Portal Orzeczeń

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 755/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 28 sierpnia 2025 roku sygn. II K 188/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1) zarzut obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k.. art. 7 i art. 4 k.p.k. polegającą na naruszeniu norm postępowania, poprzez mylne ukształtowanie przekonania na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych zbyt pochopnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, które to finalnie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, do którego doszło na skutek pominięcia następujących istotnych okoliczności:

a) oskarżony I. O. konsekwentnie od samego początku nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu, oświadczył że nie rozpoznaje wizerunku swojej osoby na monitoringu, - co wymaga szczególnego podkreślenia - ponieważ jakość a w tym rozpoznawalność postaci osób uczestniczących na nagraniu pomimo zastosowania specjalistycznego oprogramowania badawczego nie została skorygowana na tyle znacząco, aby ów obraz wizyjny był czytelniejszy w zakresie wizerunku osoby oskarżonego,

co w dalszej konsekwencji prowadzi do konieczności postawienia zarzutu naruszenia normy postępowania - in dubio pro reo - zasady określonej w treści art. 5 § 2 k.p.k.. ponieważ istnienie odmiennej równie wysoce prawdopodobnej wersji zdarzenia stanowi istotną wątpliwość którą rozstrzyga wyłącznie się na korzyść oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd I instancji nie dopuścił się błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący nie wykazał, aby rozumowanie Sądu Rejonowego, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Zarzuty przedstawione w apelacji mają w istocie charakter polemiczny i opierają się wyłącznie na subiektywnej oraz wybiórczej ocenie zebranych w sprawie dowodów.

Nie można w żaden sposób podzielić twierdzeń skarżącego, iż Sąd Rejonowy dokonał dowolnej oceny wiarygodności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena wartości zgromadzonych w sprawie dowodów została dokonana przez Sąd meriti wszechstronnie, we wzajemnym ich powiązaniu, zgodnie z wiedzą oraz doświadczeniem życiowym i jako taka w pełni korzysta z ochrony art. 7 k.p.k. Sąd I instancji, zgodnie z art. 410 k.p.k., rozważył wszystkie istotne dowody, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przekonywująco wykazał dlaczego jednym dowodom należało dać wiarę, a innym z kolei – waloru takiego odmówić. Także ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, a dotyczące sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik nie budzącej żadnych zastrzeżeń oceny zebranych w sprawie dowodów.

W szczególności Sąd meriti prawidłowo uznał, że mężczyzną, który zaatakował jadącego rowerem oskarżyciela prywatnego, był oskarżony I. O.. Sąd Rejonowy oparł się w tym zakresie na zeznaniach pokrzywdzonego, podając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie były powody uznania, że zeznania te w pełni zasługują na wiarę. Pokrzywdzony stanowczo rozpoznał oskarżonego, jako sprawcę spowodowania naruszenia jego nietykalności cielesnej i był w tym konsekwentny w toku całego postępowania. Apelacja nie zdołała w jakikolwiek sposób podważyć tychże zeznań.

Niczego nie może tu zmienić okoliczność, że zła jakość zapisu z monitoringu nie pozwoliła, pomimo podjętej próby skorygowania obrazu za pomocą specjalistycznego oprogramowania, poprawić czytelności tegoż obrazu wizyjnego, w zakresie wizerunku osoby. O ile bowiem dowód w postaci zapisu monitoringu pozwalał ustalić przebieg zdarzenia (zgodny z opisem oskarżyciela prywatnego), to nie przesądzał w sposób jednoznaczny, że uwidocznionym na nagraniu napastnikiem był oskarżony, ale również nie wykluczał takiej możliwości. W tej sytuacji należało oprzeć się na pozostałym materiale dowodowym, w tym zeznaniach oskarżyciela prywatnego, który bez wątpienia rozpoznał oskarżonego, jako sprawcę przedmiotowego przestępstwa.

Trafnym argumentem, przytoczonym przez Sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jest też okoliczność, że pokrzywdzony od samego początku wskazywał na potrzebę zabezpieczenia nagrania z monitoringu, nie wiedząc przecież, jaka będzie jego jakość. Zupełnie nieprawdopodobnym jest, aby pokrzywdzony, który miał rzekomo – jak lansuje to obrona – „wrobić” oskarżonego, sam domagał się uzyskania nagrania z monitoringu, które przecież, przy takim założeniu, utrwaliłoby wizerunek innej osoby, niż oskarżony, a tym samym wykazałoby kłamliwość wersji składającego zawiadomienie o przestępstwie.

Zauważyć też należy, iż oskarżyciel prywatny nie miał żadnych racjonalnych powodów, by celowo pomawiać oskarżonego o popełnienie przestępstwa, jeżeliby w rzeczywistości takowego zachowania ten się nie dopuścił. W istocie oskarżyciel prywatny i oskarżony znali się wcześniej tylko ,,z widzenia”. W chwili czynu pokrzywdzony nie znał nawet danych personalnych oskarżonego. Przewód sądowy nie wykazał, aby między nimi istniał jakiś głęboki konflikt, który mógłby być podłożem celowego pomawiania oskarżonego przez oskarżyciela prywatnego. Nie miał on więc żadnych powodów, by swoimi zeznaniami fałszywie obciążać właśnie oskarżonego (tym samym narażając się samemu na odpowiedzialność karną z art. 234 § 1 k.k. i art. 233 § 1 k.k.), a jednoczenie z niezrozumiałych powodów chronić właściwego sprawcę przestępstwa.

Sąd meriti w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podał także przekonywujące powody, dla których nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, negującym, że był on sprawcą zarzucanego mu przestępstwa. W tym zakresie przedstawione przez Sąd I instancji motywy pisemne również zasługują na pełną aprobatę sądu odwoławczego, a skarżący nie przedstawił tu żadnych kontrargumentów, zdolnych obalić tok rozumowania Sądu Rejonowego. W świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego i konsekwentnych zeznań oskarżyciela prywatnego, wyjaśnienia oskarżonego, należało uznać zatem jedynie jako próbę uniknięcia odpowiedzialności za dokonany czyn.

Sądowi meriti nie można też skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Pamiętać należy, że regulacje art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. mają charakter rozłączny. Problem wiarygodności danego dowodu musi być stanowczo rozstrzygnięty na płaszczyźnie art. 7 k.p.k., zaś stosowanie reguły in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.) powinno odnosić się tylko do nie dających się usunąć wątpliwości w sferze faktów. Należy zwrócić uwagę, że niedające się usunąć wątpliwości, to nie istnienie w dowodach kilku wersji zdarzenia, ale brak możliwości rozstrzygnięcia między nimi przy użyciu zasad oceny dowodów. Dopiero, gdy sprzeczności nie da się rozstrzygnąć, to jest wątpliwości usunąć, wtedy wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Ponadto, jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, posłużenie się zarzutem obrazy art. 5 § 2 k.p.k. może przynieść skutek jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaś zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości, co do stanu i oceny dowodów. Przepis art. 5 § 2 k.p.k. wprost odnosi się do istnienia wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego, ale po stronie orzekającego sądu. O naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd (i tylko sąd, jako organ orzekający) ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z 6 stycznia 2004 roku - V KK 60/03; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2017 roku – II KK 129/17; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.04.2004 roku – V KK 332/03; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2003 roku - II AKa 360/02).

W przedmiotowej sprawie, nie zachodziła natomiast żadna tego typu sytuacja. Jeszcze raz podkreślić należy, iż rozumowanie przytoczone przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku spełniało wymogi art. 7 k.p.k. z uwagi na fakt, iż ocena wartości zebranych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Sąd Rejonowy nie tylko właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, ale także wyciągnął z niego prawidłowe wnioski, co do wypełnienia przez oskarżonego znamion zarzucanego mu przestępstwa. W świetle tej oceny i wniosków, kwestia sprawstwa i zawinienia oskarżonego jawiła się w sposób jednoznaczny i nie ma mowy, aby zachodził tu stan nie dających się usunąć wątpliwości.

Wniosek

o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez wydanie wyroku uniewinniającego oskarżonego I. O., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i skierowanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ponieważ podniesiony zarzut nie okazał się zasadny, wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego nie mógł zostać uwzględniony. Nie zostały także spełnione warunki wskazane w art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

3.2.

2. zarzut obrazy przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 438 pkt 4 w zw. z art. 440 k.p.k. - rażąca niesprawiedliwość orzeczonej kary 150 stawek dziennych grzywny przyjmując wartość jednej stawki dziennej na 10 zł. albowiem utrzymanie w mocy wyroku z dnia 28 sierpnia 2025 r. Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim w przedmiotowej sprawie byłoby rażąco niesprawiedliwe i powinno podlegać ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego, z uwagi na to, że oskarżony I. O. posiada upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim, jednakże jego pamięć cechują: znaczne obniżenie dokładności, krótka trwałość, wąski zakres pamięci, za to orzeczona kara grzywny nie uwzględnia w należytym stopniu okoliczności dotyczących osoby skazanego. w szczególności właściwości i warunków osobistych sprawcy, sposobu jego życia przed popełnieniem przestępstwa, a mających wpływ na ograniczenie wysokości przedmiotowej kary, przez pryzmat zasad określonych przez ustawodawcę w rozdziale VI k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary jest nietrafny.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz poczynionych na tej podstawie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych prowadzi do wniosku, że orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny nie nosi znamion rażącej niewspółmierności, w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. Wbrew twierdzeniom obrony, Sąd Rejonowy przy wymiarze kary, miał na względzie i prawidłowo ocenił stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, stopień jego zawinienia oraz pozostałe dyrektywy wymiaru kary, określone w art. 53 k.k.

Orzeczona za czyn przypisany oskarżonemu kara nie nosi znamion, ani ,,rażącej”, ani nawet ,,zwykłej” niewspółmierności, skoro przypisane oskarżonemu przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności, ograniczenia wolności lub grzywny, a Sąd Rejonowy wymierzył karę najłagodniejszego rodzaju, czyli karę grzywny. Mieć też trzeba na uwadze, że Kodeks Karny przewiduje możliwość wymierzenia kary grzywny od 10 do 540 stawek dziennych, a wysokość jednej stawki może oscylować od 10 złotych do 2.000 złotych. W niniejszej sprawie oskarżonemu wymierzona została kara 150 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Jest to zatem kara zbliżona do dolnego progu zagrożenia ustawowego, i już z tego tylko względu nie można mówić o jej rażącej surowości.

Obrona, powołując się na okoliczność upośledzenia umysłowego oskarżonego w stopniu lekkim, przydaje jej niewspółmiernie wielkie znaczenie, nie chcąc przy tym zauważyć, że z opinii sądowo – psychiatrycznej wynika, iż w chwili popełnienia czynu, oskarżony nie miał wyłączonej, ani ograniczonej zdolności do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

Chybionym jest także powoływanie się w apelacji na sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa, skoro niniejsza spawa nie jest pierwszym kontaktem oskarżonego z wymiarem sprawiedliwości. Z informacji z KRK wynika bowiem, że oskarżony był już wcześniej karany.

Wniosek

o warunkowe umorzenie postępowania przeciwko oskarżonemu I. O., a także nie obciążanie go kosztami postępowania, zarówno w pierwszej instancji jak i w drugiej instancji, z uwagi na jego sytuację osobistą, rodzinną i warunki materialne, w tym także odstąpienie od wymierzenia kar i środków karnych o skutkach finansowych, ponieważ sytuacja w szczególności materialna oskarżonego nie daje wystarczającej gwarancji, że orzeczone należności pieniężne zostaną przez niego uregulowane.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ponieważ, jak wyżej wskazano, orzeczona wobec oskarżonego kara grzywny nie nosi znamion rażącej niewspółmierności, wniosek o zmianę wyroku w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie.

W realiach rozpoznawanej sprawy nie było też możliwości przyjęcia, że stopień zawinienia oraz społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu nie był znaczny, co powoduje, że zastosowanie wobec niego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego nie było możliwe. Ponadto dla umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 66 § 1 k.k. koniecznym warunkiem jest uprzednia niekaralność oskarżonego za przestępstwo umyślne.

Nie było też żadnych podstaw dla uchylenia pkt 2 i 3 zaskarżonego wyroku. Zgodnie z treścią art. 46 § 1 k.k. w razie skazania, sąd na wniosek pokrzywdzonego orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody. Skoro takowy wniosek został przez pokrzywdzonego złożony, zasądzenie na jego rzecz od oskarżonego stosownego odszkodowania i zadośćuczynienia było obowiązkiem sądu. Wysokości zasądzonego odszkodowania i zadośćuczynienia znajdują uzasadnienie w okolicznościach sprawy i z całą pewnością nie można uznać tych kwot, jako zbyt wygórowanych.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok jest słuszny i odpowiadający prawu. Podniesione zarzuty nie okazały się zasadne, o czym była już mowa wyżej. Także i wymierzona oskarżonemu w przedmiotowej sprawie kara stanowi trafną reakcję karną, współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego, jak i do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa. Kara taka spełni w sposób właściwy cel zapobiegawczy, jak również cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2 - 3

Wysokość wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2024 r. poz. 764).

Zgodnie z treścią art. 636 § 1 i 3 k.p.k. koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi ta strona, która wniosła nieuwzględniony środek odwoławczy. Kosztami tymi, na które złożyły się przede wszystkim poniesione przez Skarb Państwa koszty wynagrodzenia obrońcy z urzędu, należało zatem obciążyć oskarżonego. Natomiast wysokość opłaty za drugą instancję została ustalona na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zmianami).

Jednocześnie Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonego z kosztów postępowania. Nie ma on nikogo na utrzymaniu, jest osobą młodą, a przy obecnych realiach rynku zatrudnienia, nie stanowi większego problemu zalezienie, choćby czasowej, pracy celem uregulowania zasądzonych należności. Można także ubiegać się o rozłożenie tychże należności sądowych na raty.

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość wyroku

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana