Portal Orzeczeń

UZASADNIENIE

Decyzją z 22 sierpnia 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. ustalił kapitał początkowy R. B. na dzień 1 stycznia 1999 roku na kwotę 108 241,10 złotych.

Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy ZUS przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych tj. 1976-1985. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł 101,72%. Podstawę wymiaru kapitału początkowego obliczono w wyniku pomnożenia wskaźnika wysokości wymiaru wynoszącego 101,72 % przez kwotę 1220,89 złotych, co dało kwotę 1241,89 złotych.

Do ustalenia wartości kapitału początkowego organ rentowy przyjął:

- 230 miesięcy okresów składkowych (19 lat, 2 miesiące i 4 dni) oraz 0 okresów nieskładkowych ;

- współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do 31 grudnia 1998 roku wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowego – 71,13%;

- oraz średnie dalsze trwanie życia wyrażone w miesiącach dla osób w wieku 62 lat – wynoszące 209 miesięcy.

W odwołaniu z 19 września 2016 roku R. B. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji. Zarzucił niewłaściwe obliczenie okresów składkowych, które powinny wynosić około 23 lata. Wniósł o wyliczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego z 10 kolejnych najkorzystniejszych lat od 1982 roku do 1991 roku, tj. okresu pracy w (...) w G. na podstawie kserokopii dokumentów płacowych ( kart wynagrodzeń ). Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt V U 1001/16.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.

Decyzją z 11 października 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. ponownie ustalił kapitał początkowy R. B. na dzień 1 stycznia 1999 roku na kwotę 138 656,87 złotych.

ZUS zwiększył okresy składkowe wnioskodawcy z 230 miesięcy do 265 miesięcy ( 22 lat, 1 miesiąc i 19 dni) oraz uwzględnił 60 miesięcy okresów nieskładkowych. Współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do 31 grudnia 1998 roku wieku oraz okresów skałkowych i nieskładkowych wyniósł 84,61 %.

Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy ZUS przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 20 lat kalendarzowych, to jest z lat 19761983, 1985-1991, 1993-1994, 1996-1998, co dało wskaźnik 105,66 %. Podstawę wymiaru kapitału początkowego obliczono w wyniku pomnożenia wskaźnika wysokości wymiaru wynoszącego 105,66 % przez kwotę 1220,89 złotych, co dało kwotę 1289,99 złotych. Współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do 31 grudnia 1998 roku wieku oraz okresów skałkowych i nieskładkowych wyniósł 84,61 %. Organ rentowy do stażu pracy nie zaliczył okresu od 1 lipca 1994 roku do 30 kwietnia 1995 roku, ponieważ w tym okresie został wyłączony z ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia działalności z powodu podlegania ubezpieczeniu jako pracownik.

W odwołaniu z 14 listopada 2016 roku R. B. wniósł o zmianę decyzji i przeliczenie kapitału początkowego z uwzględnieniem zarobków z okresu zatrudnienia od 1982 roku do 1991 roku, tj. okresu pracy w (...) w G. na podstawie kserokopii dokumentów płacowych. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt V U 1130/16.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.

Postanowieniem z 30 grudnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. na podstawie art. 219 k.p.c. połączył sprawę V U 1130/16 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą V U 1001/16.

W piśmie z 14 maja 2018 roku pełnomocnik R. B. wniósł o wyrównanie emerytury od dnia 1 lipca 2017 roku.

Na rozprawie 28 sierpnia 2018 roku pełnomocnik wnioskodawcy sprecyzował ostatecznie odwołanie wnosząc o ustalenie kapitału początkowego z wynagrodzeń wnioskodawcy z lat 1982 -1991 wyliczonych przez biegłą księgową przy ustaleniu wskaźnika wysokości podstawy wymiaru na 176,98%.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił następujący stan faktyczny:

R. B. urodzony w dniu (...), w dniu 25 lipca 2016 roku wystąpił z wnioskami o ustalenie kapitału początkowego.

(dowód: wniosek o ustalenie kapitału początkowego k. 1-3 akt o kapitał początkowy)

W okresie od dnia 25 sierpnia 1980 roku do 31 marca 1982 roku R. B. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w B. na stanowisku kierownika budowy.

W okresie od 1 stycznia 1982 roku do 31 marca 1982 roku uzyskał wynagrodzenie w wysokości 56 329 złotych.

(dowód: świadectwo pracy z dnia 23 stycznia 1992 roku k. 19 akt emerytalnych, , zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 26 lutego 2016 roku k.18 akt emerytalnych)

W okresie od dnia 24 czerwca 1982 roku do 31 stycznia 1992 roku R. B. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Przedsiębiorstwie Państwowym (...) w G. na stanowisku kierownika grupy kotłowej i kierownika rozruchu. Wnioskodawca sprawował nadzór inżynieryjno-techniczny nad pracami przy montażu, remoncie i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych i cieplnych – w zakresie prowadzonych prac rozruchowych. Pracował przy rozruchu obiektów (...), (...) W. i (...). Pracował w pełnym wymiarze czasu pracy, po 8 godzin dziennie.

Wynagrodzenie wnioskodawcy było ustalone w oparciu o Układ Zbiorowy Pracy dla (...) (...) (płaca zasadnicza, dodatki), Układ Zbiorowy Pracy w (...) (dodatek funkcyjny) oraz wewnętrzny regulamin premiowania

Od 1 sierpnia 1985 roku w (...) w G. wprowadzono Zakładowy (...) Wynagradzania, na podstawie którego wnioskodawca miał ustalone następujące składniki wynagrodzenia:

- płaca zasadnicza;

- premia płatna na zasadach określonych w zakładowym regulaminie premiowania;

- dodatek funkcyjny;

- rekompensaty pracownicze;

- nagroda z funduszu nagród kwartalnych;

- część funduszu premiowego A i B ;

- różnice wynikające ze zmian podstawy naliczenia dodatku za staż pracy.

Pozostałe warunku umowy o pracę nie uległy zamianie. Układ Zbiorowy Pracy dla (...) (...) obowiązywał w dalszym ciągu.

Dokumentacja płacowa pracowników (...) w G. w spornym okresie była prowadzona według takich samych zasad i metod. Karta wynagrodzenia – porządzona dla każdego roku oddzilenie, na stronie tytułowej zawiera wyszczególnienie płący zasadniczej (wraz z jej zmianami w ciągu roku), dodatek funkyjny (wraz ze zmianami w ciągu roku), wysokość rekompensaty pracowniczej, procent dodatku za staż pracy (oraz wysokość zmian). Składniki wynagrodzeń udokumentowane są kopiami pasków wynagrodzeń (listy wynagrodzeń), oryginał otrzymywał pracownik. Paski wynagrodzeń do maja 1988 roku nie zawierają nazwy kwoty ujętej w liście tylko lp. wg składników wynagrodzeń z boku karty. Od czerwca 1988 roku na paskach wynagrodzeń są już uwidocznione tytuły.

Listy wynagrodzeń pracowników (...) w G., w tym wnioskodawcy, w spornym okresie zawierały następujące symbole, które oznaczały:

lp.1 - płaca zasadnicza;

lp.3- od 1 października 1985 roku do 31 maja 1988 roku godziny nadliczbowe, a od 1 czerwca 1988 roku godziny nadliczbowe ( (...), (...), (...), (...))

lp.4- dodatek funkcyjny

lp.5- premia A ( według określonego procentu) do 31 maja 1988 roku, a od czerwca 1988 roku premia

lp. 6 – premia B do 31 maja 1988 roku;

lp.7 – do września 1985 roku godziny nadliczbowe;

lp.10,11- godziny nadliczbowe do 31 maja 1988 roku;

lp. 14- % od wynagrodzenia zasadniczego ( premia) do 31 maja 1988 roku;

lp.12- dodatek zmianowy (od czerwca 1988 roku do października 1988r. dodatek zmianowy wynosił 5000 zł. miesięcznie;

lp.22 – kwartalny fundusz nagród do maja 1988 roku;

lp.17 – inne dodatek za dni pracy przyjmuje się: dodatek za uruchomienie obiektu do 31 maja 1988 roku, a od 1 czerwca 1988 roku DUR tj. dodatek za uruchomienie;

lp.24 i 23 – deputat węglowy;

lp.27- dodatek stażowy;

lp.28-zasiłki chorobowe;

lp.30 razem brutto ( lp. 1+3+4+5+6+7+10+11+12+22+17+28+24+23) do 31 maja 1988 roku, lp.51 rekompensata dla pracownika do 31 maja 1988 roku, a od 1 czerwca 1988 roku razem brutto = suma wszytkich tytułów

(dowód: umowa o pracę z dnia 24 czerwca 1982r., z 1 września 1982r., z 2 kwietnia 1983r, z 1 sierpnia 1983 r i z 1 września 1984 r w aktach osobowych, świadectwo pracy z dnia 23 stycznia 1992 roku k. 19 akt emerytalnych, zeznania wnioskodawcy R. B. protokół rozprawy z dnia 21 listopada 2017 roku 23:48-32:38 k.87-89, opinia biegłej z zakresu rachunkowości D. W. k. 117-138, pismo pracodawcy z dnia 2 lutego 1985 roku w aktach osobowych, wyliczenia rekompensaty w aktach osobowych, listy i karty wynagrodzeń świadka T. K. w aktach osobowych T. K., listy i karty wynagrodzeń M. B. (1) w aktach osobowych M. B. (1) )

Wynagrodzenie wnioskodawcy w okresie od dnia 24 czerwca 1982 roku do 31 stycznia 1992 roku na podstawie list płac wynosiło:

- od 24 czerwca 1982 roku do 31 grudnia 1982 roku 163 105 złotych;

- w 1983 roku 326 848 złotych;

- w 1984 roku 408 349 złotych;

- w 1985 roku 477 565 złotych;

- w 1986 roku 556 803 złotych;

- w 1987 roku 674 853 złotych;

- w 1988 roku 1028 971 złotych;

- w 1989 roku 3 540 849 złotych;

- w 1990 roku 15 114 134 złotych;

- w 1991 roku 38 248 949 złotych.

Poszczególne składniki wynagrodzeń ujęte w listach płac wnioskodawcy stanowiły wynagrodzenia osobowe, które stanowiły podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w spornym okresie. Wynagrodzenie wnioskodawcy w spornym okresie składało się z następujących składników:

- płacy zasadniczej;

- dodatku funkcyjnego

- wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, nocne ponadwymiarowe

- premii;

- dodatku zmianowego;

-kwartalnego funduszu nagród;

-dodatku za uruchomienie ( (...))

- zasiłków chorobowych płatnych z funduszu zakładu pracy;

- dodatku stażowego;

-deputatu węglowego;

- rekompensaty;

(dowód: opinia biegłej z zakresu rachunkowości D. W. k. 117-138, karty i listy wynagrodzeń R. B. w aktach osobowych, zeznania świadka T. K. - protokół rozprawy z 21 listopada 2017 roku od minuty 03:48 do minuty 13:30, zeznania świadka M. B. (2) protokół rozprawy z 21 listopada 2017 roku od minuty 14:39 do minuty 23:47, zeznania wnioskodawcy R. B. protokół rozprawy z dnia 21 listopada 2017 roku 23:48-32:38 k.87-89 )

Decyzją z 9 grudnia 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. ponownie ustalił kapitał początkowy R. B. na dzień 1 stycznia 1999 roku z uwzględnieniem okresu zatrudnienia od 1 lipca 1994 roku do 30 kwietnia 1995 roku w firmie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. na kwotę 152 542,83 złotych. ZUS uznał za udowodnione okresy składkowe w ilości 22 lat, 10 miesiąca i 7 dni oraz 5 lat 1 miesiąc i 13 dni okresów nieskładkowych. Współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do 31 grudnia 1998 roku wieku oraz okresów skałkowych i nieskładkowych wyniósł 85,95 %.

Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy ZUS przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych tj. 1988-1997. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł 117,79%. Podstawę wymiaru kapitału początkowego obliczono w wyniku pomnożenia wskaźnika wysokości wymiaru wynoszącego 117,79 % przez kwotę 1220,89 złotych, co dało kwotę 1438,09 złotych.

(dowód: decyzja ZUS z dnia 9 grudnia 2016 r. z załącznikami k.25-26 akt kapitałowych, odpowiedź na odwołanie k.19 akt sprawy )

Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wnioskodawcy wyliczony z wynagrodzeń z lat 1982 -1991 wynosi 176,98 %. Wskaźnik wyliczony z wynagrodzeń z lat 1982-1991 jest dla wnioskodawcy najkorzystniejszy.

(dowód: pismo procesowe organu rentowego z dnia 5 czerwca 2018 roku k.162 akt sprawy)

Sąd Okręgowy dokonał oceny dowodów i zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 111 ust 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2009r. nr 153, poz. 1227 ze zm) pozwala na ponowne obliczenie wysokości emerytury lub renty, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:

1)z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia,

2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176,

3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty,

- a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.

Kapitał początkowy dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek zgodnie z treścią art. 173 ust. 1 w zw. z art. 174 ust 1-3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ustala się na zasadach określonych w art. 53 ustawy, z uwzględnieniem ust. 2-12 (ust. 1). Przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy okresy składkowe, o których mowa w art. 6, okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5 oraz okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2 (ust. 2).

Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 roku (ust. 3).

W przedmiotowej sprawie spór ostatecznie sprowadził się wyłącznie do ustalenia kapitału początkowego w oparciu o faktyczne zarobki wnioskodawcy wynikające z kart wynagrodzeń z okresu zatrudnienia w (...) w G. od 24 czerwca 1982 roku do 31 stycznia 1992 roku, gdzie pracował na podstawie umowy o pracę, na stanowisku kierowniczym w pełnym wymiarze czasu pracy. Zarzuty bowiem skarżącego dotyczące stażu pracy zostały uwzględnione w decyzji z 11 października 2016 roku oraz w decyzji z 9 grudnia 2016 roku. W wyniku czego staż pracy skarżącego wyniósł ostatecznie 22 lata, 10 miesięcy i 7 dni okresów składkowych oraz 5 lat 1 miesiąc i 13 dni okresów nieskładkowych i nie był przez niego kwestionowany.

Organ rentowy w zaskarżonej decyzji z 22 sierpnia 2016 roku do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych tj. 1976-1985, co dało wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 101,72%. Natomiast w drugiej zaskarżonej decyzji z 11 października 2016 roku do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy ZUS przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 20 lat kalendarzowych, to jest z lat 1976- 1983, 1985-1991, 1993-1994, 1996-1998, co dało wskaźnik 105,66 %.

Organ rentowy dokonał wprawdzie próby przeliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru świadczenia na podstawie pasków wynagrodzeń wnioskodawcy z lat 1982-1991, ale z uwagi na brak możliwości odczytania wszystkich składników wynagrodzenia stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i nie dysponowania przez skarżącego drukiem rp7 z tego okresu, przyjął z list wynagrodzeń tylko te składniki, co do których miał pewność że podlegały one obowiązkowi składkowemu, a mianowicie w postaci płacy zasadniczej i dodatki funkcyjne.

Organ rentowy w tym zakresie oparł się na brzmieniu § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno- rentowe (Dz.U. Nr 237, poz. 1412), zgodnie z którym środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu oraz uposażenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty są zaświadczenia pracodawcy lub innego płatnika składek, legitymacja ubezpieczeniowa lub inny dokument, na podstawie którego można ustalić wysokość wynagrodzenia, dochodu, przychodu lub uposażenia.

Przewidziane w powołanym wyżej rozporządzeniu ograniczenia co do środków dowodowych będących podstawą ustalenia wysokości zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru świadczenia nie obowiązują jednak w postępowaniu sądowym. Do postępowania dowodowego w tym zakresie mają bowiem zastosowanie ogólne przepisy dotyczące przeprowadzania dowodów w procesie cywilnym. Stosowania przepisów ogólnych nie wyłączają także odrębne unormowania odnoszące się do postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997 roku, II UKN 186/97, OSNP 1998/11/342). A zatem, z chwilą wniesienia sprawy do sądu wskutek złożenia odwołania od decyzji organu rentowego sprawa staje się sprawą cywilną, a tym samym podlega ogólnym zasadom postępowania cywilnego. Odnosi się to również do postępowania dowodowego.

Brak zatem zaświadczenia o wysokości zarobków w postaci druku rp-7, nie uniemożliwia ustalenia wynagrodzenia wnioskodawcy z lat 1982-1991 wszelkimi środkami dowodowymi. Wnioskodawca celem wykazania wysokości swojego wynagrodzenia w spornym okresie przedstawił listy wynagrodzeń. Przesłuchani w charakterze świadków podwładni skarżącego T. K. (w okresie od 26 września 1984 roku do 31 sierpnia 1990 roku zatrudniony na stanowisku starszego mistrza, kierownika robót i kierownika grupy) oraz M. B. (2) ( w okresie od 12 sierpnia 1981 roku do 31 sierpnia 1992 roku zatrudniony na stanowiskach: samodzielnego referenta technicznego, inżyniera rozruchu, kierownika robót układu paliwowego) wskazali z jakich składników składało się wynagrodzenie pracowników w firmie (...) w spornym okresie, w tym wnioskodawcy. Zeznania świadków w tym zakresie pokrywają się z zeznaniami wnioskodawcy. Świadkowie przyznali, że wnioskodawca jako ich przełożony otrzymywał wyższe wynagrodzenie od nich. Ponieważ świadkowie w przeciwieństwie do wnioskodawcy oprócz list wynagrodzeń dysponowali drukami rp 7, porównanie tych dokumentów oraz list płac wnioskodawcy, pozwoliło - w drodze opinii biegłej księgowej D. W. - dokładnie ustalić, czy otrzymywane przez świadków i wnioskodawcę składniki wynagrodzenia, uwidocznione na listach płac, podlegały obowiązkowi składkowemu.

Biegła sądowa na podstawie akt osobowych wnioskodawcy w tym przede wszystkim wystawionych przez pracodawcę kart wynagrodzeń i porównaniu ich z kartami wynagrodzeń sporządzonymi dla T. K. i M. B. (1), którzy w spornym okresie pracowali razem z wnioskodawcą stwierdziła, że karty wynagrodzeń oraz listy płac wnioskodawcy były sporządzone w identyczny sposób i w tym samym układzie, jak listy pałac T. K. i M. B. (1). Biegła w sposób szczegółowy przeanalizowała listy płac wnioskodawcy, porównała je z listami płac świadków oraz z ich drukami rp-7, co pozwoliło jej na wyszczególnienie wszystkich składników wynagrodzenia pobieranych przez wnioskodawcę w okresie od dnia 24 czerwca 1982 roku do 31 grudnia 1991. Wynagrodzenie wnioskodawcy w spornym okresie składało się z płacy zasadniczej, dodatku funkcyjnego,-wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, nocne ponadwymiarowe, premii, dodatku zmianowego, kwartalnego funduszu nagród, dodatku za uruchomienie ( (...)), zasiłków chorobowych płatnych z funduszu zakładu pracy, dodatku stażowego, deputatu węglowego,- rekompensaty. Biegła po analizie dokumentów płacowych i aktów prawnych ze spornego okresu ( wymienione na k. 18 i 19 opinii – k. 135- 138 akt sprawy) nie miała wątpliwości, że wszystkie w/w składniki wynagrodzeń ujęte w listach płac R. B. to wynagrodzenia osobowe, które stanowiły podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

Opinia sporządzona przez biegła księgową nie została podważona przez organ rentowy. ZUS nie zgłosił do niej jakichkolwiek zarzutów, dlatego Sąd uznał że jest ona prawidłowa i może stanowić podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia wnioskodawcy w latach 1982-1991.

Wysokość wynagrodzenia wnioskodawcy w latach 1982 -1991 w Przedsiębiorstwie Państwowym (...) w G. na podstawie list płac zgodnie z opinią biegłej księgowej wynosiła:

- od 24 czerwca 1982 roku do 31 grudnia 1982 roku 163 105 złotych;

- w 1983 roku 326 848 złotych;

- w 1984 roku 408 349 złotych;

- w 1985 roku 477 565 złotych;

- w 1986 roku 556 803 złotych;

- w 1987 roku 674 853 złotych;

- w 1988 roku 1028 971 złotych;

- w 1989 3 540 849 złotych;

- w 1990 roku 15 114 134 złotych;

- w 1991 roku 38 248 949 złotych.

Po doliczenie wnioskodawcy do rocznego wynagrodzenia za 1982 roku wynagrodzenia jakie osiągnął od 1 stycznia 1982 roku do 31 marca 1982 roku, kiedy był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w B. na stanowisku kierownika budowy, w wysokości 56 329 złotych, wynagrodzeniewnioskodawcy w 1982 roku wyniosło łącznie 219 434 złotych (163 105 zł plus 56 329 zł).

Po uwzględnieniu zarobków wnioskodawcy wynikających z list płac z lat 1982-1991, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyliczony z tych lat wynosi 176,98 % i jest dla wnioskodawcy najkorzystniejszy.

Biorąc pod uwagę, że tak ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury jest wyższy od poprzednio ustalonego przez organ rentowy, żądanie wnioskodawcy o przeliczenie kapitału należało uznać za zasadne.

Z tych względów, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 ¹⁴§2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję orzekając jak w punkcie 1 sentencji orzeczenia.

Nowe żądanie wnioskodawcy, zgłoszone w piśmie z dnia 14 maja 2018 roku, o wyrównanie emerytury od dnia 1 lipca 2017 roku Sąd w punkcie 2 sentencji orzeczenia na podstawie art. 477 ¹⁰ k.p.c. przekazał do rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T..