Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 700/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 3 września 2025 roku w sprawie II K 182/24.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

K. S.

Przebieg wypadku drogowego i ocena zachowania się jego uczestników.

Opinia biegłego

k 267

2.1.1.2.

K. S.

Pokrzywdzona J. G. nie miała zapiętych pasów bezpieczeństwa w czasie wypadku.

Zeznania J. G. ze sprawy II W 141/24 SR w Bełchatowie

k 242

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Opinia biegłego

Opinia jest pełna, jasna , zrozumiała, fachowa. Nie była kwestionowana przez strony.

2.1.1.2

Zeznania J. G. ze sprawy II W 141/24 SR w Bełchatowie

Zeznania są spontaniczne i szczere. Sąd pierwszej instancji w niniejszym postępowaniu nie ustalał tej okoliczności.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza prawa procesowego, art. 193 § 1 k.p.k. przez traktowanie opinii wydanej przez A. S. w innej sprawie jako opinii biegłego wydanej w sprawie mimo niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego w sprawie niniejszej, a w efekcie naruszenia zasady bezpośredniości oraz poczynienia ustaleń wymagających wiadomości specjalnych, przyjętych za podstawę przypisania popełnienia czynu oskarżonej, bez pozyskania owych wiadomości specjalnych.

W przypadku uznania, iż opinia wydana dla potrzeb innej sprawy (wykroczeniowej ) stanowi opinię biegłego także w sprawie niniejszej, obraza art. 201 w zw. z art. 167 § 1 w zw. z art. 9 § 1 KPK przez uznanie opinii biegłego A. S. za pewną, jasną i wewnętrznie spójną i w konsekwencji zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii innego biegłego pomimo:

1.sprzeczności w treści opinii w postaci braku wyraźnego wskazania, jaka była prędkości maksymalna dopuszczalna administracyjnie dla drogi, po której poruszał się pojazd pokrzywdzonego (50 km/h, jak na s. 3 opinii, czy też może 40 km/h, jak sugeruje kalkulacja na s. 8 opinii], pomimo dołączenia do materiału sprawy informacji o prędkości (po dacie sporządzenia opinii przez A. S. );

2.niejasności w treści opinii w postaci równoczesnego przyjmowania, iż nawierzchnia drogowa była sucha przy jednoczesnym przyjęciu, iż pomimo tego musiała być śliska, choć asfalt wszak nie zmienia swojej przyczepności na skutek spadku temperatury, zaś w protokole z oględzin miejsca zdarzenia brak jest informacji, by na nawierzchni znajdował się śnieg, lód, by była ona wilgotna lub mokra (k. 9v akt);

3.niejasności w treści opinii przejawiającej się w braku możliwości ustalenia (nawet w sposób przybliżony, lub w sposób graniczny), jaka była prędkość pojazdu M. w chwili rozpoczęcia hamowania oraz w chwili zderzenia, pomimo ujawnienia w materiale sprawy dwóch śladów hamowania oraz ujawnienia w materiale sprawy licznych uszkodzeń obydwu pojazdów, jak i uszkodzeń otoczenia drogi, co w świetle zasad doświadczenia życiowego pozwala ustalić prędkość co najmniej w sposób przybliżony („nie mniejszą niż x km/h"), zaś z zeznań świadków, w tym samego kierującego pojazdem wynika, iż prędkość on przekroczył (rzekomo jechał 50-60 km/h, nadto spieszył się do lekarza);

4.niejasności w treści opinii polegającej na odnoszeniu się (na s. 8 i 11 opinii) do pojazdu O. oraz do pojazdu R. (na s. 11 opinii), co Sąd bez wyjaśnienia po temu przyczyn traktuje jako oczywiste omyłki;

a także wskazanych art. 201 w zw. z art. 167 § 1 w zw. z art. 9 § 1 KPK dodatkowo również w związku z art, 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez uznanie opinii A. S. za pewną, jasną i wewnętrznie spójną w sytuacji, gdy odnosi się ona do akt innej sprawy, w której materiał procesowy najwyraźniej był węższy (A. S. przyjmuje np. na s. 6 czy 9. opinii, że w aktach brak zdjęć uszkodzeń samochodu M., choć takie zdjęcia są, z tego m. in. wywodząc brak możliwości ustalenia prędkości pojazdu), w której jej ustalenia pozostają sprzeczne z materiałem sprawy (nawierzchnia sucha, czysta, gładka - k. 9 v. akt, ale zdaniem biegłego mimo tego śliska) a nadto utrudniają śledzenie podstaw faktycznych wniosków formułowanych w opinii (na k. 16 akt sprawy niniejszej nie ma zeznań „kierującego samochodem M., na k. 19 nie ma zeznań P. J., na k. 20 nie ma zeznań „pasażerki samochodu M.", na k. 25 nie ma wyjaśnień kierującej H.);

6.oraz wskazanego art. 201 KPK przez uznanie, iż opinia jest pewna, jasna i wewnętrznie spójna ze względu na brak „skutecznego podważenia" w sytuacji, gdy okoliczność kwestionowania opinii przez kogokolwiek nie ma wpływu na to, czy opinia ma, czy też nie ma wzmiankowanych cech, a nadto przez uznanie, iż oskarżona „nie podważyła skutecznie opinii" w sytuacji, gdy oskarżona przedłożyła dokument wskazujący na wadliwość opinii biegłego A. S., którego to jednakże Sąd postanowił nie brać pod uwagę co do całości zawartych w nim twierdzeń, choć z treści opinii prywatnej w pewnym zakresie (niekorzystnym dla oskarżonej) jednak skorzystał;

7.a także wskazanego art. 201 KPK poprzez uznanie, iż opinia A. S. jest pewna, jasna i wewnętrznie spójna w sytuacji, gdy oskarżona przedstawiła opinię tzw. prywatną wskazującą na zachodzenie bardzo istotnych wątpliwości co do „pewności" opinii A. S., w tym zwłaszcza co do rzekomego braku możliwości dokonania oceny prędkości pojazdu M., przyjętej metodyki wyliczenia prędkości tego pojazdu, wniosku co do braku możliwości uniknięcia zderzenia przez prowadzącego pojazd M., przyczynienia się prowadzącego pojazdem M. do zaistnienia zdarzenia, nieprawidłowej techniki i taktyki jazdy po stronie kierującego pojazdem M.;

- zaś dopuszczenie tego dowodu miało istotne znaczenie dla ustalenia, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo.

Obraza prawa procesowego art. 193 § 1 KPK poprzez dokonywanie ustaleń w zakresie prędkości pojazdu M. na podstawie zeznań świadków w sytuacji, gdy poczynienie ustaleń w tym zakresie wymaga wiadomości specjalnych.

Obraza prawa procesowego art. 7 KPK przez brak przyznania cechy wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez oskarżoną na rozprawie z uwagi na ich rzekomą sprzeczność z wyjaśnieniami złożonymi pierwotnie w zakresie tego, czy jezdnia była sucha, czy też zaśnieżona i śliska, w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin, wskazujący, iż jezdnia była sucha, nie była zaśnieżona i nie była śliska, wobec czego przymiotem wiarygodności winny się cieszyć wyjaśnienia złożone przed Sądem, zaś treść wyjaśnień nie stanowi przy tym podstaw do zaniechania ustalenia przez Sąd I instancji dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Obraza prawa procesowego art. 170 § 1 pkt 2 i pkt 3 w zw. § la KPK w zw. z art. 193 w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 118 § 1 i § 2 KPK przez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii tzw. prywatnej z uwagi na to, iż podstawy oddalenia tego wniosku nie zachodziły, bowiem wbrew podstawom oddalenia wniosku dowodowego przytoczonym przez Sąd:

1.okoliczności objęte opinią w sposób oczywisty mają znaczenie dla niniejszej sprawy (przebieg zdarzenia, w tym zgodność zachowania jego uczestników z zasadami ruchu drogowego], a zawarte w niej twierdzenia oczywiście nie zostały wykazane w sposób zgodny z tezami oskarżonej,

2.dowód nie jest oczywiście nieprzydatny dla stwierdzenia okoliczności przebiegu zdarzenia (a raczej jest co najmniej oczywiście przydatny co najmniej dla wykazania zasadności weryfikacji opinii A. S.), skoro jako opinia prywatna co najmniej stanowi on przyczynek do kontroli opinii A. S. pod względem jej pełności, spójności, zgodności z materiałem dowodowym oraz zgodności z rzeczywistością, a nadto przyczynek do kontroli okoliczności wynikających z protokołu oględzin miejsca zdarzenia w zakresie nieprawidłowego zwymiarowania poszczególnych śladów pokolizyjnych, niepełnego ich opisania, nieprawidłowego zwymiarowania cech przecinających się dróg;

3.wniosek złożyła oskarżona osobiście, wobec czego nawet w przypadku podzielenia poglądu o braku podstaw do przeprowadzenia z opinii prywatnej dowodu jak z opinii biegłego, to nadal z pisma z dnia 19/21 sierpnia 2024 r. [do sprawdzenia. Sąd mówi 21 a pismo jest datowane na 19) wynika w sposób jasny, iż dokument ten jest składany w celu weryfikacji opinii A. S. i tym samym konieczności powołania innego biegłego, wobec czego albo jest dowodem z dokumentu dopuszczalnym w sprawie (vide np. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lutego 2023 r., III KK 49/23, opubl. Legalis nr 2927674), albo stanowiskiem oskarżonej wobec opinii, a które w obydwu wypadku nie mogło zostać pominięte przez Sąd założeniem, że nie jest to dowód z opinii biegłego i dlatego wniosek dotyczący opinii należy oddalić, skoro to rolą Sądu jest prawidłowo kwalifikować wnioski stron zgodnie z ich treścią, a nie oznaczeniem (art. 118 § 1 i § 2 KPK), zaś dopuszczenie tego dowodu ma istotne znaczenie dla ustalenia, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo, w tym w szczególności co do pełności, trafności.

Obraza prawa procesowego art. 7 KPK w zw. z art. 410 KPK w zw. z treścią z treścią opinii tzw. prywatnej przez brak wyjaśnienia kwestii niepełności protokołu oględzin miejsca zdarzenia w zakresie braku zwymiarowania drugiego śladu hamowania (s. 6 opinii prywatnej) oraz niewłaściwego zwymiarowania wszystkich istotnych śladów w odniesieniu do (...) oraz niewłaściwego zwymiarowania szerokości ul. (...), (s. 18 opinii prywatnej), jak i odległości osi ul. (...) od (...) (s. 18-19 opinii prywatnej), jak i wymiaru długości śladu hamowania (s. 19 opinii prywatnej), a w konsekwencji naruszenia art. 201 KPK mimo zaistnienia konieczności ustalenia wpływu niewłaściwych danych wyjściowych dla ustalenia przebiegu zdarzenia na treść opinii A. S. oraz dokonania przez biegłego prawidłowego zwymiarowania położenia wszystkich istotnych dla rekonstrukcji przebiegu zdarzenia śladów oraz elementów dróg ujawnionych w sprawie.

Nadto, jako zarzut ewentualny, na wypadek uznania przez Sąd drugiej instancji, iż oskarżona popełniła przestępstwo, zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż zachowanie oskarżonej cechuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości w sytuacji, gdy Sąd na poparcie tego twierdzenia przywołał jedynie okoliczności stanowiące po prostu znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 KK (naruszenie przepisu prawa o ruchu drogowym oraz zaistnienie skutku w postaci obrażeń naruszających czynność narządów ciała na okres dłuższy niż 7 dni), a wina i społeczna szkodliwość czynu nie były znaczne, co upoważniało Sąd do warunkowego umorzenia postępowania wobec niej.

Co do postępowania odwoławczego, skarżący wniósł o:

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego w postaci opinii prywatnej autorstwa z dnia G. K. i S. K. na okoliczność: nieprawidłowego opisania miejsca wypadku w protokole oględzin miejsca wypadku drogowego, w tym braku zwymiarowania wszystkich istotnych śladów, w tym drugiego śladu hamowania, nieprawidłowego ustalenia przez A. S. prędkości dopuszczalnej w miejscu zdarzenia, nieprawidłowego przyjęcia przez A. S. braku możliwości odtworzenia prędkości pojazdu M. nieprawidłowego przyjęcia przez Sąd a quo oraz A. S. prawdopodobnej prędkości pojazdu M., nieprawidłowego przyjęcia, iż kierujący pojazdem M. nie miał możliwości uniknięcia zdarzenia, gdyby poruszał się z prędkością maksymalną dopuszczalną na drodze, którą się poruszał, tj, z prędkości 40 km/h, niespójności, niejasności i niepełności opinii A. S., konieczności powołania innego biegłego;

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii pisemnej innego biegłego, który w ramach tej opinii dokona sprawdzenia zwymiarowania miejsca zdarzenia i ujawnionych w nim śladów w celu sprawdzenia poprawności danych przyjętych w protokole z oględzin miejsca zdarzenia, a w przypadku ich wadliwości lub niepełności, przyjmie dane prawidłowe, w tym na podstawie oględzin miejsca zdarzenia, i na podstawie tych ustaleń dokonanie analizy czasowo-przestrzennej przebiegu zdarzenia i w efekcie udzieli informacji co do tego:

- jak przebiegał tor ruchu obydwu pojazdów przed zdarzeniem, w chwili zdarzenia i po zderzeniu?

-jaka była prędkość obydwu pojazdów w chwili zaistnienia sytuacji niebezpiecznej oraz w chwili zderzenia pojazdów?

-czy konstrukcja skrzyżowania utrudniała kierującej pojazdem marki H. obserwację pojazdów nadjeżdżających z jej lewej strony i czy zmuszała kierującą do wysunięcia pojazdu (rozpoczęcia wjazdu na skrzyżowanie) w celu umożliwienia obserwacji drogi?

-czy ww. konstrukcja skrzyżowania mogła doprowadzić do usprawiedliwionej błędnej oceny możliwości przejazdu przez skrzyżowanie bez naruszenia zasad pierwszeństwa przez kierującą pojazdem H. w sytuacji, gdyby biegły ustalił, że prędkość pojazdu M. przekraczała prędkość maksymalnie dopuszczalną administracyjnie na odcinku drogi, którym ten pojazd się przemieszczał?

-kierujący którym z pojazdów doprowadził do powstania sytuacji niebezpiecznej?

-czy kierujący pojazdem M. mógł uniknąć zderzenia w sytuacji, gdyby poruszał się z prędkością maksymalnie dopuszczalną dla swojego kierunku ruchu,

-czy w przypadku poruszania się przez pojazd M. z prędkością maksymalnie dopuszczalną w chwili zderzenia pojazdów zakres obrażeń u pokrzywdzonej mógłby być inny, w tym powodujący brak wyczerpania znamion czynu z art. 177 § 1 KK w zakresie zaistniałego w wyniku zdarzenia zakresu obrażeń pokrzywdzonej?

-czy zasadne jest przyjmowanie dla nawierzchni suchej, nieoblodzonej, niepokrytej śniegiem, iż jej przyczepność dla celów rekonstrukcji zdarzenia, zwłaszcza ustalenia dróg hamowania pojazdu z różnych prędkości, jest przyczepnością taką, jak jezdni śliskiej?

wskazując przy tym, iż przeprowadzenie wskazanych dowodów jest konieczne jako mających istotne znaczenie dla ustalenia, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo.

W postępowaniu odwoławczym obrońca oskarżonej złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań pokrzywdzonej J. G. ( pasażerki M. ) złożonych odnośnie przedmiotowego zdarzenia złożonych w postępowaniu w sprawie o wykroczenia ( II W 141/24 - k 169-171 ) na okoliczność przyznania przez J. G., iż w chwili zaistnienia wypadku nie miała ona zapiętych pasów bezpieczeństwa i w związku z tym przeprowadzenie ponadto opinii pisemnej biegłego celem wskazania, czy w przypadku zapięcia pasów bezpieczeństwa przez wymienioną pokrzywdzoną doszłoby do odniesienia przez nią obrażeń ciała, w tym złamania nosa lub też, iż jest prawdopodobne, iż takich obrażeń pokrzywdzona by nie odniosła.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty te zostaną rozpoznane łącznie, co pozwoli uniknąć zarazem powielania tych samych rozważań i ocen.

Zgodnie z art. 393 § 1 KPK wolno odczytywać na rozprawie protokoły oględzin, przeszukania i zatrzymania rzeczy, opinie biegłych, instytutów, zakładów lub instytucji, dane o karalności, wyniki wywiadu środowiskowego oraz wszelkie dokumenty urzędowe złożone w postępowaniu przygotowawczym lub sądowym albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Nie wolno jednak odczytywać notatek dotyczących czynności, z których wymagane jest sporządzenie protokołu. Zastrzec jednak należy, że powołany przepis dotyczy jedynie opinii sporządzonych przez biegłych, którym wykonanie ekspertyzy i sporządzenie pisemnej opinii zlecił w formie postanowienia organ procesowy, zgodnie z art. 193 i 194 KPK, niezależnie od tego, czy decyzja ta podjęta została z urzędu, czy też na wniosek strony.

Sąd pierwszej instancji ujawnił w tej sprawie opinię procesową biegłego z ruchu drogowego sporządzoną w postępowaniu w sprawach o wykroczenia

( przewidzianym przez ustawę ).

Proces karny nie przewiduje tzw. formalnej teorii dowodów, a więc przedmiotem dowodu mogą być wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. R. Kmiecik, Dowód, s. 174), które mają doprowadzić do zrealizowania zasady prawdy materialnej, zgodnie z którą orzeczenie ma być oparte na rzeczywistych ustaleniach faktycznych (zob. także wyr. SN z 28.10.2004 r., III KK 51/04, OSNKW 2005, Nr 1, poz. 4). Ważne jest, aby materiał dowodowy był gromadzony i wykorzystywany w sposób zgodny z regułami tzw. prawa dowodowego, czyli zgodnie z przepisami przewidzianymi przez ustawę, a więc nie zachodzi żaden z zakazów dowodowych określonych m.in. w art. 168a i 171 § 5 KPK, nie zachodzą przesłanki oddalenia wniosku dowodowego (art. 170 KPK) i nie są to fakty powszechnie znane lub znane z urzędu (art. 168 KPK). Opinia procesowa biegłego sporządzana w innej sprawie na okoliczność przebiegu tego samego zdarzenia faktycznego może być dowodem w rozumieniu art. 193 § 1 KPK. Treść takiej opinii biegłego powinna być oceniana w pierwszej kolejności na płaszczyźnie kryteriów z art. 201 KPK, a następnie w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego z perspektywy reguł wyznaczonych przez art. 7 KPK, z uwzględnieniem zasady samodzielności jurysdykcyjnej sądu.

Istotne zagadnienie w zakresie rodzajów dowodów ujawnia się w związku z treścią art. 393 § 3 KPK, zgodnie z którym na rozprawie mogą być odczytywane również wszelkie dokumenty prywatne, powstałe poza postępowaniem karnym, w szczególności oświadczenia, publikacje, listy oraz notatki. Pojęcie dowodu prywatnego wiąże się z cechą tego materiału dowodowego, a mianowicie z pozyskaniem, zabezpieczeniem lub przygotowaniem jako podstawy wniesienia wniosku dowodowego przez stronę niebędącą organem procesowym. Zagwarantowanie tej stronie prawa do wprowadzania innego niż zdobytego i zabezpieczonego przez organ materiału dowodowego jest jednym z istotnych elementów zdolności modelu kontradyktoryjnego do zapewnienia dochodzenia do prawdy (zob. K. Dudka, Dopuszczalność, s. 347 i n.). Dokonana od 27 września 2013 r. zmiana art. 393 § 3 KPK powoduje, że odrzucić należy prezentowane wcześniej w literaturze poglądy, że osoby prywatne (pokrzywdzony, oskarżony) nie mają uprawnień do prowadzenia czynności dowodowo-poszukiwawczych, a jedynie prawo inicjowania działalności organów procesowych w tym zakresie poprzez wnioski dowodowe, z tym że gromadzenie, zabezpieczenie i przeprowadzenie dowodów jest objęte monopolem organów procesowych (zob. R. Kmiecik (red.), Prawo, s. 163; K. Sychta, Dopuszczalność, s. 75 ). Typowym dokumentem prywatnym powstającym w celu jego dowodowego wykorzystania w toczącym się postępowaniu jest tzw. opinia prywatna sporządzana przez osoby posiadające wiedzę specjalną, w tym niekiedy przez biegłych z listy sądowej, instytutów i instytucji naukowych, na zlecenie strony postępowania lub jej przedstawiciela procesowego. W świetle wymienionego przepisu nie ulega wątpliwości, że opinia taka stanowi obecnie dowód z dokumentu przeprowadzany na rozprawie głównej poprzez jej odczytanie i podlega swobodnej ocenie organu procesowego w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w danej sprawie. Nie oznacza to jednak, że opinia ta może stanowić podstawę ustaleń faktycznych co do okoliczności wymagających wiadomości specjalnych. W tym względzie kluczowe znaczenie ma zwrócenie uwagi, że ujawnienie takich okoliczności w procesie karnym przesądza o konieczności powołania biegłego lub biegłych przez organ procesowy na podstawie art. 193 § 1 lub art. 202 § 1 KPK, a dowód z jego lub ich opinii stanowi wyłączną podstawę wskazanych ustaleń. Wymienione przepisy upoważniają do sformułowania reguły antysubstytucyjnej wykluczającej zastąpienie opinii biegłego (biegłych) powołanego przez organ procesowy opinią prywatną sporządzoną na zlecenie strony lub jej przedstawiciela procesowego. Pozwala to na stwierdzenie, że opinia prywatna może w zasadzie służyć do wskazania na konieczność powołania biegłego w danej sprawie lub – w przypadku powołania biegłego przez organ procesowy - na istnienie okoliczności określonych w art. 201 KPK, wymagających uzupełnienia, wyjaśnienia lub usunięcia sprzeczności w przedstawionej przez biegłego opinii.

Opinia prywatna nie ma statusu opinii biegłego, niemniej w sytuacji, gdy sąd dopuścił dowód z tej opinii jako dowód z dokumentu prywatnego, zawarte w takim dokumencie zarzuty i zastrzeżenia o charakterze metodologicznym odniesione do opinii biegłego, należy traktować jak zarzuty i zastrzeżenia strony … . ( wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 24 kwietnia 2024 r. III KK 628/23, Legalis ). Trzeba w tym miejscu podkreślić, że „opinia prywatna, będąca w istocie pisemnym opracowaniem zleconym przez uczestnika postępowania, a nie przez uprawniony organ procesowy, nie jest opinią w rozumieniu art. 193 KPK w zw. z art. 200 § 1 KPK i nie może stanowić dowodu w sprawie. Określenie danego opracowania mianem opinii, czy też podpisanie takiego opracowania przez określoną osobę, powołującą się na posiadanie wiadomości specjalnych, nie ma znaczenia. Niczego w tym zakresie nie zmienia też fakt, że autor prywatnej ekspertyzy jest wpisany na listę jako biegły sądowy. Opinia prywatna stanowi bowiem dowód w rozumieniu przepisów procesowych, jednak jest to dowód w postaci dokumentu prywatnego przedstawionego przez stronę” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2022 r., V KK 118/22, LEX nr 3432912; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2019 r., IV KK 167/19, LEX nr 2657472). W orzecznictwie akcentuje się również i to, że opinię będącą pisemnym opracowaniem zleconym przez uczestnika postępowania należy uznać za oświadczenie zawierające informację o potrzebie przeprowadzenia tego rodzaju dowodu z urzędu, które może być ujawnione w trybie art. 453 § 2 KPK (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2020 r., I KK 17/20, LEX nr 3080377).

Postanowienie Sądu pierwszej instancji oddalające na rozprawie głównej wniosek obrońcy o ujawnienie opinii prywatnej na rozprawie głównej zarówno z powodów prawnych, jak i faktycznych było nieprawidłowe ( k 165 ). Wniosek strony w tej kwestii zawierał bowiem uzasadnione stanowisko strony o potrzebie przeprowadzenia uzupełniającej lub nowej opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, który pomimo podniesienia istotnych merytorycznych argumentów został całkowicie zignorowany przez ten sąd.

To właśnie w wyniku dopuszczenia dowodu z dokumentu ( tzw. opinii prywatnej ) załączonej do pisma obrony z dnia 19 sierpnia 2024 roku ( k 130, k 131-163 ) na rozprawie apelacyjnej ( na okoliczność zarzutów i zastrzeżeń co do opinii procesowej biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych A. S. ), Sąd odwoławczy postanowił dopuścić dowód z nowej opinii procesowej biegłych ( z zakresu ruchu drogowego i lekarza ), a wobec jej treści co do zasadniczych kwestii dla ustalenia przebiegu zdarzenia możliwe było ostateczne zweryfikowanie ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji.

Aktualnie obowiązujące przepisy procedury karnej (art. 437 § 1 i 2 KPK) ustanawiają regułę, zgodnie z którą sąd odwoławczy po rozpoznaniu sprawy wydaje orzeczenie merytoryczne (utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie lub zmieniające zaskarżone orzeczenie), a nie kasatoryjne. Stwierdzenie mankamentów postępowania dowodowego sprowadzających się do wadliwej oceny części dowodów obligowało Sąd drugiej instancji do samodzielnej konwalidacji tych uchybień, poprzez przeprowadzenie określonych czynności dowodowych we własnym zakresie, skoro obowiązujące regulacje postępowania odwoławczego, w tym wynikające z art. 452 KPK przyznają sądowi odwoławczemu szerokie kompetencje orzekania, w tym także w oparciu o dowody przeprowadzone wyłącznie w tej fazie postępowania. W konsekwencji sąd odwoławczy ma prawo przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie i czynienia własnych ustaleń faktycznych, które mogą być odmienne od tych, których dokonał sąd pierwszej instancji.

W razie stwierdzenia konkretnych treściowych braków części dowodów osobowych i nieosobowych Sąd drugiej instancji jest zarówno uprawniony, jak i zobowiązany do tego, by czynności dowodowe autonomicznie przeprowadzić.

W tym zakresie sąd odwoławczy:

- uwzględnił zastrzeżenia i zarzuty dotyczące opinii procesowej A. S. zawarte w tzw. opinii prywatnej ( uprzednio ujawniając ją w tym zakresie ), a wyartykułowane w apelacji obrońcy i w konsekwencji uznał tą opinię za niespełniającą wymogów określonych w art. 201 KPK ( są one znane pozostałym stronom i nie wymagają powtarzania ), a brak fachowości tej opinii doprowadził Sąd odwoławczy do powołania nowego biegłego - Stowarzyszenia (...) i (...) E. w W., który opracowanie to uzupełnił opinią biegłego lekarza w zakresie wpływu braku zapiętych pasów bezpieczeństwa pokrzywdzonej J. G. na doznane przez nią obrażenia ciała;

- ujawnił zeznania świadka J. G. z równoległej sprawy o wykroczenie II W 141/24, w których podała, że w czasie wypadku „nie miała zapiętych pasów”, „bo się źle czuła, miała duszności”( k 242 ). W przedmiotowym postępowaniu Sąd pierwszej instancji nie ustalał tej okoliczności. W związku z tym Sąd odwoławczy uznał na podstawie zeznań J. G. z tego postępowania, iż będąc pasażerką M. w czasie wypadku drogowego nie miała zapiętych pasów bezpieczeństwa.

Opinię procesową Stowarzyszenia (...) i (...) E. w W. Sąd odwoławczy uznał za jasną, pełną, zrozumiałą, profesjonalną; odnoszącą się do zachowania obu kierujących pojazdami -uczestników tego wypadku drogowego i weryfikującą ich twierdzenia, jak również skutków wypadku ( obrażeń ciała odniesionych przez pokrzywdzoną J. G. ). Nie była ona kwestionowana przez strony. Wynika z niej jednak, iż tezy o braku przydatności merytorycznej opinii A. S. a do niniejszej sprawy były w pełni uzasadnione.

Z opinii Stowarzyszenia wynika, iż:

- prędkość pojazdu M. w chwili podejmowania reakcji po rozpoznaniu stanu zagrożenia wynikającego z zachowania się samochodu H. wynosiła około 86 km/h;

- akta sprawy nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie sposobu poruszania się samochodu H. przed zderzeniem. Do pierwszego kontaktu pojazdów doszło w chwili, gdy przód tego samochodu był oddalony o ok. 4,5 m od miejsca, w którym powinna znajdować się części linii bezwarunkowego zatrzymania poprzeczna do miejsca zderzenia (Sh). Z analizy graficznej zachowania pędu wynika, że prędkość zderzeniowa vhp wynosiła 5,1 km/h (1,4 m/s). Wynika z tego, że samochód H. poruszał się z uśrednionym przyśpieszeniem wynoszącym 0,2 m/s ² w czasie tn wynoszącym ok. 6,4 s lub był hamowany. Ustalone w ten sposób parametry ruchu samochodu H. przemawiają za tym, że kierująca tym pojazdem mogła zatrzymać się przed wjazdem na skrzyżowanie zgodnie z jego oznakowaniem;

- czas reakcji psychomotorycznej kierującego na złożony sygnał w porze nocnej w sytuacji, która wymaga zachowania szczególnej ostrożności określany jest w publikacjach specjalistycznych na 1,2^-1,5 s. Rozpoznanie zagrożenia przez kierującego M. wynikające z pojawienia się samochodu H. na jego pasie ruchu nastąpiło 3,0+3,3 s przed zderzeniem pojazdów, tj. w chwili, gdy H. była już na jego pasie ruchu nieznacznie przyspieszając. Sposób poruszania się samochodu H. podczas wjeżdżania na skrzyżowanie i poruszania się po nim był adekwatny do określenia użytego przez kierującą tym pojazdem jako wychylanie się z ul. (...) na skrzyżowanie;

- kierujący samochodem M. poruszając się z prędkością ok. 86 km/h (23,9 m/s) w chwili rzeczywistego rozpoznania stanu zagrożenia mógł znajdować się ok. 67 m od miejsca zderzenia;

-gdyby kierujący samochodem M. poruszał się z dozwoloną prędkością 40 km/h (11,1 m/s), to nie doszłoby do zderzenia, a samochód H. miałby możliwość zjechać z pasa ruchu samochodu M. (ryc. 3.4.6) Stan zagrożenia spowodował kierujący samochodem M., który nie dostosował sposobu jazdy do panujących warunków, poruszał się z prędkością ponad dwukrotnie większą od dopuszczalnej w miejscu zdarzenia i pomimo hamowania uderzył w przednie lewe naroże samochodu H.;

-gdyby kierujący samochodem M. poruszał się z prędkością wynikającą z jej administracyjnego ograniczenia, to samochód H. mógłby opuścić pas ruchu przeznaczony dla samochodu M. na skrzyżowaniu i nie doszłoby do kolizji pojazdów. Kierująca samochodem H. nie wjechała na skrzyżowanie w sposób nagły i dynamiczny, natomiast nie rozpoznała w sposób prawidłowy sposobu poruszania się samochodu M. zbliżającego się do skrzyżowania z jej lewej strony, a mimo to wjechała na skrzyżowanie z drogi podporządkowanej. Zawartość akt sprawy nie pozwala na ustalenie na drodze analizy technicznej po jakim czasie samochód H. wjechał na skrzyżowanie ulic;

-analiza zawartości akt sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że kierująca samochodem H. nie zastosowała się do oznakowania pionowego i poziomego poprzedzającego wjazd na skrzyżowanie i nie zatrzymała się w miejscu, w którym powinna znajdować się linia bezwarunkowego zatrzymania.

Uprawnione jest wnioskowanie, że użycie przez J. G. pasów bezpieczeństwa w trakcie przedmiotowego zdarzenia zapobiegłoby istotnemu i gwałtownemu przemieszczeniu jej ciała do przodu i uchroniłoby ją przed doznaniem urazu twarzoczaszki skutkującego złamaniem nosa, jak również prawdopodobieństwo doznania urazu stawu kolanowego byłoby istotnie mniejsze. W przypadku stosowania pasów bezpieczeństwa przez pasażerkę pojazdu M., doznane przez nią obrażenia najprawdopodobniej by nie wystąpiły, albo ich skutki spełniałyby kryteria lekkiego uszkodzenia ciała. Wnioskowanie opiera się zatem głównie na najbardziej prawdopodobnym i możliwym mechanizmie powstania obrażeń ciała w warunkach rozpatrywanego zdarzenia, u osoby zajmującej miejsce pasażera przedniego fotela. Z medycznego punktu widzenia podlega wskazaniu, że głównym i zasadniczym celem stosowania pasów bezpieczeństwa jest stabilizowanie i ograniczenie ruchu tułowia osób jadących pojazdem w celu uniemożliwienia kontaktu z elementami wyposażenia kabiny pasażerskiej. Skuteczność działania pasów bezpieczeństwa zależy od wielu czynników takich jak:

- prędkości zderzeniowej pojazdu,

- charakteru ruchu pozderzeniowego pojazdu,

- wyposażenia pojazdu w dodatkowe systemy bezpieczeństwa,

- a przede wszystkim od kierunku uderzenia - pasy bezpieczeństwa działają najskuteczniej w przypadku zderzenia czołowego lub zbliżonego do takiego.

W konkretnej sytuacji, uwzględniając przeprowadzoną analizę przebiegu zdarzenia, możliwe przemieszczenie ciała pasażerki przypiętej pasem bezpieczeństwa w porównaniu do osoby nieprzypiętej, a także kierunek działania sił bezwładności w chwili zderzenia pojazdów - z wysokim prawdopodobieństwem można wnioskować, że J. G., będąc przypięta pasem bezpieczeństwa, nie doznałaby urazu twarzoczaszki skutkującego złamaniem nosa, jak również prawdopodobieństwo doznania urazu stawu kolanowego byłoby istotnie mniejsze. Uprawnione jest zatem wnioskowanie, że w przypadku użycia pasów bezpieczeństwa przez J. G., doznane przez nią obrażenia najprawdopodobniej by nie wystąpiły, albo ich skutki spełniałyby kryteria lekkiego uszkodzenia ciała.

Sąd odwoławczy musi wskazać, że w kontekście kolizji odpowiedzialności za skutek ujmuje się zachowanie innego podmiotu bez którego skutek przestępny byłby mniej dotkliwy niż ten, który w rzeczywistości wystąpił, przy czym wyróżnia się wówczas przyczynienie się pokrzywdzonego do skutku jak i przyczynienie się podmiotu, którego odpowiedzialność jest badana, w zależności od tego, jak ocenia się rodzaj i stopień naruszenia przez te podmioty norm zakazujących wywołania skutku przestępnego lub norm nakazujących zapobieżenie takiemu skutkowi, bez naruszenia których do skutku by nie doszło albo byłby on inny niż ten, który w rzeczywistości wystąpił (np. M. Bielski, op. cit., s. 81-83 i cyt. tam piśmiennictwo; M. Kaszubowicz, Obiektywne przypisanie skutku w wypadkach drogowych w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Prok. i Pr. 2016, z. 2, s. 90-91). Na aspekt „istotności” przyczynienia się pokrzywdzonego do zwiększenia ryzyka nastąpienia skutku zwraca się uwagę także w orzecznictwie Sądu Najwyższego, przyjmując, że jeśli przyczynienie się pokrzywdzonego nie jest istotne (także w aspekcie istotnego zwiększenia ryzyka już istniejącego, np. wywołanego przez innego uczestnika ruchu drogowego), to nie powinno ono ważyć na odpowiedzialność sprawcy wypadku (wyroki: z dnia 21 listopada 2007 r., IV KK 379/07; z dnia 5 marca 2013 r., II KK 169/12; z dnia 5 marca 2019 r., IV KK 73/18; z dnia 25 listopada 2021 r., IV KK 83/21). W orzeczeniach tych podkreślano, że niezapięcie pasów bezpieczeństwa może mieć fundamentalne znaczenie dla oceny skutku będącego następstwem czynu sprawcy wypadku.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 prawa o ruchu drogowym kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa jest obowiązany z tych pasów korzystać w czasie jazdy. Zaniechanie realizacji tego obowiązku stanowi o naruszeniu zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które to naruszenie należy zawsze poddać analizie polegającej na zbadaniu, czy gdyby została dochowana ta reguła ostrożności, to doszłoby do skutku stanowiącego znamię przestępstwa drogowego.

Sad odwoławczy uznał ostatecznie, iż J. G., będąc przypięta pasem bezpieczeństwa, nie doznałaby urazu twarzoczaszki skutkującego złamaniem nosa. Wynika to z przemieszczenia ciała pasażerki przypiętej pasem bezpieczeństwa w porównaniu do osoby nieprzypiętej, a także kierunku działania sił bezwładności w chwili zderzenia pojazdów. Dlatego przyjął w ramach przedmiotowego czynu, iż stosując pasy bezpieczeństwa pasażerka M. J. G. nie doznałaby urazu czaszki skutkującego złamaniem nosa.

Natomiast nawet zapięcie pasów bezpieczeństwa u pokrzywdzonej nie eliminowało skręcenia prawego stawu kolanowego z krwiakiem okolicy przyśrodkowej z bolesnością okolicy więzadła pobocznego przyśrodkowego, ale prawdopodobieństwo doznania urazu stawu kolanowego byłoby istotnie mniejsze W tym kontekście ewentualne ustalenie, że osoba pokrzywdzona w wypadku nie miała zapiętych pasów bezpieczeństwa, może być rozpatrywane jako jej przyczynienie się do zintensyfikowania tego skutku, zaś to z kolei może mieć znaczenie przede wszystkim dla rodzaju zastosowanej reakcji karnej.

Zgodnie z art. 115 § 2 KK przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Trafnie wskazał SN, że: „Ocena stopnia społecznej szkodliwości konkretnego zachowania powinna być oceną całościową, uwzględniającą okoliczności wymienione w art. 115 § 2 KK, nie zaś sumą, czy pochodną ocen cząstkowych takiej, czy innej „ujemności” tkwiącej w poszczególnych okolicznościach i dlatego też, jeżeli w art. 1 § 2 KK mówi się o znikomej społecznej szkodliwości czynu, to wymóg znikomości dotyczy społecznej szkodliwości jako takiej, nie zaś poszczególnych faktorów, które ją in concreto wyznaczają” (wyr. SN z 18.5.2006 r., WA 9/06, OSNwSK 2006, poz. 1062).

Wypadek był następstwem naruszenia przez kierującego M. podstawowych zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, to jest znacznego przekroczenia prędkości administracyjnie dozwolonej.

Przyczynienie się do zaistnienia określonego jego skutku występuje, gdy w wyniku badania stanu faktycznego sprawy dojść trzeba do wniosku, że bez naruszenia reguł ostrożności przez pokrzywdzonego skutki wypadku nie przybrałaby rozmiarów, które rzeczywiście nastąpiły. Przyczynienie się pokrzywdzonego do skutków wypadku komunikacyjnego musi mieć istotny wpływ na treść wyroku, gdyż prowadzi choćby do zmniejszenia zakresu odpowiedzialności sprawcy wypadku.

Obowiązek dopilnowania tego, czy pasażerowie zapięli pasy bezpieczeństwa ciąży na kierowcy pojazdu. Jednocześnie jednak, nie zapięcie tych pasów przez pasażerów, może mieć fundamentalne znaczenie dla skutku będącego następstwem wypadku drogowego. W tym kontekście okoliczności w jakich doszło do niezapięcia pasów, mogą być rozpatrywane jako przyczynienie się pokrzywdzonej do zintensyfikowania tych skutków, co ma znaczenie, przede wszystkim dla rodzaju zastosowanej reakcji karnej.

Kierująca samochodem H. nie wjechała na skrzyżowanie w sposób nagły i dynamiczny, natomiast nie rozpoznała w sposób prawidłowy sposobu poruszania się samochodu M. zbliżającego się do skrzyżowania z jej lewej strony, a mimo to wjechała na skrzyżowanie z drogi podporządkowanej. Gdyby kierujący samochodem M. poruszał się z dozwoloną prędkością 40 km/h (11,1 m/s), to nie doszłoby do zderzenia, a samochód H. miałby możliwość zjechać z pasa ruchu samochodu M.. Należy podkreślić, iż oskarżona miała utrudnioną możliwość oceny prędkości M. z uwagi na panujący zmierzch. Z przeprowadzonej analizy wynika, że nie wjechała ona na skrzyżowanie zbyt dynamicznie i w sposób odmienny od sytuacji wymagającej zachowania szczególnej ostrożności. Brak jest podstaw, aby negować jej twierdzenia, iż zatrzymała się przed skrzyżowaniem.

W konsekwencji, w szczególności możliwość przypisania oskarżonej jedynie przyczynienia się do zaistnienia przedmiotowego wypadku drogowego, nieumyślnie naruszenie przez nią zasad ruchu drogowego i to nie w sposób rażący ( ich waga i stopień natężenia nie zwiększają zakresu zrekonstruowanej karygodności tego czynu), istotne przyczynienie się do skutków wypadku przez innych jego uczestników, determinują, że stopień społecznej szkodliwości ostatecznie przypisanego jej czynu jest atypowo niski, co musiało skutkować umorzeniem wobec niej postępowania ( po uchyleniu zaskarżonego wyroku ).

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie o warunkowe umorzenie wobec niej postępowania karnego. Na rozprawie apelacyjnej odwołujący się podtrzymał jedynie pierwszy wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z formalnego punktu widzenia przypisane oskarżonej zachowania - wyczerpywały znamiona występku z art. 177 § 1 KK, wobec czego uniewinnienie jej od zarzuconego czynu nie było możliwe.

Sąd odwoławczy nie uznał jednak, iż czyn ten cechował na tyle minimalny stopień społecznej szkodliwości, by nie traktować go jako przestępstwo. Nie budzi wątpliwości, że wymienione w art. 115 § 2 KK okoliczności będą mogły zaważyć na ocenie stopnia społecznej szkodliwości określonego zachowania tylko wtedy, gdy w danym przypadku w ogóle wystąpią. Według art. 1 § 2 KK nie stanowi przestępstwa czyn, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. W konsekwencji nasuwa się tu pytanie: czy w toku procesu karnego dopuszczalne jest ustalenie, że konkretny czyn wypełniający znamiona przestępstwa pozbawiony jest w ogóle społecznej szkodliwości? Zdaniem Sądu odwoławczego Rozpoznający czyn zabroniony może nie odznaczać się karygodnością nawet w stopniu subminimalnym ( por. wyroku Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2000 r., WKN 45/99, Legalis ). W judykacie tym podano, szeroko i przekonywająco to argumentując, że „nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, który pozbawiony jest cechy społecznej szkodliwości”. Uznano, że tego rodzaju wypadek w postępowaniu karnym należy potraktować analogicznie jak wystąpienie okoliczności określonej w art. 17 § 1 pkt 2 KPK, to jest „że sprawca nie popełnia przestępstwa”. Sąd okręgowy jest zdania, że przy ocenie materialnej treści czynu oskarżonej należy uwzględnić jednak sposób jej działania, iż samochodem H. wjechała jednak na skrzyżowanie, nie rozpoznając w sposób prawidłowy sposobu poruszania się samochodu M., przyczyniając się do wypadku drogowego i jego skutków i nie można uznać, że jej czyn był pozbawiony społecznej szkodliwości ( por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 27 kwietnia 2016 r. III KK 265/15, Legalis ).

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☒ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

Ostatecznie przypisany oskarżonej czyn nie stanowi przestępstwa z uwagi na znikomy stopień społecznej jego szkodliwości ( art. 1 § 2 KK w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 KPK ).

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2

Sąd odwoławczy wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciążył Skarb Państwa ( art. 634 KPK, art. 632 pkt 2 KPK ).

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana