Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 694/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 18 sierpnia 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 666/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzuty obrazy przepisów postępowania i wynikających z tego błędów w ustaleniach faktycznych (zgodnie z którymi ustalono sprawstwo oskarżonego), do których to uchybień miało dojść w szczególności poprzez:

- przyjęcie, iż oskarżony w dniu 18 lipca 2024 roku około godziny 17-ej prowadził samochód osobowy w stanie nietrzeźwości, podczas gdy z zeznań świadków złożonych na rozprawie wynika, iż bezpośrednio po zdarzeniu mając bliski kontakt fizyczny z oskarżonym nie wyczuwali oni od niego woni alkoholu, a jego zachowanie nie świadczyło o stanie nietrzeźwości,

- przyjęcie, iż z opinii biegłego toksykologa można wywieść czas spożywania przez oskarżonego alkoholu poprzedzający kolizję jego samochodu z płotem, a stan jego nietrzeźwości określić na 3.50 promila alkoholu we krwi,

- zarzut naruszenia prawa procesowego, a to art. 193 § 1 k.p.k., które miało wpływ na treść orzeczenia przez nieuwzględnienie wniosków obrońcy o dopuszczenie dowodów z uzupełniającej opinii biegłego toksykologa lub dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego tej specjalności, mimo istotnych zastrzeżeń obrońcy do opinii znajdującej się w aktach sprawy;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Twierdzenia skarżącego sprowadzające się do zanegowania prawidłowych ustaleń faktycznych, a koncentrujące się na zakwestionowaniu przeprowadzonej oceny zebranych dowodów (wskazujące na jej rzekomą wadliwość spowodowaną dowolnością wyprowadzonych wniosków), nie przedstawiają jakichkolwiek przekonujących argumentów, podważających prawidłowość i słuszność rozumowania sądu I instancji. Sąd rejonowy w sposób rzetelny i kompleksowy dokonał wartościowania zarówno osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych zebranych na gruncie analizowanej sprawy, a następnie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w tym zakresie. Dokonane zaś przez sąd rejonowy ustalenia w pełni odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko są wynikiem wszechstronnej ich analizy. Apelujący w żadnej mierze nie zdołał skutecznie wykazać, aby rozumowanie sądu I instancji, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było nietrafne, bądź nieracjonalne, gdyż zarzuty przedstawione w apelacji, po ich gruntownej analizie i zestawieniu z materiałem dowodowym, opierają się wyłącznie na odmiennej, subiektywnej i selektywnej ocenie zebranych w sprawie dowodów.

Zważyć trzeba, iż przekonanie sądu meriti o możliwości przypisania oskarżonemu zrealizowania znamion czynu określonego w art. 178a § 1 kk pozostaje pod ochroną prawa procesowego, jako że nie wykracza poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów wyrażone w treści art. 7 kpk. Jednocześnie zaś konkluzje sądu rejonowego stanowią wynik rozważenia wszystkich okoliczności, a nade wszystko zostały wyczerpująco i rzeczowo – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.

Poddając analizie zebrane w sprawie dowody odnośnie czasu i miejsca spożywania przez oskarżonego alkoholu, w szczególności zestawiając jego wyjaśnienia z innymi uznanymi za przekonujące dowodami, sąd rejonowy słusznie konstatował, że wersja wydarzeń w tym względzie podawana przez oskarżonego podczas drugiego przesłuchania i przed sądem nie jest prawdziwa.

Sąd I instancji wnikliwie (z uwagi na szczególny charakter sprawy) przeanalizował relacje oskarżonego i dostrzegł, że cechuje je brak koherentności przede wszystkim z opinią biegłej z zakresu toksykologii. Biegła wykluczyła wersję podawaną przez oskarżonego o spożyciu alkoholu po zdarzeniu, argumentując w sposób jasny i spójny powody uznania twierdzeń za nieprawdziwe.

Apelant kwestionuje opinię biegłej, jednak nie przedstawia przekonujących argumentów na poparcie swojej tezy o potrzebie powołania innego biegłego toksykologa, czy konieczności uzupełnienia opinii już wydanej. Analizując treść opinii biegłej, w kontekście zarzutu obrońcy oskarżonego, stwierdzić należy, iż opierała się ona na rzeczowym materiale dowodowym, a mianowicie protokole badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu i protokole pobrania krwi oraz – co istotne – na wyjaśnieniach samego oskarżonego złożonych w charakterze podejrzanego.

Jednocześnie podkreślić należy, iż biegła dokonując wyliczeń jasno określiła, w jakich sposób tego dokonała. W aspekcie powyższego, opinia, na której bazował sąd rejonowy, jest jasna, ponieważ pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, ale też na zrozumienie sposobu argumentacji prowadzącej do tych wniosków. Opinia biegłej jest również zupełna i niesprzeczna, pomimo eksponowania przez obrońcę oskarżonego rzekomych wad tej opinii. Opinia odpowiada w sposób kompleksowy na postawione w toku postępowania pytania i opiera się na wszelkich istotnych, zgromadzonych w sprawie dowodach. Po wtóre opinia jest niesprzeczna wewnętrznie, albowiem w ocenie sądu odwoławczego, w sposób logiczny, wyczerpujący i przekonywujący wyjaśnia sposób rozumowania biegłego, a w związku z tym nie ma absolutnie potrzeby sięgania do instytucji z art. 201 kpk. Podkreślić należy, iż sąd rejonowy dokonał trafnej oceny opinii biegłego, a następnie wyciągnął racjonalne wnioski i poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w tym względzie. Przede wszystkim zaś konfrontując relacje oskarżonego z etapu dochodzenia z opinią biegłej, prawidłowo wykluczył możliwość spożywania przez niego alkoholu po zdarzeniu, w samochodzie świadka.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy, stwierdzić należy, iż dyskwalifikacja dowodu z opinii biegłego wymaga wykazania, że była ona oparta na błędnych przesłankach, nie odpowiada danemu stanowi wiedzy w określonej dziedzinie lub jest sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania. Podstawą oceny dowodu z opinii biegłej przez Sąd orzekający nie może być zatem, z natury rzeczy, polemika strony, z czysto fachową opinią specjalisty, a jedynie jej analiza logiczna ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 09 grudnia 2010 roku, II AKa 170 / 10, LEX nr 846477 ).

Dlatego też sąd rejonowy zasadnie nie dostrzegł w załączonej do akt opinii takich wątpliwości, czy też sprzeczności, które przemawiałaby za koniecznością powoływania kolejnych biegłych w tym zakresie, czy jej uzupełniania.

W ocenie sądu odwoławczego słusznie sąd I instancji poczynił swe ustalenia na podstawie pierwszych wyjaśnień oskarżonego, w których przyznał się do winy, wyjaśniając spójnie, tak jak do protokołu badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, że przed zdarzeniem spożył wódkę w ilości 0,5 litra. Podkreślenia wymaga nadto, że owe wyjaśnienia nie były jedynie werbalnym oświadczeniem o „przyznawaniu się” do zarzucanego czynu, lecz stanowiły obszerny i merytoryczny opis oskarżonego na temat tego: gdzie, kiedy i co wypił, a wcześniej co robił wcześniej, skąd dokąd jechał, a następnie dokąd odjechał po zakończonym spożywaniu alkoholu oraz opis uderzenia pojazdem w przydrożny płot. Dopiero po długim czasie, a przy tym po pojawieniu się w sprawie obrońcy oskarżonego, A. p. diametralnie zmienił swoje stanowisko w sprawie. Dopiero także po długim czasie pojawiła się wersja, że to pod wpływem strachu przed grożącym więzieniem, oskarżony przyznawał się w dochodzeniu. Przed sądem pojawiła się dopiero wersja, zgodnie z którą sprezentowaną przez kolegę K. R. (1) wódkę w postaci alkoholu o pojemności 0,5 l i stężeniu 28 % spożył razem z nim, przy czym on kilka łyków (świadek K. R. nie potwierdził, aby razem spożywali alkohol, tylko, że oskarżony „upił z dziubka”). Oskarżony dalej wyjaśniał, że po już wjechaniu w płot, jak znajdował się w pojeździe M. W. (1) (który miał widzieć fakt, jak oskarżony zabierał ze swego pojazdu czarna torbę) - ze zdenerwowania wypił nieokreśloną ilość wódki 38 %-wej. Wskazał, że butelka w torbie pękła (na marginesie można zauważyć, że ryzykownym jest picie z pękniętej szklanej butelki).

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że świadkowie nie są osobami obcymi dla oskarżonego. K. R. jako kolega oraz M. W. jako kuzyn żony oskarżonego nie są osobami postronnymi i mogą mieć interes, aby nie szkodzić A. P.. Dodatkowo zeznania świadka M. W. w kwestii kluczowej czarnej torby wykazały niekonsekwencję: w toku pierwszego przesłuchania był całkowicie pewien, że oskarżony przeniósł tę torbę, jednak i tak nie znał jej zawartości, a zeznając przed sądem utracił tą pewność. Świadek ten, jak wynika z jego zeznań, nie obserwował w pojeździe zachowania oskarżonego, natomiast świadek E. A. (1) zeznała, że jak zajrzała do pojazdu nie widziała, aby oskarżony miał przy sobie jakieś płyny, wodę, alkohole. W przeciwieństwie do ww. świadków, tylko E. A. jest osobą obcą dla oskarżonego, w żaden sposób nie zainteresowaną sprzyjaniem którejkolwiek z wersji.

Analiza depozycji świadka E. A. (1) wskazuje, że wbrew twierdzeniom apelanta nie miała długotrwałego i tak bliskiego kontaktu z oskarżonym, jak apelant utrzymuje, aby miała możliwość wyczucia woni alkoholu.

Tym samym próba wycofania się z przyznania do winy, argumentowana stresem prowadzącym do podejmowania nieracjonalnych decyzji wpływających na proces przekazywania informacji, jest w realiach tej sprawy zwyczajnym nadużyciem. W ocenie sądu odwoławczego oskarżony zdał sobie sprawę z powagi swojej sytuacji i podjął nieudolną próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej. Oskarżony to osoba dorosła i w pełni władz umysłowych. Tłumaczenie, zgodnie z którym ktoś w obawie o bliżej nieustalone „więzienie” przyznaje się do przestępstwa – wiedząc, że to takie właśnie przyznanie się będzie podstawą/może być podstawą do wydania w przyszłości niekorzystnego wyroku skazującego, jest infantylne. Dodatkowo jest rzeczą logiczną i zgodną z życiowym doświadczeniem, że w takiej sytuacji osoba przesłuchiwana oświadczyłaby, że się przyznaje - ale już bez budowania bogatego opisu okoliczności towarzyszących spożywaniu alkoholu, czasu spędzonego przed jego spożywaniem oraz okoliczności zaistniałych już po jego spożyciu.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że biegła w sposób rzeczowy przedstawiła, dlaczego wersja oskarżonego o spożyciu alkoholu po zdarzeniu nie mogła mieć miejsca (kierując się wynikami pomiaru stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego, który po niespełna półtorej godzinie od chwili zdarzenia wykazywał tendencję malejącą). Biegła toksykolog niezbicie wykazała, że ta wersja oskarżonego jest nieprawdopodobna i wręcz niemożliwa z medycznego punktu widzenia, bo mielibyśmy do czynienia raczej ze zgonem.

Zmienionej wersji oskarżonego przeczą zasady logiki i doświadczenia życiowego. Wręcz przeciwnie te same zasady nakazują mieć na względzie, że oskarżony celowo miałby narazić się na ewentualną odpowiedzialność karną mając świadomość, że są wezwane służby ratunkowe i Policja. Jest to irracjonalne i sąd meriti (w kontekście zebranych w sprawie dowodów) zasadnie wykluczył możliwość spożycia alkoholu przez oskarżonego po zdarzeniu.

Oskarżony w pojeździe świadka nie miałby dość czasu na skonsumowanie takiej ilości alkoholu jak zadeklarował (pomijając, że wykluczają to wyniki badań zawartości alkoholu w jego organizmie, co wykazał biegły i co było powyżej omawiane). Alkohol ten tak szybko nie przeniknąłby przez żołądek do jego krwioobiegu i nie spowodowałby takiego stężenia w jego organizmie.

Dlatego też oskarżony nie uchroni się przed utratą kwoty 144.615 zł. (prawidłowo ustalonej jako suma ubezpieczenia pojazdu, jakim poruszał się sprawca) tytułem przepadku równowartości pojazdu, co jest konsekwencją ustalenia prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym o określonym stanie nietrzeźwości.

Poczynione zatem przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, są prawidłowe i sąd I instancji dokonał prawidłowej subsumpcji prawno – karnej czynu inkryminowanego oskarżonemu, uznając, że wyczerpuje on dyspozycję normy określonej w art. 178a § 1 kk.

W sprawie nie ujawniły się również okoliczności rzutujące łagodząco na stopień winy, bowiem oskarżony nie jest dotknięta żadną dysfunkcją psychiczną, a tym samym prawidłowo postrzega rzeczywistość i mógł dać posłuch obowiązującemu prawu, czego nie zrobił. Stopień jej zawinienia jest zatem wysoki. Wysoki jest również stopień społecznej szkodliwości czynu, wyznaczany komponentami wskazanymi w art. 115 § 2 kk, gdyż oskarżony swym postępowaniem naruszył podstawową zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a mianowicie wymóg trzeźwości. Kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości zawsze jest niebezpieczne. Oznacza to, że organ orzekający nie musi wykazać, iż zachowanie sprawcy sprowadziło zagrożenie, a nawet potencjalne udowodnienie przez oskarżonego, że w konkretnej sytuacji zagrożenie nie powstało i powstać nie mogło - jest bezskuteczne i z odpowiedzialności za przestępstwo z art. 178a § 1 kk nie zwalnia.

W przedmiotowej sprawie na korzyść oskarżonego przemawiała niewielka długość drogi pokonanej w stanie nietrzeźwości (spod K. w C. do płotu E. A.), na niekorzyść natomiast to, że w stanie wysokiej nietrzeźwości oskarżony utracił panowanie nad pojazdem i uderzył w przydrożny płot. Można jedynie cieszyć się, że utrata panowania nad pojazdem spowodowana wysokim stanem nietrzeźwości nie spowodowała, że oskarżony uderzył w coś innego np. w pieszego, czy samochody mogące nadjeżdżać z przeciwka. Sąd odwoławczy zważył też, że przedmiotowa sprawa nie jest typową tj. nie miało tu miejsce zatrzymanie kierującego do przypadkowej kontroli i potwierdzenie w jej toku stanu nietrzeźwości, a przy tym tylko zaistnienie abstrakcyjnego zagrożenia dla ruchu drogowego. W niniejszej sprawie oskarżony został zatrzymany po dokonanym wykroczeniu.

W aspekcie powyższego, w przedmiotowej sprawie sąd rejonowy prawidłowo wyważył okoliczności przedmiotowe i podmiotowe sprawy przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu i słusznie uznał, że adekwatną reakcją karną będzie kara pozbawienia wolności 6 miesięcy z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 lat, świadczenia pieniężnego w wysokości 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz obciążenie oskarżonej kosztami sądowymi.

Zdaniem sądu okręgowego wymierzona kara i środki karne należycie uwzględniają okoliczności łagodzące, a mianowicie dotychczasową niekaralność oskarżonego (szczególnie w wieku 43 lata), odcinek pokonanej drogi oraz obciążające (wysoki stopień intoksykacji, spowodowanie wykroczenia). Stąd zast5osowana wobec sprawcy represja karna jest adekwatna do wszystkich okoliczności sprawy.

Wniosek

o zmianę wyroku i uniewinnienie; obrońca wniósł także alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wyrok skazujący jest słuszny, a zarzuty zawarte w apelacji bezzasadne, co było powyżej uzasadnione; poza nieznaczną zmianą opisu czynu ( co będzie omówione w dalszej części uzasadnienia ) należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy;

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Sąd okręgowy sprecyzował opis czynu przyjmując w opisie przypisanego oskarżonemu czynu poprawnie sformułowanie: „prowadzącym do stężenia 3,5 ‰ zawartości alkoholu we krwi”.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Opis czynu był nieprecyzyjny . Zgodnie z definicją z art. 115 § 16 kk dla określenia stanu nietrzeźwości istotne jest, do jakiego stężenia alkoholu w organizmie oskarżony doprowadził. Tymczasem biegła wskazała na podstawie badań retrospektywnych ustaliła, że w interesującym sąd przedziale czasowym oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości ze stężeniem około 3,5 ‰. Ponadto alkohol w organizmie oskarżonego znajdował się w fazie eliminacji podczas badań wykonywanych na przestrzeni czasu od ok. półtorej godziny od zdarzenia.

Zmiana opisu czynu jest wynikiem rozpoznania zarzutów apelacji (choć wprost o to obrońca nie wnosił) i nie jest dokonana na niekorzyść oskarżonego.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd sprecyzował opis czynu w zakresie dokładnego określenia stanu nietrzeźwości.

Zwięźle o powodach zmiany

- omówiono powyżej;

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt 3

O kosztach za postępowanie odwoławcze sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk. Sąd okręgowy na podstawie art. 2 ust 1 pkt 2, art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( tj. Dz. U. nr 49 poz. 223 z późn. zm) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 za II – ga instancję i kwotę 20 złotych z tytułu zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze (§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym).

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok skazujący

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana