Portal Orzeczeń

UZASADNIENIE

Tytułem wstępu Sąd wyjaśni powody odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia na formularzu. Sporządzanie uzasadnienia na formularzu wymusza wielokrotne powtarzanie tych samych kwestii, względnie odwoływanie się do różnych rubryk formularza, zmuszając czytelnika do wielokrotnego wertowania tekstu w poszukiwaniu odniesień, czyniąc z tego dokumentu zawiłą szaradę. Dlatego Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu, gdyż sporządzenie go w tej formie byłoby nieczytelne dla stron i nie zapewniłoby pełnej transparentności, a tym samym swobodnej realizacji prawa do obrony naruszając prawo stron do rzetelnego procesu. Ma to również oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21, opubl. Legalis).

Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

Tym samym – skoro Sad prawidłowo ustalił stan faktyczny – chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzut obrazy prawa materialnego może być podnoszony przy niekwestionowaniu ustaleń faktycznych, na podstawie których norma prawa karnego ma być zastosowana.

Chybione są również zarzuty rażącej niewspółmierności kary – biorąc od uwagę skalę karalności skazanego nie jawi się ona jako nadmiernie surowa.

Przechodząc do konkretów – zaskarżony wyrok łączny podsumowuje ponad roczną działalność przestępczą skazanego, który w tym okresie popełnił cztery przestępstwa, a przecież był już wcześniej skazywany dwoma innymi wyrokami nie objętymi węzłem kary łącznej. Stosowane wobec skazanego kary wolnościowe okazywały się nieskuteczne, bo nie dość, że nie zapobiegły powrotowi przez skazanego do przestępstwa, to jeszcze orzekane kary ograniczenia wolności nie były przez niego wykonywane i musiały być zamieniane na zastępcze kary pozbawienia wolności. Ponadto skazany dostał szansę na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego i szansę tą zaprzepaścił – uchylono mu zezwolenie na odbywanie kary w tym trybie. Orzeczona kara łączna 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności jest więc adekwatnym podsumowaniem jego działalności przestępczej i spełnia cele kary, w tym cel resocjalizujący ( skazany musi się na własnej skórze przekonać, że póty dzban wodę nosi póki mu się ucho nie urwie i Sądy nie będą wiecznie orzekały wobec niego kar wolnościowych), a także wychowawczy, prewencyjny oraz stanowi sprawiedliwą odpłatę za czyny skazanego. Gdyby skazany sądzony był za cztery przestępstwa objęte węzłem kary łącznej w jednym procesie, to wymierzona kara łączna 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności jawiłaby się wręcz jako łagodna.

Węzeł kary łącznej objął ponad roczną przestępczą działalność skazanego. Skazany naruszył różne dobra prawne popełnione na szkodę różnych osób ( przestępstwa kwalifikowane z art. 278 kk i z art. 286 § 1 kk oraz dwa przestępstwa kwalifikowane z art. 244 kk i art. 180 a kk w zw. z art. 11 § 2 kk). Granice kary łącznej kształtowały się od 9 miesięcy pozbawienia wolności do 1 roku i 11 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy słusznie zastosował zasadę asperacji i wymierzył karę łączną 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Wbrew zarzutom apelanta Sąd Rejonowy wziął pod uwagę opinię penitencjarną o skazanym i należycie ją uwzględnił przy wymiarze kary, co zostało oddane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Opinia ta jest przeciętna – skazany przestrzega regulaminu, nie należy do subkultury przestępczej, nie wchodzi w konflikty, dba o czystość i porządek, bierze udział w programach resocjalizacyjnych i odwykowych – to wszystko są zachowania, które uznać należy za normalne i oczekiwane od człowieka poddanego izolacji penitencjarnej. Nie są to zachowania nadzwyczajne, które mogłyby prowadzić do dalszego łagodzenia kary.

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy zwrot nieopłaconych kosztów obrony świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skazanemu w postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763)

Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono skazanego od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym z uwagi na jego ubóstwo.