Portal Orzeczeń

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 października 2025 r.

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Beata Łapińska

po rozpoznaniu w dniu 3 października 2025 r. w Piotrkowie Trybunalskim

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku D. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

o rentę socjalną

na skutek odwołania D. G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

z dnia (...) sygn.: (...)

oddala odwołanie.

Sygnatura akt V U 964/21

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...), znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił D. G. prawa do renty socjalnej. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia (...), że wnioskodawca nie jest całkowicie niezdolny do pracy.

W dniu (...) (data wpływu) D. G. złożył odwołanie od decyzji dotyczącej odmowy przyznania mu renty socjalnej wnosząc o jej zmianę, a w uzasadnieniu wskazując, że nie zgada się z nią i jest dla niego krzywdząca.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił następujący stan faktyczny:

D. G. urodzony w dniu (...) Wnioskodawca 18 lat ukończył w dniu (...) W dniu (...) ubezpieczony złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty socjalnej na dalszy okres. Wnioskodawca był uprawniony do renty socjalnej przyznanej okresowo do 31 lipca 2021 r.

(dowód: okoliczności bezsporne, wniosek k.180-180v – w aktach ZUS)

Ubezpieczony w czerwcu 2008 r. ukończył (...) Szkołę Zawodową nr (...) w Ł. w zawodzie kucharz małej gastronomii, a w kwietniu 2011 r. ukończył Technikum (...) nr (...) w (...) w zawodzie technik żywienia i gospodarstwa domowego.

(dowód: świadectwo ukończenia gimnazjum k. 43-43v świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej k. 45-45v, świadectwo ukończenia technikum (...) k. 71-73 - w aktach ZUS)

Wnioskodawca orzeczeniem z dnia (...) (...) w O. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter trwały, datowany od urodzenia, a orzeczenie wydaje się na stałe. Orzeczeniem (...) w T., D. G. był zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od (...) do (...)

(dowód: orzeczenie o ustalenie stopnia niepełnosprawności k. 2 - w dokumentacji sądowo-medycznej ZUS, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, k. 38 - w dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ZUS)

Orzeczeniem z dnia (...) Lekarz Orzecznik ZUS stwierdził, że ubezpieczony jest całkowicie niezdolny,

do pracy do dnia 30 czerwca 2024 r. W opinii lekarskiej rozpoznał u wnioskodawcy zaburzenia osobowości u osoby głuchoniemej, organiczne zaburzenia nastroju oraz uzależnienie mieszane.

(dowód: orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS, k. 182 – w aktach ZUS, opinia lekarska z dnia 01.07.2021 r. k. 33-33v - dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ZUS)

W wyniku zgłoszenia w dniu (...) zarzutu wadliwości orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia (...) przez Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS w T. sprawa został skierowana do rozpoznania przez Komisję Lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia (...) po rozpoznaniu u wnioskodawcy zaburzeń osobowości u osoby głuchoniemej i uzależnienia mieszanego, stwierdziła, że nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy.

(dowód: orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS k. 185 – w aktach ZUS; zarzut wadliwości k.34, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS k. 41-41v - w dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ZUS)

Aktualnie u wnioskodawcy występują następujące schorzenia:

- organiczne zaburzenia nastroju F06.3,

- mieszane zaburzenia osobowości F61,

- uzależnienie mieszane od środków psychoaktywnych i alkoholu (F19.1, F19.2)

- głuchoniemota.

(dowód: łączna opinia biegłych z zakresu psychologii M. P. (1) i psychiatrii B. J. k. 10-13 wraz z uzupełniającą opinią k. 32-33 oraz kolejną uzupełniającą opinią k. 57-58; opinia biegłego z zakresu psychologii L. J. k. 88-98 wraz z opinią uzupełniającą k. 129-129v; opinia biegłego z zakresu psychiatrii M. P. (2) k. 114-117 wraz z uzupełniającą opinią k. 135-136 oraz kolejna uzupełniającą opinią k. 199-200; opinia biegłego z zakresu medycyny pracy R. S. k. 152-157; opinia biegłej sądowej z zakresu psychiatrii A. R. k. 183-184v, opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii Z. K. k. 291-300 - w aktach sprawy)

Stopień nasilenia występujących u wnioskodawcy schorzeń psychiatrycznych nie czyni go osobą całkowicie niezdolną do pracy.

(dowód: uzupełniająca opinia biegłego z zakresu psychiatrii M. P. (2) k. 135-136 wraz z kolejną uzupełniającą opinią k. 199-200, opinia biegłego z zakresu medycyny pracy R. S. k. 152-157; opinia biegłej sądowej z zakresu psychiatrii A. R. k. 183-184v, opinia biegłego sądowego z zakresu psychiatrii Z. K. k. 291-300 - w aktach sprawy)

Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dokonał oceny dowodów i zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Taką możliwość daje art. 148 ¹ § 1 k.p.c. (t.j.: Dz. U. 2024, poz. 1568), który przewiduje, że Sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W przedmiotowej sprawie okoliczności faktyczne nie były sporne, a strony nie wniosły o przeprowadzenie rozprawy. W tych okolicznościach Sąd na podstawie przywołanego przepisu ocenił, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, co w konsekwencji pozwoliło na rozpoznanie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (t.j.: Dz.U. 2020 r,. poz. 1300 ze zm.), dalej ustawa, renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało:

1.  przed ukończeniem 18 roku życia;

2.  w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej - przed ukończeniem 25 roku życia;

3.  w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej.

Przepis art. 5 ustawy nakazuje przy tym, aby ustalenie całkowitej niezdolności do pracy następowało na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. 2021 poz. 291 ze zm.), dalej ustawa emerytalna.

Stosownie do treści art. 12 ust. 1 i 2 ustawy emerytalnej całkowita niezdolność do pracy występuje, gdy osoba utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Z tym, że zachowanie zdolności do pracy w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych nie stanowi przeszkody w orzeczeniu całkowitej niezdolności do pracy (art. 13 ust. 4 ustawy).

W świetle wskazanych przepisów całkowicie niezdolną do pracy jest zatem osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy na normalnym rynku pracy, przyczyną tej utraty jest naruszenie sprawności organizmu i nie rokuje, że po przekwalifikowaniu odzyska zdolność do pracy.

W przedmiotowej sprawie w celu ustalenia, czy pełnoletni wnioskodawca jest całkowicie niezdolna do pracy, a jeśli tak, to kiedy powstało naruszenie sprawności organizmu powodujące tą niezdolność, Sąd dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłych z zakresu psychiatrii, psychologii, a więc biegłych w zakresie których specjalności mieszczą się rozpoznane u wnioskodawczyni schorzenia.

Z podzielonych przez Sąd opinii biegłych z zakresu psychiatrii M. P. (2), A. R., Z. K. oraz biegłego z zakresu medycyny pracy R. S. wynika, że skarżący nie spełnia przesłanki całkowitej niezdolności do pracy, gdyż stopień nasilenia występujących u niego schorzeń nie czyni go niezdolnym do jakiejkolwiek pracy zarobkowej.

Biegli z zakresu psychologii M. P. (1) i psychiatrii B. J. w łącznej opinii na podstawie analizy dokumentacji sądowej po rozpoznaniu u wnioskodawcy organicznych zaburzeń nastroju, mieszanych zaburzeń osobowości, uzależnienia mieszanego od środków psychoaktywnych oraz głuchoniemoty, zgodnie stwierdzili, że u wnioskodawcy występują głębokie zaburzenia struktury osobowości, uniemożliwiające wraz z współistniejącymi zaburzeniami nastroju oraz uzależnieniem od środków psychoaktywnych (udokumentowanym pobytem w szpitalu w oddziale (...)) podjęcie aktywności zawodowej. Biegli podnieśli, że opiniowany nie kontroluje swoich emocji i zachowań, był skazany za znęcanie się nad swoją matką, podjął w przeszłości drastyczną próbę samobójczą przez spożycie substancji z kwasem solnym, ma problem z alkoholem i innymi substancjami psychoaktywnymi. Biegli zauważyli, że badany wykazuje przewlekłe, obecnie już w okresie dzieciństwa objawy niedostosowania społecznego, oraz uznali, że potrzebuje stałego leczenia psychiatrycznego. Biegli ustalili, że data postawni całkowitej niezdolności do pracy jest przed 1 września 2019 r., a w ocenie psychologicznej nie doszło do uzyskania znaczącej poprawy stanu psychicznego w stosunku do okresów, za które pobierał poprzednie świadczenia.

W dniu 5 kwietnia 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddziała w T. wniósł zastrzeżenia do wydanej łącznej opinii psychologiczno-psychiatrycznej. Organ rentowy podniósł, że opinia psychologiczna została oparta na dokumentacji medycznej sprzed daty skarżonej decyzji, co pozostaje poza sporem w niniejszej sprawie, a w opinii psychiatrycznej brak jest rzeczowego uzasadnienia utraty możliwości wykonywania jakiejkolwiek pracy przez wnioskodawcę.

W opinii uzupełniającej biegłych z zakresu psychologii M. P. (1) i psychiatry B. J. po dokonaniu ponownej analizy dokumentacji, podtrzymali w całości treść wydaje uprzednio opinii. Biegli zgodnie zauważyli, że nie znaleźli przesłanek, na podstawie których mną sądzić, że stan psychiczny wnioskodawcy uległ poprawie w stosunku do okresu, za który miał uprzednio przyznaną rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Biegli podnieśli, że lekarz prowadzący badanego w (...) w T. w zaświadczeniu wydanym w dniu 14 maja 2021 r. napisał, że stan psychiczny pacjenta jest zły, jak również złe są rokowania.

Pismem z dnia 30 maja 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł zastrzeżenia do wydanej uzupełniającej opinii psychologiczno-psychiatrycznej M. P. (1) i B. J.. W uzasadnieniu podnieśli, że opinia nie uwzględnia aspektu socjalno-zawodowego wnioskodawcy (ostatnio wykonywanej pracy) oraz to, że opinia biegłych opiera się na założeniu, że kolejne orzeczenie musi zostać porównane do orzeczenia poprzedniego.

W kolejnej, uzupełniającej, łącznej opinii biegłych z zakresu psychologii M. P. (1) i psychiatrii B. J. w całości potrzymali swoje stanowisko w sprawie, a analiza całości wieloletniej dokumentacji na temat występujących u wnioskodawcy zaburzeń psychicznych nasuwała jednoznaczne wnioski o coraz gorszym jego przystosowaniu psychospołecznym, postępującej autodestrukcji, nawarstwianiu się kolejnych problemów psychicznych. Biegli wskazali, że nie mieli możliwości osobistego zbadania wnioskodawcy, z uwagi na fakt, iż nie stawił się na badanie.

Organ rentowy składając pismo z zastrzeżeniami do kolejnej uzupełniającej łącznej opinii biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii podniósł, że biegli nie dołożyli należytej staranności już na poziomie zapoznania się z materiałem dowodowym.

W opinii biegłej z zakresu psychologii L. J. po zapoznaniu się dostępną dokumentacją medyczną, wynika że u badanego rozpoznano organiczne zaburzenia osobowości, organiczne zaburzenia nastroju oraz uzależnienie mieszane. Biegła biorąc pod uwagę zarówno deficyty intelektualne, emocjonalne oraz społeczne, z punktu widzenia psychologa, badany jest obecnie całkowicie niezdolny do pracy, a schorzenie powodujące niezdolność do pracy powstało we wczesnym dzieciństwie (czyli przed ukończeniem przez wnioskodawcę 18 roku życia) oraz to, że w ocenie biegłej nie doszło do uzyskania znaczącej poprawy stanu psychicznego w stosunku do okresów za które pobierał poprzednie świadczenie,

W piśmie z dnia 3 lutego 2023 r. organ rentowy przyjął, że opinia biegłej psycholog, która nie jest lekarzem medycyny ma jedynie walor pomocniczy i nie może stanowić dowodu w sprawie

W opinii biegłego psychiatry M. P. (2) po analizie akt sprawy, dostępnej dokumentacji medycznej wnioskodawcy oraz po jednorazowym badaniu wnioskodawcy rozpoznał u niego organiczne zaburzenia nastroju, mieszane zaburzenia osobowości, uzależnienie od środków psychoaktywnych, głuchoniemoty. Biegły w sowiej ocenie psychiatrycznej przyjął, że data całkowitej niezdolności do pracy zarobkowej powstała przed ukończeniem 18 roku życia wnioskodawcy, ma charakter trwały i nie doszło do uzyskania znaczącej poprawy stanu psychicznego w stosunku do okresów, za które pobierał poprzednie świadczenia.

Pismem z dnia 17 maja 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zgłosił zastrzeżenia do wydanych opinii przez biegłych psychologa L. J. oraz psychiatrę M. P. (2). Organ rentowy zarzucił, że badanie obyło się jedynie w obecności matki wnioskodawcy, która była jedynym łącznikiem i tłumaczem pomiędzy ubezpieczonym a badającymi. A ponadto, że biegły psychiatra M. P. (2) pominął fakt utrzymywania przez opiniowanego aktywności zawodowej przez okres wielu lat.

W uzupełniającej opinii biegłej psycholog L. J. odnosząc się do zarzutów organu rentowego wskazała, że badanie było wykonane rzetelnie, zgodnie z obowiązującymi normami, przede wszystkim w opinii jest jasny podział na informacje uzyskane od matki wnioskodawcy, jak i te od badanego wraz z informacja, iż porozumiewał się za pomocą pisma. Biegła zaznaczyła, że swoją opinię główna podtrzymuje w całości.

Natomiast w uzupełniającej opinii biegłego z zakresu psychiatrii M. P. (2) w związku z merytorycznymi argumentami ZUS biegły ponownie przeanalizował materiał i uzupełnił bieżący wywiad dotyczący w szczególności zakresu i realizacji czynności zawodowych wnioskodawcy. Biegły zauważył, że odwołujący wykonuje proste prace zawodowe nawet w ostatnim okresie, tj. 2023 r., deklarując ją w okresach lepszego samopoczucia, oraz to, że otrzymuje on pomoc w zakresie możliwości wykonywania pracy w zakresie pomocy środowiska. Biegły stwierdził, że oznacza to, że formalnie jest okresowo zdolny do okresowego wykonywania pracy poniżej swoich kompetencji. Biegły psychiatra podkreślił, że aktualnie istnieje częściowa niezdolność do pracy na okres co najmniej roku od daty badania. W ocenie psychiatry data powstania całkowitej niezdolności do pracy jest przed 1 września 2015 r., częściowa niezdolność wnioskodawcy do pracy ma charakter okresowy, na 12 miesięcy od daty badania naocznego, tj. od 21 marca 2023 r. do 21 marca 2024 r. oraz to, że nie doszło do uzyskania znaczącej poprawy stanu psychicznego w stosunku do okresów, za które pobierał poprzednie świadczenia. Biegły podkreślił również, że po okresie 12 miesięcy od ostatniego badania, skarżący powinien zostać ponownie przebadany naocznie przez specjalistę psychiatrę w obecności tłumacza języka migowego.

Również odmienną opinię przedłożył biegły sądowy z zakresu medycyny pracy R. S.. Biegły po przeprowadzeniu analizy akt sprawy oraz dokumentacji medycznej stwierdził, iż wnioskodawca będący osoba pełnoletnią nie jest całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej w rozumieniu art. 12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia, o czym świadczy wieloletnie zatrudnianie go na stanowisku pracy i dopuszczanie go do wykonywania takie pracy przez lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami zakładu - na dzień wydania spornej decyzji, tj. na dzień (...) Biegły nadmienił, że wnioskodawca był w tym czasie zatrudniony jako pracownik magazynowy w pełnym etacie. Biegły medyk pracy wskazał, iż odwołujący od początku postepowania orzeczniczego był jedynie częściowo niezdolny do pracy, a w roku 2015 r. stan jego zdrowia miał ulec pogorszeniu, ale jednocześnie pozostawał zatrudniony jako robotnik magazynowy – był on dopuszczony do takiej pracy przez lekarza sprawującego profilaktyczna opiekę zdrowotną.

Pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia 27 marca 2024 r. złożył zarzuty do opinii biegłego medyka pracy R. S., kwestionując jego opinię w całości. W uzasadnieniu zarzucił pomięcie stanu skarżącego, ze wskazaniem na liczne próby samobójcze, brak możliwości pracy oraz brak osobistego zbadania skarżącego.

Biegła sądowa psychiatra A. R. na podstawie analizy zawartych w aktach sprawy danych rozpoznała u skarżącego mieszane zaburzenia osobowości, organiczne zburzenia nastroju i uzależnienie mieszane od środków psychoaktywnych i alkoholu. Biegła we wnioskach podkreśliła, że opiniowany nie jest długotrwale, całkowicie niezdolny do pracy i nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Biegła wskazała, że zaburzenia osobowości nawet nasilone, samodzielnie nie są przesłanką do nieskoksowania o długotrwałej i całkowitej niezdolności do pracy, a dodatkowo rozpoznawane u opiniowanego zaburzenia depresyjne nie występują w nasileniu stale znaczącym, ale charakteryzują się okresami remisji i zaostrzeń, co związane jest z nieregularnością przyjmowanego leczenia oraz faktem braku całkowitej abstynencji alkoholu. Biegła stwierdziła, że analiza dokumentacji medycznej z PZP z okresu starania się odwołującego o przyznanie kolejnego świadczenia nie wskazuje na stałe i znaczące nasilenie objawów depresyjnych w okresie ponownego starania się o przyznanie świadczenia, wskazuje wręcz na złagodzenie objawów depresji.

Zastrzeżenia do opinii biegłej psychiatry złożył pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia 20 grudnia 2024 r., w którym zaznaczył, że opinia biegłej A. R. pozostaje w sprzeczności z opinią biegłej L. J. oraz opinią główną M. P. (2). Podkreśliła, że skarżący podjął pracę, do której nie jest dopuszczony od roku z uwagi na zwolnienia lekarskie z powodu złego stanu psychicznego. Wskazała też, że odwołujący po miesięcznej próbie pracy został umieszczony w szpitalu (...) na skutek próby samobójczej.

W kolejnej uzupełniającej opinii biegłego z zakresu psychiatrii M. P. (2) po przeprowadzeniu następnej analizy dokumentacji medycznej i akt sprawy stwierdził, że nie ma podstaw do przyłączenia się do stanowiska zawartego w opinii biegłego psychiatry B. J., który to orzekł, że wnioskodawca jest nadal w ciągłości całkowicie niezdolny do pracy. Biegły psychiatra M. P. (2) zaznaczył, iż okoliczności wskazane w swojej opinii podstawowej, takie jak „zdolność wnioskodawcy do wykonywania prostych prac zawodowych w okresach lepszego samopoczucia przy wparciu środowiskowym”, wyklucza trwałą i całkowitą niezdolność do pracy w ciągłości.

Pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia 5 lutego 2025 r. zakwestionowała kolejną uzupełniającą biegłego psychiatry M. P. (2), wniosła o dopuszczenie kolejnego biegłego psychiatry na fakt ustalenia całkowite niezdolności do pracy wnioskodawcy oraz wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu – zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu – na fakt notorycznej niezdolności do pracy odwołującego.

Biegły sądowy z zakresu psychiatrii Z. K. na podstawie analizy akt sprawy i dokumentacja medycznej stwierdził, że stan zdrowia psychicznego wnioskodawcy na datę spornej decyzji nie powodował całkowitej niezdolności do pracy. W ocenie biegłego analiza dokumentacji medycznej z późniejszego okresu także nie wskazuje na całkowitą niezdolność do pracy, za to były podstawy do orzekania o częściowej niezdolności do pracy. Biegły nadmienił, że stan zdrowia psychicznego skarżącego od daty przyznania prawa do renty socjalnej do daty spornej decyzji nie zmienił się istotnie; nie powstały żadne jakościowo różne zaburzenia psychiczne ani nie zmieniło się istotnie nasilenie istniejących zaburzeń. Według biegłego także na datę 11 września 2015 r. wnioskodawca nie był całkowicie niezdolny do pracy.

W ocenie podzielonej przez Sąd, opinii biegłego psychiatry M. P. (2), medyka pracy R. S., psychiatry A. R. oraz psychiatry Z. K., D. G. nie jest całkowicie niezdolny do pracy. Opinie sporządzone przez tych biegłych, Sąd ocenia, jako pełne, logiczne i należycie uzasadnione. Biegli sporządzili je po zapoznaniu się z aktami orzeczniczymi ZUS, dokumentacją medyczną wnioskodawczyni. Biegli określili w swoich opiniach, na jakie schorzenie cierpi wnioskodawca, ocenili stopień zaawansowania schorzenia u niego zdiagnozowanego i zgodnie stwierdzili, że nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Biegli Ci w wydanych opiniach przedstawili swoje wnioski w sposób jednoznaczny. Zostały one należycie i szeroko uzasadnione. Wskazane opinie zostały sporządzone na podstawie dokładnej analizy dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy, zarówno przez biegłych psychiatrów M. P. (2), A. R., Z. K. jaki i medyka pracy R. S.. Zawierają dokładny opis stanu zdrowia ubezpieczonego, w oparciu o dokumentację medyczną. Sąd nie miał więc zastrzeżeń do opinii biegłych sądowych. Warto również podkreślić, że opinie, które były podstawą zasadniczych ustaleń w przedmiotowej sprawie, nie zostały skutecznie zakwestionowane przez ubezpieczonego i jego pełnomocnika w toku postępowania sądowego. Wnioski końcowe opinii biegłych sądowych są tożsame. Wobec jednoznacznych w swej treści spójnych i logicznych opinii biegłych, Sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, co do stanu zdrowia ubezpieczonego, na podstawie jego własnej oceny stanu faktycznego, innej niż wyrażona w opiniach biegłych sądowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 1987 r., II URN 228/87, (...)).

Sąd dał wiarę opiniom biegłych sądowych z zakresu psychiatrii M. P. (2), A. R. oraz Z. K. z uwagi, iż płynące z ich opinii wnioski są spójne, logiczne i jednoznaczne, z tego powodu też Sąd nie dało wiary opinii psychiatry B. J., która pozostawała odosobniona, a ponadto nie uwzględniała faktu, iż wnioskodawca przez wiele lat pozostawał aktywny zawodowo oraz to, że oparta była na dokumentacji medycznej wnioskodawcy z lat 2013 - 2018. Nie bez znaczenia była opinia medyka pracy R. S., która potwierdza stan wiodący psychiatrów, że odwołujący nie jest całkowicie niezdolny do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Zarzuty do opinii biegłych zgłoszone przez pełnomocnika wnioskodawcy, sprowadzają się w istocie do polemiki z ich treścią, z uwagi na to, że wnioskodawca inaczej ocenia stan swojego zdrowia. Takie zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku i prowadzić do podważenia opinii sporządzonych przez specjalistów o niekwestionowanym poziomie wiedzy, specjalistów praktyków z doświadczeniem klinicznym.

Uwzględniając wskazane okoliczności, sąd nie neguje występowania u ubezpieczonego różnych schorzeń, w tym występujących u ubezpieczonego organicznych zaburzeń nastroju, mieszanych zaburzeń osobowości, uzależnienia mieszanego od środków psychoaktywnych i alkoholu, głuchoniemoty, a także konieczności ich leczenia i wszelkich niedogodności z tym związanych, w tym występujących okresów zaostrzenia lub remisji. Jednak to nie samo występowanie choroby uzasadnia prawo do renty socjalnej, lecz natężenie choroby powodujące naruszenie sprawności organizmu w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do pracy.

W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze stan zdrowia ubezpieczonego, szczegółowo opisany i oceniony przez biegłych psychiatrę M. P. (2), medyka pracy R. S., psychiatrę A. R., psychiatrę Z. K. i lekarzy orzeczników ZUS, należało przyjąć, że brak jest podstaw do uznania D. G. za całkowicie niezdolnego do pracy. Inna ocena w tym zakresie nie jest możliwa w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie jako bezzasadne.