Portal Orzeczeń

UZASADNIENIE

Tytułem wstępu Sąd wyjaśni powody odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia na formularzu. Sporządzanie uzasadnienia na formularzu wymusza wielokrotne powtarzanie tych samych kwestii, względnie odwoływanie się do różnych rubryk formularza, zmuszając czytelnika do wielokrotnego wertowania tekstu w poszukiwaniu odniesień, czyniąc z tego dokumentu zawiłą szaradę. Dlatego Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu, gdyż sporządzenie go w tej formie byłoby nieczytelne dla stron i nie zapewniłoby pełnej transparentności, a tym samym swobodnej realizacji prawa do obrony naruszając prawo stron do rzetelnego procesu. Ma to również oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21, opubl. Legalis).

Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

W szczególności zeznania pokrzywdzonych w tej sprawie są spójne, logiczne i zazębiają się tworząc wiarygodny obraz wydarzeń. Co więcej, odnajdują potwierdzenie w zeznaniach N. H. oraz w materiale fotograficznym utrwalającym zachowania oskarżonych ( k. 202 – 207).

Zeznania pokrzywdzonych potwierdza również C. L. ( matka W. i O. braci L.). Potwierdza ona, że to W. L. ( prawomocnie skazany za tożsamy czyn w odrębnej sprawie sygn. akt II K 589/21 Sądu Rejonowego w Opocznie) wraz ze swoją żoną N. L. i córką L. F. (oskarżonymi w tej sprawie) nękali pokrzywdzonych w sposób opisany w przypisanych im w zaskarżonym wyroku czynach. Świadek wskazała, że to W. i N. L. wraz ze swoją córką L. F. nękali rodzinę pokrzywdzonego O. L. z uwagi na poczucie krzywdy wynikające z niesprawiedliwego ich zdaniem podziału majątku. Potwierdziła ona, że to oskarżone w tej sprawie wraz z W. L. prowokowały pokrzywdzonych, obserwowali ich, złośliwie uruchamiali alarmy i oświetlali w nocy okna ich domu.

Linia obrony oskarżonych jest niewiarygodna i nie została potwierdzona obiektywnymi dowodami. W szczególności wzywane przez oskarżonych interwencje policji nie potwierdziły rzekomych nagannych działań O. L., przykładowo nieprawdziwy okazał się zarzut, jakby podlewał on warzywa nieczystościami z szamba ( okazało się, że robił to czysta wodą). Argument, że oskarżone oświetlały domostwo pokrzywdzonych w nocy bo chciały odstraszyć dzikie zwierzęta buszujące w położonych w pobliżu grządkach oskarżonych jest wręcz absurdalny w warunkach przyrodniczych występujących w centralnej Polsce w XXI wieku ( nie uprawiają roli w Bohatyrowiczach wydartych puszczy gdzieś nad Niemnem przez Jana i Cecylię w XVI wieku ).

Chybione są również zarzuty dotyczące rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, środka karnego zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych i nawiązek. Oskarżone nękały aż cztery osoby pokrzywdzone przez długi okres czasu poprzez różne złożone zachowania. Orzeczone kary wolnościowe nie noszą w związku z tym cech nadmiernej surowości, a nawiązki w kwotach po 1000 zł jawią się wręcz jako symboliczne. Skoro odległość między gospodarstwami oskarżonych i pokrzywdzonych wynosi ( jak ustalił Sąd Rejonowy, a apelant tego nie zakwestionował) 60 metrów, to orzeczony wobec oskarżonych zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 20 metrów nie uniemożliwi im korzystania z własnego majątku.

Na podstawie art. 636 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 633 kpk i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze po 10 zł od każdej z nich ( ryczałt za doręczenia w kwocie 20 zł, który w częściach równych obciąża obie oskarżone ) oraz opłaty za drugą instancję. Koszty te nie są wysokie i oskarżone są je w stanie ponieść bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i swoich najbliższych.