Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 651/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 30 czerwca 2025 roku wydanego w sprawie o sygn. akt II K 215/25.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

W punkcie I a wniesionej apelacji pisemnej obrońca oskarżonego zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania karnego, mające istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia a w szczególności:

- art. 64 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i tym samym uznanie, że oskarżony w stanie faktycznym sprawy dopuścił się popełnienia przestępstwa stypizowanego w treści art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w przypadku gdy na dzień popełnienia przestępstwa oskarżony nie odbył kary pozbawienia wolności w wymiarze przynajmniej 6 miesięcy w okresie 5 lat, z uwagi na fakt, iż w tym czasie oskarżony odbywał karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i na chwilę popełnienia przestępstwa dozór ten nie został zakończony ani uchylony przez Sąd Penitencjarny-co nie pozwala na przyjęcie działania w recydywie skoro odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego było w toku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

O sprawstwie oskarżonego świadczą przede wszystkim jego wyjaśnienia, w których przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie w dniu 02 czerwca 2025 roku zakwestionował zasadność ustalenia, że popełnił zarzucony mu czyn ( do którego się przyznał) w warunkach art. 64 § 1 kk.

Rację ma skarżący podnosząc, że spełnia warunek odbycia kary pozbawienia wolności odbycie jej w systemie dozoru elektronicznego (wyr. SN z 23.5.2014 r., III KK 16/14, Legalis, wyrok SN z 13.07.2022 r., IV KK 198/22 LEX, postanowienie SN z 9.06.2022 r., IV KK 230/22 LEX, wyrok SN z 13.07.2022 r., IV KK 198/22 LEX). Dozór elektroniczny definiowany jest jako system do wykonywania prawomocnie orzeczonej bezwzględnej kary pozbawienia wolności, polegający na kontrolowaniu zachowania skazanego przebywającego poza zakładem karnym, przy użyciu aparatury monitorującej. Tym samym odbycie kary w omawianym systemie nie zmienia jej istoty, jaką jest pozbawienie wolności o charakterze bezwzględnym (por. wyr. SN z 23.5.2014 r., III KK 16/14, Legalis).

"Odbywanie" kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo uprzednie ma miejsce dopiero po uprawomocnieniu się wyroku skazującego (wyr. SN z 6.6.2007 r., V KK 150/07, Prok. i Pr. - wkł. 2007, Nr 12, poz. 3, s. 5). Skarżący nie zauważa, że przepis art. 64 § 1 kk mówi o popełnieniu ponownego przestępstwa „po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary" (a nie całej orzeczonej kary), zatem sprawca odbywający karę pozbawienia wolności po odbyciu jej w wymiarze co najmniej 6 miesięcy może popełnić przestępstwo w warunkach art. 64 § 1 kk. W ocenie sądu odwoławczego w tym składzie, słusznie w orzecznictwie wskazano, że przesłanka recydywy specjalnej zwykłej z art. 64 § 1 kk w postaci odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności nie jest związana z zakończeniem wykonania kary (wyr. SN z 1.9.2011 r., V KK 173/11, Legalis; uchw. SN z 17.9.1991 r., I KZP 17/91, OSNKW 1992, Nr 1-2, poz. 1, s. 1; uchw. SN z 14.9.1972 r., VI KZP 30/72, OSNKW 1972, Nr 12, poz. 186, s. 13; wyr. SN z 20.12.1978 r., VI KZP 45/78, OSNKW 1979, Nr 3, poz. 19, S. Zimoch, O przedawnieniu, s. 25-38, J. Majewski, w: W. Wróbel, A. Zoll, KK. Komentarz. Część ogólna, t. 1, cz. 2, 2016, s. 241).

W ocenie sądu odwoławczego sąd meriti słusznie przyjął, że czyn z art. 244 kk jakiego dopuścił się oskarżony w dniu 12 lutego 2025 roku, popełniony został w warunkach powrotu do przestępstwa.

Oskarżony skazywany był:

- wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 22 listopada 2021 roku w sprawie sygn. akt II W 746/21, w którym za wykroczenia z art. 94 § 1 kw, 94 §2 kw, art. 92§ 1 kw, art. 96 § 1 pkt 5 kw wymierzono mu łącznie karę grzywny w kwocie 4 500 złotych oraz na podstawie art. 29 § 1 i 2 kw orzeczono 3 letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, obowiązujący do dnia 23 lutego 2025 roku.

- wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 30 czerwca 2023 roku w sprawie sygn. akt II K 101/23, którym za czyn z art. 244 kk wymierzono mu karę 150 stawek dziennych grzywny po 20 zł stawka oraz sąd orzekł 2 letni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązujący do 8 lipca 2025 roku;

- wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 17 listopada 2023 roku w sprawie sygn. akt II K 443/23, którym za czyn z art. 244 kk wymierzono mu karę 150 stawek dziennych grzywny po 10 zł stawka oraz 2 letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązujący do 25 listopada 2024 roku;

- wyrokiem z Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim dnia 9 lutego 2024 roku w sprawie sygn. akt II K 1752/23, którym za czyn z art. 244 kk wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz sąd orzekł 3 letni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązujący do dnia 17 lutego 2027 roku;

Karę pozbawienia wolności orzeczona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim dnia 9 lutego 2024 roku w sprawie sygn. akt II K 1752/23 K. D. (1) odbywał w systemie dozoru elektronicznego udzielonego przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 7 czerwca 2024 roku w sprawie sygn. akt III Kow 397/24/el począwszy od dnia 10 czerwca 2024 roku do 6 kwietnia 2025 roku (k-21). Przykładając okres trwania ww. dozoru elektronicznego do chwili popełnienia przez oskarżonego czynu - dzień 12 lutego 2025 roku stwierdzić należy, że czynu oskarżony dopuścił się już po upływie 6 miesięcy trwania dozoru elektronicznego. W świetle powyżej przytoczonych judykatów i poglądów doktryny sąd odwoławczy w tym składzie podziela ustalenie sądu meriti, że oskarżony działał w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk i przepis ten prawidłowo został powołany w przez sąd meriti w podstawie skazania i wymiaru kary w punkcie 1 zaskarżonego wyroku.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z treści przypisanego czynu oskarżonemu art. 64 § 1 kk.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut obrońcy oskarżonego podniesiony w punkcie Ia wniesionej apelacji okazał się bezzasadny, to brak było podstaw do zmiany wyroku w sposób postulowany przez apelanta.

3.2.

W punkcie II wniesionej apelacji obrońca oskarżonego zarzucił zaskarżonemu wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczonej kary poprzez wymierzenie wobec oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności w przypadku, gdy wystarczającą dla osiągnięcia celów postępowania była by kara ograniczenia wolności.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Na wstępie podnieść należy, że sąd okręgowy podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica. Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II A Ka 252/20). Sąd I instancji wskazał okoliczności obciążające i łagodzące, które brał pod uwagę przy wymiarze kary oskarżonemu. Wymierzona oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn wypełniający dyspozycję art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk nie może być postrzegana jako rażąco niewspółmiernie surowa, gdyż oscyluje w dolnej granicy ustawowego zagrożenia za czyn z art. 244 kk (od 3 miesięcy do lat 5 pozbawienia wolności).

Sąd I instancji wskazał okoliczności obciążające i łagodzące, które brał pod uwagę przy wymiarze kary oskarżonemu. W myśl regulacji zawartych w art. 53 kk Sąd wymierzając karę, winien baczyć, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy sprawcy, uwzględnić stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, a także mieć na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które winna sprawować kara, jak również potrzeby wynikające z dyrektywy prewencji ogólnej. Nadto, sąd wymierzając karę powinien zwrócić uwagę na rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa oraz właściwości i warunki osobiste sprawcy.

W ocenie sądu odwoławczego, ferując zaskarżony wyrok sąd rejonowy uwzględnił wszystkie okoliczności płynące z treści art. 53 kk, nie pominął także żadnych z okoliczności mogących wpłynąć na korzyść oskarżonego bądź ewentualnie obciążyć go, przy czym właściwie zważył stopień winy oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Zdaniem sądu drugiej instancji wymierzenie oskarżonemu kary izolacyjnej będzie odpowiednie dla osiągnięcia prawidłowego oddziaływania w zakresie prewencji specjalnej, związanego z tą sankcją. Warto mieć bowiem na względzie, iż oskarżony jest osobą karaną, w tym za przestępstwa podobne, działał w warunkach powrotu do przestępstwa. Jest osobą która kilkakrotnie naruszyła już porządek prawny, godząc w różne dobra chronione prawem. Oskarżony nie działał w żadnej anormalnej sytuacji. Jego decyzja była przemyślana. Nie może oskarżony skutecznie się bronić, w sytuacji już kilkukrotnych skazań, w ramach których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, że nie wiedział o nadal obowiązującym zakazie.

Próżno doszukiwać się takich okoliczności łagodzących (wywiązanie się z dozoru elektronicznego bez zakłóceń, pozytywna opinia środowiskowa), które mogłyby spowodować orzeczenie kary w niższym niż orzeczony wymiarze, czy postulowanej kary wolnościowej ( przy czym brak jest podstaw do wyeliminowania art. 64 § 1 kk), tym bardziej, że oskarżony miał wystarczająco dużo czasu na refleksję i wyciągnięcie odpowiednich wniosków ze swojego postępowania w przeszłości. Prawidłowe jest zatem stanowisko sądu rejonowego, który wskazał trafnie okoliczności przemawiające za wymierzeniem oskarżonemu kary o charakterze izolacyjnym. Właśnie z uwagi na uprzednią karalność oskarżonego i nie następujący proces resocjalizacji, konieczne jest wymierzenie kary bezwzględnej pozbawienia wolności, kierując się głównie rolą represyjną jaką - w tym przypadku - kara winna spełnić.

Przez wzgląd na stopień winy oskarżonego oraz społeczną szkodliwość przypisanego mu czynu, adekwatną sankcję karną stanowić będzie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. Tak orzeczona sankcja karna stanowi bowiem zważoną kompilację okoliczności łagodzących i obciążających oskarżonego. Jednocześnie kara ta uwzględnia właściwości i warunki osobiste oskarżonego, rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, jak również motywację sprawcy oraz jest odpowiednia do tego, by podziałać na oskarżonego powstrzymująco i uświadomić mu nieuchronność poniesienia odpowiedzialności za kolejne naruszenie porządku prawnego, zwłaszcza, że oskarżony nie wyciągnął odpowiednich wniosków z dotychczasowych skazań i wykazuje się nadal lekceważeniem porządku prawnego. Jednocześnie orzeczona kara jest karą sprawiedliwą, która zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą, a w szczególności winna przyczynić się do uświadomienia oskarżonemu naganności prezentowanych przez niego zachowań oraz uczynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości dowodząc braku bezkarności dla tego typu czynów, zatem tak orzeczona kara spełni również swoje zadania w zakresie obu prewencji.

Adekwatnym dla osiągnięcia swych celów jest ustalony na okres 3 lat zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

Wymiar orzeczonego świadczenia pieniężnego również w dostatecznym stopniu spełni swe cele, głównie wychowawcze.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z treści przypisanego czynu oskarżonemu art. 64 § 1 k.k. i tym samym w oparciu o treść art. 244 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy prac społecznych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut obrońcy oskarżonego podniesiony w punkcie II wniesionej apelacji okazał się bezzasadny, to brak było podstaw do zmiany wyroku w sposób postulowany przez apelanta.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd okręgowy utrzymał w mocy wyrok sądu meriti, który został zaskarżony na korzyść przez obrońcę oskarżonego K. D. (2).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Skoro zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt 2

O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk. Wysokość opłaty sąd okręgowy ustalił na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz.U. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 złotych tytułem poniesionych w postępowaniu odwoławczym wydatków (§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym).

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego K. D. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

W zakresie rodzaju wymierzonej kary i kwalifikacji prawnej

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana