dopiero ustałaby w dniu 4 września 2026 roku. Wniosek o ukaranie w przedmiotowej sprawie wpłynął do Sądu Rejonowego w Opocznie w dniu 28 listopada 2023 roku (k-24). W tym samym dniu przewodniczący wydziału wpisał sprawę do rep. W pod nr 456/23 i zarządził wylosowanie sędziego referenta, który miał podjąć dalsze decyzje w sprawie. Bezsporne jest, że ani przewodniczący wydziału (prezes sądu), ani sędzia referent nie wydali zarządzenia o wszczęciu postępowania w sprawie o wykroczenie z art. 92b kw w trybie art. 59 § 2 kpw (k-26). Zdaniem sądu okręgowego w tym składzie tylko wówczas następuje wydłużenie okresu przedawnienia. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, samo prowadzenie czynności wyjaśniających w trybie art. 54 § 1 kpw nie powoduje wydłużenia okresu przedawnienia do 2 lat. Ten skutek ma wyłącznie wszczęcie postępowania w sprawie o wykroczenie, które następuje z chwilą wydania przez prezesa sądu (przewodniczącego wydziału albo upoważnionego sędziego) stosownego zarządzenia (wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 10 stycznia 2023 r., II KK 225/22). Zdaniem sądu okręgowego w tym składzie w realiach przedmiotowej sprawy do przedawnienia karalności wykroczenia przypisanego w zaskarżonym wyroku obwinionemu doszło w dniu 4 września 2024 roku.

Mając powyższe na uwadze sąd II instancji uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie wydany w dniu 3 lipca 2025 roku w sprawie o sygn. akt II W 456/23 i umorzył postępowanie w sprawie. Podstawą tego rozstrzygnięcia stanowił art. 104 § 1 pkt 7 kpw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw. Sąd okręgowy na podstawie art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 119 § 2 pkt 1 kpw zasądził (na wniosek apelanta) na rzecz obwinionego z tytułu zwrotu kosztów ustanowienia obrońcy w sprawie:

- kwotę 432 złotych za postępowanie przed sądem I instancji,

- kwotę 1008 złotych za postępowanie odwoławcze.

Wysokość zwrotu ww. kosztów sąd okręgowy ustalił na podstawie § 11 ust. 2 pkt 2 i 4 w zw. z § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2023 r., poz.1964 ze zm.). Kosztami postępowania w sprawie na podstawie art. 119 § 2 pkt 1 kpw sąd okręgowy obciążył Skarb Państwa.