Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 585/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim wydany w dniu 30 czerwca 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 680/24.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego C. J. w punkcie pierwszym (1 - numeracja przyjęta przez sąd okręgowy) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

a) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk w związku z art. 410 kpk, poprzez odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego C. J. złożonych w toku rozprawy głównej, w których to zaprzeczał złożeniu funkcjonariuszom publicznym obietnicy osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie 10 000 zł w zamian za odstąpienie od podjęcie czynności służbowych w postaci przeprowadzenia badania stanu trzeźwości w związku z ujawnieniem popełnienia przestępstwa, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego są spójne, konsekwentne i logiczne, wobec tego zasługują na przyznanie im przymiotu wiarygodności, co miało istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż doprowadziło do pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności za czyn, którego nie popełnił,

b) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 171 § 7 kpk w związku z art. 7 kpk oraz w związku z art. 313 § la kpk, poprzez uznanie wyjaśnień oskarżonego złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, w których przyznaje się w całości do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, podczas gdy oskarżony C. J., w dniu przeprowadzonych czynności znajdował się w stanie wyłączającym swobodę wypowiedzi, tj. znajdował się w stanie nietrzeźwości, co nie zostało w jakikolwiek sposób zweryfikowane przez organy ścigania przeprowadzające czynności, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia,

c) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 168a kpk w związku z art. 7 kpk, poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o dowód w postaci nagrania z przebiegu czynności służbowych wykonywanych przez funkcjonariuszy Policji w dniu 4 marca 2024 roku za pomocą osobistego telefonu komórkowego stanowiącego własność prywatną funkcjonariuszy, podczas gdy dowód ten pozyskany został z naruszeniem prawa, w szczególności z uwagi na fakt, iż został pozyskany w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy obowiązków służbowych, bez uprzedniego poinformowania oskarżonego C. J. o rejestracji przebiegu czynności, a także bez zgłoszenia faktu użycia prywatnego urządzenia rejestrującego czynności bezpośredniemu przełożonemu funkcjonariuszy prowadzących czynności,

d) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 167 kpk w związku z art. 170 § 1 i 2 kpk, poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrony o dopuszczeniu opinii biegłego z zakresu fonografii na okoliczność ustalenia autentyczności nagrania, w szczególności w zakresie stwierdzenia, czy nagranie nosi cechy ingerencji w treść, zmiany fragmentów wypowiedzi, identyfikacji głosów oraz manipulacji wypowiedziami zapisanymi na karcie osobistego telefonu komórkowego stanowiącego własność funkcjonariuszy, mającymi istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia,

e) obrazę przepisów postępowania procesowego, tj. art. 7 kpk w związku z art. 410 kpk, poprzez niesłuszne danie wiary zeznaniom świadków - funkcjonariuszy publicznych w osobach aspiranta sztabowego W. W. (1) oraz starszego sierżanta J. W., w ten sposób, że Sąd I instancji uznał ich zeznania za w pełni wiarygodne i na ich podstawie poczynił ustalenia faktyczne, podczas gdy zeznania te w obliczu ogłoszonych wobec nich zarzutów obrony w sposób istotny podważają ich bezstronność i wiarygodność jako świadków,

f) obrazę przepisów postępowania procesowego, tj. art. 201 kpk w związku z art. 193 kpk poprzez zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów w zakresie niepełnej i niejednoznacznej opinii dotyczącej stanu poczytalności oskarżonego, w szczególności w zakresie opisanego stanu somatycznego, w szczególności poruszania się na wózku inwalidzkim, dezorganizacji oraz widocznych zaburzeń równowagi i czucia, wskazujących na możliwe ogniskowe uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w ten sposób, że doprowadziło do błędnego przekonania, iż oskarżony w chwili popełnienia czynu miał ograniczoną zdolność rozpoznawania znaczenia czynu i pokierowania swoim zachowaniem wyłącznie z powodu stanu nietrzeźwości, podczas gdy opisany stan somatyczny w powiązaniu ze stanem nietrzeźwości, w konsekwencji mógł prowadzić do znacznego ograniczenia zdolności rozpoznawania znaczenia czynu i pokierowania swoich zachowaniem w stanie nietrzeźwości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1pkt1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz. 6). Sąd rejonowy w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie i dokonał oceny poszczególnych dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego uzasadniając w jakiej części dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, a w jakiej odmówił im wiary i dlaczego. Sąd meriti w sposób przekonujący uzasadnił dlaczego uznał zeznania świadków W. W. (1) i J. W. (funkcjonariuszy Policji ), a także E. P. za zasługujące na wiarę. Podnieść należy, że sąd meriti dokonanych ustaleń faktycznych dokonał między innymi w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego (wówczas podejrzanego) złożone w dniu 27 marca 2024 roku podczas przesłuchania przez asesora Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie K., w których podniósł, że pierwsze swoje wyjaśnienia (w których przyznał się do wszystkich trzech zarzucanych mu czynów) złożył kiedy był w szoku i być może pod wpływem alkoholu (k-82v). W obecności asesora Prokuratury Rejonowej w (...) nie przyznał się tylko do czynu z punktu I dotyczącego zarzutu z art. 229 § 1 i 3 kk. Ponadto na tą okoliczność złożył wyjaśnienia, w których podał argument, że nie mógł proponować funkcjonariuszom Policji pieniędzy w kwocie 10000 złotych za odstąpienie od czynności służbowych z jego osobą (jako nietrzeźwym kierowcą), gdyż miał przy sobie tylko 700 złotych. W tym miejscu sąd okręgowy podziela wątpliwości obrońcy oskarżonego odnośnie stanu trzeźwości oskarżonego, gdy składał pierwsze wyjaśnienia w Komendzie Miejskiej Policji w J. w dniu 05 marca 2024 roku o godz. 13.07 (k-25) i Prokuraturze Rejonowej w J. w tym samym dniu o godz. 15.00 (k-35), gdyż osoba zatrzymana w stanie znacznej nietrzeźwości , która na drugi dzień jest przesłuchiwana w charakterze podejrzanego, powinna być przed tą czynnością poddana badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, aby uniknąć tego rodzaju zarzutu, jak w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnienia złożone przez oskarżonego w dniu 05 marca 2025 roku nie mają wpływu na treść zaskarżonego wyroku, gdyż nie jest to jedyny dowód w przedmiotowej sprawie i odnośnie przyznania się przez oskarżonego do popełnienia zarzuconych czynów z punktów II i III korespondują z wyjaśnieniami złożonymi przez C. J. w prokuraturze w dniu 27 marca 2024 roku. Trafnie wskazał sąd meriti, że odnośnie czynów zarzucanych oskarżonemu w punktach II (art. 178a § 4 kk) i III (art. 178b kk) wyjaśnienia oskarżonego, w których przyznał się do ich popełnienia korespondują z pozostałym ujawnionym w toku przewodu sądowego materiałem dowodowym wskazanym w punkcie 2.1 (dowody będące podstawa ustalenia faktów) pisemnego uzasadnienia do zaskarżonego wyroku) i nie ma wątpliwości co do jego sprawstwa. Brak jest przesłanek z art. 201 kpk, aby kwestionować w zasadniczej części opinię pisemną wydaną przez powołanych biegłych psychiatrów W. D. i W. W. (2). Wbrew zarzutowi obrońcy oskarżonego wnioski zawarte w przedmiotowej opinii (k-110) są kategoryczne, poparte przeprowadzonym badaniem oskarżonego i analizą niezbędnych do wydania opinii dokumentów zawartych w aktach sprawy udostępnionym biegłym. Trafnie wskazał sąd meriti, że zapis w wydanej pisemnej opinii sądowo- psychiatrycznej przez powołanych biegłych, że oskarżony w dniu badania poruszał się na wózku inwalidzkim jest oczywistą omyłką pisarską. Nie zmieni tych ustaleń dowód z opinii pisemnej (lub ustnej) uzupełniającej, gdyż powołany lekarz psychiatra W. D. w informacji przesłanej mailem do sądu rejonowego wyjaśniła, że jest ten zapis oczywistą omyłką pisarską i nie wpływa na wnioski z wydanej opinii pisemnej. Biegła podała także istotną informację, że opinię pisemną biegli wydawali w oparciu o notatki sporządzone podczas badania oskarżonego, których już nie posiada. Oskarżony nie neguje faktu przeprowadzonego badania przez powołanych do wydania opinii pisemnej biegłych lekarzy psychiatrów i potwierdził w piśmie skierowanym do sądu ( k-202), że na badanie ,, przyszedł na własnych nogach”, a zatem nie ma wątpliwości , że w tym dniu nie poruszał się na wózku inwalidzkim i nie ma wątpliwości co do wniosków końcowych zawartych w pisemnej opinii sądowo-psychiatrycznej. Nie jest zasadny zarzut obrońcy oskarżonego podniesiony w punkcie 1c (numeracja przyjęta przez sąd okręgowy) dotyczący obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 168a kpk w związku z art. 7 kpk, poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o dowód w postaci nagrania z przebiegu czynności służbowych wykonywanych przez funkcjonariuszy Policji w dniu 4 marca 2024 roku za pomocą telefonu komórkowego stanowiącego własność prywatną funkcjonariuszy, podczas gdy dowód ten pozyskany został z naruszeniem prawa. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego ,,biorąc pod uwagę całą treść przepisu art. 168a KPK, oczywiste jest, że nie jest tak, że wyłączeniu podlegają dowody uzyskane w wyniku naruszenia przepisów postępowania w związku z pełnieniem przez funkcjonariusza obowiązków służbowych. Jakkolwiek w literaturze przedmiotu rzeczywiście prezentowane są różne interpretacje przepisu art. 168a KPK, to jednak nie bez racji wskazuje się, że „nigdy nie może zostać niedopuszczony dowód uzyskany z naruszeniem przepisów postępowania, zaś dowód uzyskany za pomocą czynu zabronionego, o którym mowa w art. 1 § 1 KK, może być niedopuszczony tylko w wypadku, gdy: 1) dowód został uzyskany przez funkcjonariusza publicznego; 2) uzyskanie dowodu nastąpiło w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych; 3) dowód został uzyskany w wyniku zabójstwa, umyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu lub pozbawienia wolności. Przepis art. 168a KPK nie może stanowić podstawy prawnej przeprowadzenia dowodu uzyskanego z naruszeniem przepisów postępowania lub za pomocą czynu zabronionego, jedynie wówczas, gdy przeprowadzenie takiego dowodu czyniłoby proces nierzetelnym w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności” (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 2 lutego 2022 r., I KK 4/22). Podnieść należy, że sąd meriti dokonując ustaleń faktycznych powołał dowód w postaci nagrania na prywatnym telefonie komórkowym funkcjonariusza Policji W. W. (1) z czynności prowadzonych z udziałem oskarżonego po jego zatrzymaniu zaznaczając, że jest to dowód ,,pomocniczy”, który potwierdza wiarygodność zeznań świadków W. W. (1) i J. W. (funkcjonariuszy Policji). Nie jest to natomiast dowód wyłącznie na podstawie, którego sąd meriti ustalił stan faktyczny uzasadniający przypisanie oskarżonemu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu (z art. 229 § 1 i 3 kk). Takim dowodem są logiczne, spójne i wzajemnie uzupełniające się zeznania świadków W. W. (1) i J. W., które sąd meriti ocenił jako zasługujące na wiarę i ocena ta pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. Z tych względów kolejny zarzut obrońcy oskarżonego, zawarty w punkcie 1d apelacji obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 167 kpk w związku z art. 170 § 1 i 2 kpk, poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrony o dopuszczeniu opinii biegłego z zakresu fonografii na okoliczność ustalenia autentyczności nagrania, w szczególności w zakresie stwierdzenia, czy nagranie nosi cechy ingerencji w treść, zmiany fragmentów wypowiedzi, identyfikacji głosów oraz manipulacji wypowiedziami zapisanymi na karcie osobistego telefonu komórkowego nie jest zasadny, gdyż oddalenie tego wniosku nie ma wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Podnieść należy, że na nagraniu dołączonym do akt sprawy oskarżony proponuje funkcjonariuszowi Policji ,,dychę”. Samo nagranie nie precyzuje o jaką kwotę chodzi i za co. Funkcjonariusz Policji uprzedza oskarżonego, że taka propozycja podlega odpowiedzialności karnej. Sąd okręgowy podziela argumenty powołane przez sąd meriti, że dowód z nagrania zarejestrowanego (przypadkiem) w telefonie komórkowym świadka W. W. (1) podczas wykonywania czynności służbowych z oskarżonym ma charakter ,, pomocniczy” ( nie jest jedynym dowodem w sprawie odnośnie czynu z punktu I), a stan faktyczny został ustalony w oparciu o zeznania świadków W. W. (1) i J. W., którzy nie mieli żadnego powodu, aby składać fałszywe zeznania w tej sprawie, a z ich zeznań wynika, że oskarżony wielokrotnie proponował im 10000 złotych (łapówki), po które chciał jechać do domu, aby odstąpili od dalszych czynności służbowych z nim. Zapis obrazu i dźwięku na nagraniu wykonanym na telefonie komórkowym koresponduje z zeznaniami ww. świadków, a także notatką urzędową sporządzoną przez J. W. w tym samym dniu z przebiegu rozmowy z oskarżonym. Wyjaśnienia oskarżonego, który nie przyznał się do popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie I wypełniającego dyspozycję art. 229 § 1 i 3 kk prawidłowo zostały ocenione przez sad meriti jako nie zasługujące na wiarę i są przyjętą przez niego linią obrony. Dokonana ocena przez sąd merti ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów w przedmiotowej sprawie pozostaje pod ochroną art. 7 kpk

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu w punkcie I z art. 229 § 1 i 3 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut podniesiony w punkcie pierwszym apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego.

3.2.

Obrońca oskarżonego C. J. w punkcie drugim (2) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż oskarżony w dniu 4 marca 2024 roku obiecał udzielić korzyści majątkowej funkcjonariuszom policji celem skłonienia ich do naruszenia przepisów prawa poprzez odstąpienie od podjęcia rutynowych czynności służbowych, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego C. J. wynika, iż oskarżony nie złożył takiej propozycji, nie użył sformułowań, które mogłyby być zinterpretowane jako obietnica udzielenia korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od czynności, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia sprawstwa oskarżonego za czyn, którego nie popełnił, a ponadto nie dysponował wskazanymi środkami.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut podniesiony w punkcie drugim (2) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego nie jest zasadny. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Podniesiona okoliczność, że oskarżony nie miał kwoty 10000 złotych przy sobie nie ma znaczenia dla przypisania mu zarzuconego w punkcie I aktu oskarżenia czynu z art. 229§ 1 i 3 kk, gdyż jak zeznali funkcjonariusze Policji chciał te pieniądze wziąć z domu , jak go ,,puszczą”.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu w punkcie I z art. 229 § 1 i 3 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut podniesiony w punkcie drugim apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego.

3.3.

Obrońca oskarżonego w punkcie trzecim (3) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary, przy wymiarze której Sąd I instancji nie nadał należytej wagi zastosowaniu dyrektywom wymiaru kary określonych w art. 53 kk, w szczególności przypisał nadmierne znaczenie okolicznościom obciążającym, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności łagodzących w postaci złożenia wyjaśnień, wyrażenia skruchy oraz żalu, problemów zdrowotnych oskarżonego oraz stosunkowo młodego wieku sprawcy, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia mu kary rażąco surowej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut podniesiony w punkcie trzecim przez obrońcę oskarżonego nie jest zasadny. Sąd okręgowy w tym składzie podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica. Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 KK, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II AKa 252/20).W realiach przedmiotowej sprawy wymierzona kara jednostkowa 1 roku pozbawienia wolności za przypisany czyn oskarżonemu w punkcie 1 b zaskarżonego wyroku jest niewspółmiernie łagodna i dlatego w tej części sąd odwoławczy podzielił zarzut podniesiony w apelacji wniesionej przez prokuratora i podwyższył wymierzoną za przypisany czyn oskarżonemu z art. 178a § 4 kk karę pozbawienia wolności z 1 roku do wysokości 1 roku i 6 miesięcy. Biorąc pod uwagę stan znacznej nietrzeźwości oskarżonego i zagrożenie jakie stworzył w ruchu drogowym kierując samochodem osobowym na drodze publicznej o dużym natężeniu ruchu, zasadne było podwyższenie wymierzonej przez sąd meriti kary za ww. czyn, Przy wymiarze kary pozbawienia wolności w wysokości 1 roku i 6 miesięcy są jednocześnie uwzględnione wszystkie okoliczności łagodzące podnoszone przez apelanta, które mają wpływ na wymiar kary. Popełnienie czynu z art. 178a § 4 kk przez oskarżonego skutkowało popełnieniem pozostałych przypisanych mu czynów. Za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie 1a ( art. 229 § 1 i 3 kk ) zaskarżonego sad meriti wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, a zatem w dolnych granicach ustawowego (od 1 roku do 10 lat pozbawienia wolności) i kara ta nie może być postrzegana jako rażąco niewspółmiernie surowa. Podobnie za czyn z art. 178b kk (zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat), gdy oskarżony podczas ucieczki samochodem uszkodził radiowóz policyjny odjeżdżając z miejsca w którym go zatrzymano, wymierzona kara w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności nie jest karą surową. Sąd okręgowy podwyższając oskarżonemu karę pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 4 kk, podwyższył także orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności ( mając na uwadze apelację prokuratora) w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy do wysokości 2 lat. Każdy z przypisanych czynów oskarżonemu charakteryzuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości i kara łączna 2 lat pozbawienia wolności za przypisane oskarżonemu czyny jest karą sprawiedliwą i spełni swe cele w zakresie obu prewencji.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu za czyny przypisane w punktach 1b (art. 178a § 4 kk) i 1c (art. 178b kk) kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia za każdy z ww. czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut podniesiony w punkcie trzecim apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta.

3.4.

Prokurator w złożonej apelacji na niekorzyść oskarżonego C. J. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonych kar pozbawienia wolności za czyny I i II, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kar jednostkowych w wymiarze po 1 rok pozbawienia wolności a w konsekwencji orzeczenie kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które stanowią konsekwencję niedocenienia przez Sąd I instancji wymowy i znaczenia ustalonych w sprawie okoliczności obciążających oskarżonego, w co ostatecznie doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności, środków karych w postaci: zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz świadczenia pieniężnego w wymiarze, które nie odpowiadają ustawowym dyrektywom wymiaru kary oraz środków karnych, nakazującym zwracać szczególną uwagę na okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru i motywację sprawcy i w konsekwencji spowodowało wymierzenie kary nie uwzględniającej wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu i wysokiego stopnia zawinienia sprawcy, a także do wydania wyroku, który w społecznym odczuciu jako, niewspółmierny, nie można uznać za sprawiedliwy.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd okręgowy w tym składzie podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica. Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 KK, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II AKa 252/20). Sąd okręgowy podzielił częściowo zarzut podniesiony przez prokuratora, w części dotyczącej rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu jednostkowej kary pozbawienia wolności za czyn zarzucony w punkcie II (z art. 178a § 4 kk) i przypisany w punkcie 1b zaskarżonego wyroku w wysokości 1 roku. Jest to kara rażąco niewspółmiernie łagodna biorąc pod uwagę znaczny stan nietrzeźwości oskarżonego oraz fakt, że był poprzednio karany przez Sąd Rejonowy w Radomsku w dniu 19 lipca 2022 roku w sprawie o sygn. akt II K 1060/21 za czyn z art. 177§1 kk w zw. z art. 178§ 1 kk i skazanie to nie spowodowało u oskarżonego żadnej refleksji. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3. 1 uzasadnienia. Sąd okręgowy podwyższył wymierzoną karę łączną pozbawienia wolności oskarżonemu do wysokości 2 lat, mając na uwadze podwyższenie wysokości wymierzonej kary jednostkowej pozbawienia wolności za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie 1b zaskarżonego wyroku. Sąd okręgowy w tym składzie podziela zapatrywanie prawne Sądu Apelacyjnego w Poznaniu , że ,,przy wymiarze kary łącznej decydujące znaczenie ma związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które zostały wymierzone kary podlegające łączeniu. Chodzi tutaj o bliskość kwalifikacyjną i czasową czynów oraz tożsamość osoby (osób) pokrzywdzonych. Im większa występuje zbieżność pomiędzy ww. czynnikami w rozważanych przestępstwach, tym bardziej kara łączna winna grawitować w kierunku pełnej absorpcji. Nadto, kara łączna stanowić ma syntetyczną, całościową ocenę zachowań sprawcy, będąc właściwą, celową z punktu widzenia prewencyjnego reakcją na popełnione czyny. Pierwszeństwo przy wymiarze kary łącznej winny mieć dyrektywy prewencyjne w odniesieniu do sprawcy, ujęte w art. 53 § 1 KK” (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu - II Wydział Karny z dnia 12 grudnia 2024 r., II A Ka 270/23). Trafny jest pogląd, że kara łączna jest instytucją mającą na celu racjonalizację wymiaru kary, nie może być jednak sprzeczna z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary i działać demoralizująco na sprawców przestępstw, w ten sposób, iż premiuje sprawców wielokrotnych niższym wymiarem kary w wyniku orzeczenia kary łącznej. (zobacz: Wyrok SA w Białymstoku z 22.10.2019 r., II A Ka 182/19, LEX nr 3222191). Rację ma sąd meriti , że pomiędzy czynami przypisanymi oskarżonemu zachodzi związek podmiotowo-przedmiotowy i ma ta okoliczność wpływ obok dyrektyw wymiaru kary na wysokość wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady asperacji przy jej wymiarze.

Sąd okręgowy podwyższył oskarżonemu wymierzoną karę łączną pozbawienia wolności do wysokości 2 lat uznając, że jest karą sprawiedliwą i spełni swe cele w zakresie obu prewencji. Sąd okręgowy nie uwzględnił wniosku prokuratora odnośnie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności i jednostkowych kar pozbawienia wolności za czyny z punktów II i III, gdyż bezwzględna kara łączna pozbawienia wolności w wysokości 2 lat jest karą sprawiedliwą , odpowiadającą dyrektywom wymiaru kary. Zdaniem sądu okręgowego orzeczone środki karne w postaci zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za przypisane oskarżonemu czyny: z art. 178a § 4 kk na okres 15 lat i z art. 178b kk na okres 2 lat oraz orzeczenie łącznego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 15 lat spełni swe cele w zakresie obu prewencji i zmotywuje oskarżonego do zmiany swojego postępowania (zaprzestanie nadużywania alkoholu) i w dalekiej przyszłości stwarza możliwość odzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Sąd rejonowy przekonująco uzasadnił dlaczego nie orzekł dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wobec oskarżonego za czyn z art. 178a§ 4 kk. Zdaniem sądu okręgowego orzeczone świadczenia pieniężne w punktach 6 i 7 zaskarżonego wyroku są wystarczająco dolegliwe dla oskarżonego i podwyższanie ich nie jest zasadne. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.4 uzasadnienia.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu:

-

za czyn I: kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności,

-

za czyn II: kary 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności,

-

kary łącznej 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz zaliczenia na poczet wykonania kary pozbawienia wolności okresu zatrzymania w sprawie.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut podniesiony w apelacji wniesionej przez prokuratora rażącej niewspółmierność orzeczonych kar pozbawienia wolności za czyny I i II, polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kar jednostkowych w wymiarze po 1 roku pozbawienia wolności a w konsekwencji orzeczenie kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności okazał się częściowo zasadny, w części dotyczącej wymiaru jednostkowej kary pozbawienia wolności za czyn zarzucony oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia i przypisany w punkcie 1b zaskarżonego wyroku oraz w części dotyczącej wysokości kary łącznej pozbawienia wolności , to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w tej części podwyższając wymierzoną karę jednostkową pozbawienia wolności do wysokości 1 roku i 6 miesięcy i karę łączną pozbawienia wolności do wysokości 2 lat. Sąd rejonowy zaliczył oskarżonemu okresu zatrzymania na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wydając postanowienie w trybie art. 420§ 1kpk ( k-259) .

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok sądu meriti w pozostałej części w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Skoro zarzuty podniesione w apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego przez jego obrońcę oraz w apelacji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego od wymierzonej kary pozbawienia wolności (w części dotyczącej kary jednostkowej za przypisany mu czyn wypełniający dyspozycję art. 229 § 1 i 3 kk) okazały się niezasadne i brak było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, to to sąd okręgowy w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- podwyższył wymierzoną w punkcie 1b karę pozbawienia wolności do wysokości 1 roku i 6 miesięcy,

- podwyższył wymierzoną w punkcie 2 karę pozbawienia wolności do wysokości 2 lat.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd okręgowy uznał, że zasadna jest apelacja wniesiona na niekorzyść oskarżonego przez prokuratora w części dotyczącej wymierzonej oskarżonemu w punkcie 1b kary za czyn z art. 178a § 4 kk kary 1 roku pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę okoliczności w jakich oskarżony popełnił przypisany mu czyn, gdyż kierował samochodem na drodze publicznej w godzinach dużego natężenia ruchu (ok. 18.00), w stanie znacznej nietrzeźwości (stan nietrzeźwości prowadził do stężenia 1,35 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), na stosunkowo długim odcinku drogi i niewątpliwie stwarzał realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego, zasadne było podwyższenie wymierzonej kary jednostkowej 1 raku pozbawienia wolności za ww. czyn. W zasadzie tylko dzięki interwencji funkcjonariuszy Policji nie doszyło do tragedii. Rażąco lekceważący stosunek oskarżonego do wydanego wyroku przez Sąd Rejonowy w Radomsku w dniu 19 lipca 2022 roku w sprawie o sygn. akt II K 1060/21 orzekającego wobec C. J. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, który świadomie go złamał i stan nietrzeźwości, w którym kierował samochodem w okolicznościach wyżej opisanych przemawiają za podwyższeniem oskarżonemu wymierzonej kary pozbawienia wolności za ten czyn do wysokości 1 roku i 6 miesięcy. Kara wymierzona oskarżonemu w tej wysokości nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową, skoro czyn z art. 178a § 4 kk jest zagrożony karą pozbawienia wolności w wymiarze od 6 miesięcy do 5 lat. Wymierzona oskarżonemu kara w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą sprawiedliwą. Sąd okręgowy podwyższył oskarżonemu wymierzoną karę łączną do wysokości 2 lat pozbawienia wolności, uznając w tej części apelację prokuratora za zasadą.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt wyroku sądu okręgowego

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za obie instancje oraz kwotę 20 złotych z tytułu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983, Nr 49, poz. 223 ze zm.).

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego C. J.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Obrońca oskarżonego C. J. zaskarżył wyrok sądu I instancji w części dotyczącej : czynu z art. 229 § 1 i 3 kk - w całości co do winy, czynu z art. 178a § 4 kk w części dotyczącej kary i środków karnych, czynu z art. 178b - części dotyczącej kary i środków karnych.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.12.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżony jest wyrok sądu I instancji na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej rażącej niewspółmierności wymierzonych kar jednostkowych za czyny zarzucone oskarżonemu w punktach I i II aktu oskarżenia i kary łącznej pozbawienia wolności.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana